Natrafiłem ostatnio na mój post napisany na blogu 13 (!!!!) lat temu. Widzę, że temat nadal nie stracił on aktualności, mimo iż minęła praktycznie cała epoka. Pozwolę sobie poruszyć go tutaj, pisząc większość tekstu na nowo, bo przyda się wielu z Was. Szczególnie tym z Was, którzy chcą iść przez życie z podniesioną głową, bez konieczności robienia nieetycznych rzeczy, czy np. układów z politykami, lub nielubianą rodziną.
Zobaczmy najpierw, od jakich czynników zależy nasza wartość rynkowa na szeroko rozumianym rynku (wszystko jedno, czy jako pracownik najemny, czy jako wolny przedsiębiorca).
Uwaga, w rozważaniach świadomie pomijam tzw. obiektywną sytuację rynkową w naszej specjalności, bo ona z definicji jest równa dla wszystkich graczy!
Nasza wartość rynkowa = To co umiemy x Jak dobrze potrafimy to sprzedać x Liczba i jakość naszych kontaktów
Powiedzmy sobie najpierw, co rozumiem pod każdym z tych elementów:
Wartość rynkowa – to symboliczna liczba, pokazująca nam jak dalece wykorzystujemy możliwości istniejące na danym rynku. Zaraz zobaczycie na przykładzie, co mam na myśli.
To co umiemy – to nasza faktyczna zdolność robienia znaczącej pozytywnej różnicy u naszych klientów. Nie ma to wiele wspólnego z zasobem zebranej przez nas wiedzy teoretycznej, certyfikatów, kursów itp. Poza kilkoma regulowanymi branżami, gdzie pewne papiery są konieczne (lekarz, adwokat), większość klientów z górnej półki ma w nosie takie rzeczy, liczy się to co naprawdę umiesz zrobić!
Jak dobrze potrafimy to sprzedać – można rozumieć na dwa sposoby. Jeden z nich to tzw. twarda sprzedaż, kiedy budujemy całe „lejki sprzedażowe”, wyskakujemy z każdego medium społecznościowego i nie tylko, zasypujemy ludzi mailami i ofertami itp. Nic przeciwko temu, tylko to nie jest mój sposób, wolę całkowicie inny. Taki, w którym potrafisz błyskawicznie zdobyć zaufanie klienta zarówno co do tego, co potrafisz, jak i do tego, że będziesz działać w jego najlepszym interesie. To jest sposób, w którym to klienci nie tylko sami kupują nasze usługi, ale też „sprzedają” nas innym. Tu między innym potrzebujemy umiejętności bardzo precyzyjnego używania języka, przekonującej argumentacji, w sumie rzeczy dość prostych i nie wymagających wielkich studiów.
Liczba i jakość naszych kontaktów – kto o nas wie i kogo znamy. Tak naprawdę to ten współczynnik też powinien być iloczynem, bo nawet jak znamy dużo ludzi, ale pod wieloma względami podobnych do nas i spoza kręgu potencjalnych klientów, to niewiele nam to w biznesie pomoże. Podkreślam, że mówimy teraz o wartości rynkowej, w życiu prywatnym dobrze jest mieć bardzo zróżnicowanych znajomych, z większością których prawdopodobnie nigdy nie będziemy robić interesów.
Zobaczmy teraz jak wygląda ten współczynnik wartości rynkowej wśród bardzo wielu ludzi po trzydziestce, których znam ze spotkań. Załóżmy, że każdy z czynników oceniam w skali 0-10, gdzie 0 oznacza brak umiejętności. To, co piszę poniżej, to oczywiście duża generalizacja, każdy może sobie policzyć własne wielkości. Najlepiej z pomocą jeszcze kogoś, bo często sami widzimy się w zbyt optymistycznym świetle :) Ja czasem pokazuję rzeczywistość na Spotkaniach Przy Kawie, albo na Top Gun :)
Umiejętności zawodowe – dałbym 7-8 bo przeważnie są to dobrze wykształceni ludzie z pewnym doświadczeniem zawodowym
Umiejętności sprzedania się – 2 (tak, tak, w szkole tego nie uczą, większość szkoleń zajmuje się głównie „naukowymi” sposobami klasyfikacji ludzi, a obiegowe metody i podejścia są często wręcz szkodliwe)
Kontakty – 1 (!!!) Większość ludzi ma dość ograniczony krąg znajomych, do tego wśród osób stosunkowo podobnych do nich samych. Kiepsko jest szczególnie z wartościowymi znajomościami, z osobami znacznie powyżej
Jaki współczynnik wartości rynkowej to daje:
7x2x1=14 (na 1000 możliwych!!!)
Mamy już odpowiedź na pytanie, dlaczego tak wielu ludzi albo narzeka na niskie zarobki, albo przy przyzwoitych zarobkach musi bardzo dużo pracować. Nic dziwnego, przy tak słabym wykorzystaniu potencjału rynku!
Wiele proaktywnych osób jest niezadowolonych ze swojej sytuacji i słusznie stara się tę wartość podnieść. Niestety przeważnie pracując nad tym, co najlepiej robili dotychczas, czyli podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe. Abyśmy się dobrze zrozumieli, nie ma w tym nic złego. Ja sam przeznaczam codziennie pewną ilość czasu na dalsze kształcenie się. Niemniej zgodnie z zasadą Pareto można by część zaangażowanych w to zasobów przesunąć w kierunku poprawienia pozostałych dwóch czynników i przy ich niskim stanie wyjściowym osiągnąć szybką poprawę. Zobaczmy co stało by się z naszym przykładem po poprawie umiejętności sprzedania się z 2 na 3, a kontaktów z 1 na 2, co przy niskich wartościach początkowych tych zakresów powinno w sumie być bardzo proste:
7x3x2=42 czyli wzrost o 300%
Dla porównania zobaczmy co stało by się, gdybyśmy zamiast pracować nad sprzedażą i kontaktami podnieśli nasze umiejętności zawodowe o 2 punkty:
9x2x1=18 czyli wzrost o zaledwie niecałe 29%
Daje Wam to do myślenia? Co jest racjonalne, nawet jeśli tzw. „mądrość ludu i mediów” twierdzi coś innego?
Podzielcie się proszę w komentarzach Waszymi przemyśleniami i wnioskami.
Mam w głowie drugą cześć tego postu, ale napiszę go, jeśli będziecie faktyczne zainteresowani :)
Porozmawiajmy, o tym, od czego zależy nasza wartość rynkowa na szeroko rozumianym rynku pracy (wszystko jedno, czy jako pracownik najemny, czy jako freelancer.
Stara prawda (którą potwierdzają też moje obserwacje) mówi że:
Nasza wartość rynkowa = Umiejętności zawodowexUmiejętność sprzedania siebiexNasze kontakty
Jeśli teraz każdy z tych czynników ocenialibyśmy w skali od 1 do 10, to jak tak patrzę na znanych mi ludzi (nie będacych w senior managemencie, czy sprzedaży) w wieku 22-35 lat to średnio rzecz biorąc wygląda to następująco:
umiejętności zawodowe7-8 (przeważnie są to dobrze wykształceni ludzie z doświadczeniem zawodowym)
umiejętności sprzedania się2 (tak, tak, w szkole tego nie uczą a obiegowe metody i podejścia są często kontraproduktywne)
kontakty1 (!!!) Większość ludzi ma ograniczony krąg znajomych, do tego wśród osób dość podobnych do nich samych
Daje to, według naszego równania:
7x2x1=14 (na 1000 możliwych!!!!)
Mamy już odpowiedź na pytanie, dlaczego tak wielu ludzi narzeka na niskie zarobki? Do tego większość z nich stara się tę wartość podnieść pracując nad tym, co najlepiej robili dotychczas, czyli podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe. Abyśmy się dobrze zrozumieli, nie ma w tym nic złego. Ja sam przeznaczam 1-4 godzin dziennie na dalsze kształcenie się. Niemniej zgodnie z zasadą Pareto można by część zasobów przesunać w kierunku poprawienia pozostałych dwóch czynników i przy ich niskim stanie wyjściowym osiągnąć szybką poprawę. Zobaczmy co stało by się z naszym przykładem po poprawie umiejętności sprzedania się z 2 na 3, a kontaktów z 1 na 2, co przy niskich wartościach początkowych tych zakresów powinno w sumie być bardzo proste:
7x3x2=42 czyli wzrost o 300%
Dla porównania zobaczmy co stało by się, gdybyśmy zamiast pracować nad sprzedażą i kontaktami podnieśli nasze umiejętności zawodowe o 2 punkty:
9x2x1=18 czyli wzrost o zaledwie niecałe 29%
Jeśli chcecie, to do następnego spotkania możecie oszacować jak wygląda ten współczynnik u Was.
W najbliższych postach w tym temacie porozmawiamy o tym, jak popracować nad kontaktami.
Na zakończenie dwie uwagi:
Widać wyraźnie, że piszę o ludziach, którzy mają już spore umiejętności zawodowe (ta siódemka to nie byle co). Podkreślam jeszcze raz, ze są one konieczne, bo dziś na pozoranctwie daleko się nie zajedzie (zwłaszcza w dobrych firmach)
Jak zwykle w takich sprawach – nie wierzcie mi na słowo, użyjcie własnego rozumu :-)
Na końcu tego maila mam dla Ciebie ważną wiadomość, proszę sprawdź ją po przeczytaniu pierwszej części. Ale zacznijmy od głównego tematu:
Przez ponad trzydzieści lat mentoringu i prowadzenia biznesu obserwuję fascynujący wzorzec: ludzie, którzy osiągają największy sukces ekonomiczny (i jednocześnie budują sobie naprawdę satysfakcjonujące życie), to rzadko ci z najlepszymi ocenami czy najbardziej prestiżowymi dyplomami. To może być kontrowersyjne stwierdzenie, szczególnie w czasach, gdy wszyscy mówią o potrzebie ciągłego uczenia się i zdobywania kolejnych kwalifikacji, ale moja praktyka mówi co innego.
I chcę Ci dzisiaj wyjaśnić dlaczego – oraz pokazać, na co naprawdę warto postawić, jeśli myślisz o swojej przyszłości ekonomicznej.
WYKSZTAŁCENIE A TWOJA FAKTYCZNA WARTOŚĆ RYNKOWA
Nie zrozum mnie źle – wykształcenie ma ogromną wartość. To punkt wyjścia, fundament, na którym możesz zbudować coś znacznie większego. Problem zaczyna się wtedy, gdy ludzie myślą, że to punkt docelowy. Że zdobycie kolejnego certyfikatu, ukończenie kolejnego kursu czy zrobienie MBA automatycznie sprawi, że staną się bardziej wartościowi na rynku.
Tymczasem rynek (mówię tu oczywiście o zdrowym, konkurencyjnym rynku, nie o układach politycznych czy rodzinnych protekcjach, których i tak nie polecam na dłuższą metę) płaci za coś zupełnie innego. Płaci za rezultaty. Za rozwiązane problemy. Za współpracę, która przynosi obu stronom korzyści. Za zaufanie, które pozwala ludziom spać spokojnie, wiedząc, że ktoś kompetentny zajmie się ich sprawą.
A to wszystko sprowadza się do dwóch podstawowych umiejętności, których dobre opanowanie może mieć większy wpływ na Twoje zarobki niż wszystkie dyplomy razem wzięte.
PIERWSZA NOGA SUKCESU: BUDOWANIE PRAWDZIWYCH RELACJI
Kiedy mówię „relacje”, nie mam na myśli bycia miłym czy uprzejmym (choć to też się przydaje). Mówię o czymś znacznie głębszym – o umiejętności budowania kapitału społecznego. O tym, by ludzie Ci ufali, chcieli z Tobą współpracować i byli gotowi Cię polecić. Szczególnie jest to kluczowe w sprawach związanych z zarabianiem pieniędzy.
Zatrzymaj się na moment i szczerze odpowiedz sobie na pytanie: ile osób w Twoim otoczeniu mogłoby dziś z czystym sercem powiedzieć: „Znam go, pracowałem z nim, warto mu zaufać”? Nie chodzi o znajomych z pracy czy rodzinę. Chodzi o ludzi, którzy widzieli Cię w akcji biznesowej i są przekonani o Twojej wartości.
Jeśli ta liczba jest niewielka, to właśnie odkryłeś obszar, w który warto zainwestować czas i energię. I nie jesteś w tym osamotniony – wielu ludzi ma ten sam problem, bo nikt ich nie nauczył, jak budować prawdziwe relacje biznesowe.
W moim przypadku przez dziesięciolecia budowałem sieć kontaktów nie przez salonowe przyjęcia czy konferencje networkingowe (które szczerze mówiąc, zawsze wydawały mi się trochę sztuczne), ale przez dostarczanie rezultatów, dotrzymywanie zobowiązań i bycie przy tym pomocnym człowiekiem. Efekt? Znakomita większość moich zleceń przychodziła i wciąż przychodzi przez rekomendacje.
Ale oczywiście relacje same w sobie to nie wszystko. Bo możesz być najsympatyczniejszą osobą na świecie, ale jeśli nie potrafisz realnie pomóc w rozwiązywaniu problemów, ludzie szybko to zauważą.
DRUGA NOGA SUKCESU: UMIEJĘTNOŚĆ ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW
Tu dochodzimy do prawdziwego sedna. Każdy rynek, każdy biznes, każda organizacja funkcjonuje na jednej prostej zasadzie: pojawiają się problemy i ktoś musi je rozwiązać. Jedni przed nimi uciekają, drudzy je bagatelizują („to nie mój zakres odpowiedzialności”), a trzeci – ci, którzy są naprawdę cenni – zakasują rękawy i znajdują rozwiązania.
Rozwiązywanie problemów to nie jest wrodzony talent ani kwestia szczególnego geniu. To umiejętność, którą trenujesz każdego dnia. Każdy kryzys, każda trudna sytuacja to okazja, żeby wzmocnić swój „mięsień rozwiązywacza”. A im silniejszy masz ten mięsień, tym więcej jesteś wart na rynku – to się przekłada wprost na Twoje zarobki.
DLACZEGO DOPIERO KOMBINACJA OBYDWU JEST TAK SKUTECZNA
Same relacje bez umiejętności rozwiązywania problemów to za mało. Wtedy biznesowo jesteś postrzegany jako ktoś sympatyczny, ale praktycznie nieprzydatny – miły do pogadania, ale jak przychodzi co do czego, to szukają kogoś innego.
Z kolei świetne umiejętności rozwiązywania problemów bez relacji to jak genialny muzyk grający w pustym pokoju – nikt nie przyjdzie Cię posłuchać, bo nikt o Tobie nie wie.
Ale kiedy te dwie umiejętności spotykają się razem, dzieje się coś naprawdę niezwykłego. Ludzie nie tylko chcą z Tobą współpracować (bo lubią Cię i ufają Ci), ale też widzą, że dzięki Tobie ich sprawy posuwają się do przodu. Że mogą na Ciebie liczyć, kiedy pojawia się kryzys. To połączenie buduje coś, czego żadne CV nie da – solidną reputację.
I tutaj właśnie kryje się prawdziwa wartość ekonomiczna. Bo kiedy masz szeroko znaną reputację osoby, która łączy przyjemność współpracy z konkretnymi rezultatami, to nie musisz szukać pracy – praca sama Cię znajduje. A jeśli rozwiązujesz poważniejsze problemy, to poważniejsze pieniądze też Cię znajdą.
PRAKTYCZNE NARZĘDZIA DO DZIAŁANIA
Może teraz myślisz: „Okej, Alex, rozumiem teorię. Ale jak to robić w praktyce?”
Zacznijmy od relacji. Możesz pomyśleć: „Ale ja nie jestem typem towarzyskim”. Dobra wiadomość – nie musisz nim być. Wystarczy, że nabędziesz kilka konkretnych nawyków. Bardzo szczegółowe informacje o budowaniu dobrych relacji biznesowych znajdziesz w naszej najnowszej książce “Sukces w relacjach biznesowych”, zobacz szczegóły na dole tego maila. A na razie kilka prostych wskazówek na początek:
Po pierwsze: słuchaj ludzi naprawdę, a nie tylko udawaj, że słuchasz (a różnica jest ogromna i wszyscy ją wyczuwają). Kiedy ktoś mówi, odłóż telefon, patrz na niego, zadawaj pytania z prawdziwej ciekawości.
Po drugie: pamiętaj o drobnych rzeczach. Imiona, ważne daty, to co ludzi martwi lub cieszy. To nie znaczy, że musisz prowadzić notatki jak detektyw, ale że traktujesz innych jak prawdziwe osoby z prawdziwymi problemami, a nie jako funkcje w Twoim systemie.
Po trzecie: pomagaj, nawet gdy nie masz z tego natychmiastowych korzyści. Poleć kogoś, podziel się przydatną informacją, zrób niewielką przysługę. To buduje kapitał społeczny, który procentuje potem przez lata.
I najważniejsze: bądź autentyczny. Ludzie wyczuwają sztuczność z daleka – mają w tym wprawę. Lepiej być szczerym i czasami niezręcznym niż grać rolę kogoś, kim nie jesteś.
Jeśli chodzi o rozwiązywanie problemów – tu też mam dla Ciebie kilka konkretnych rad:
Pierwsza: nie uciekaj od problemów. Kiedy coś się psuje w pracy, w domu, w projektach – zamiast się frustrować, pomyśl: „To okazja, żeby potrenować mój mięsień rozwiązywacza”. Każdy problem to zadanie do wykonania. Im więcej takich zadań rozwiążesz, tym lepszy będziesz w tym – a to bardzo procentuje długoterminowo.
Druga: ucz się patrzeć szerzej. Problem rzadko leży tam, gdzie widać go na pierwszy rzut oka. Zadawaj sobie pytania: „Co jest prawdziwą przyczyną?”, „Jakie są wszystkie strony tej sytuacji?”, „Co by się stało, gdyby…?”. Wiele problemów jest jak bardzo splątana lina – jeśli znajdziesz główny węzeł, reszta rozplątuje się prawie sama.
Trzecia: trenuj swoją kreatywność. Za każdym razem, gdy napotkasz trudność, nie poprzestań na pierwszym pomyśle, który Ci przyjdzie do głowy. Zadaj sobie pytanie: „Jakie trzy inne sposoby rozwiązania tego są możliwe?”. To rozszerza i uelastycznia Twoje myślenie w sposób, który będzie Ci służyć przez lata.
TWOJE NASTĘPNE KROKI
Jeśli dotarłeś aż tutaj, prawdopodobnie zastanawiasz się, co konkretnie możesz zrobić już dziś. Mam dla Ciebie trzy proste, ale skuteczne zadania:
Pierwsze: zidentyfikuj pięć osób w Twoim zawodowym otoczeniu, z którymi chciałbyś mieć lepsze relacje. To mogą być współpracownicy, potencjalni klienci, partnerzy biznesowi. Znajdź sposób, żeby w najbliższych dwóch tygodniach odezwać się do każdej z tych osób – ale nie po to, żeby coś sprzedać czy o coś prosić. Po to, żeby się dowiedzieć, co u nich słychać, jakie mają wyzwania, czy możesz czymś pomóc.
Drugie: przez następny tydzień, za każdym razem gdy napotkasz jakiś problem – w pracy, w domu, gdziekolwiek – zatrzymaj się i zadaj sobie pytanie: „Jakie trzy różne sposoby rozwiązania tego widzę?”. Nie musisz od razu wszystkich realizować. Chodzi o trening umysłu do myślenia w opcjach, a nie w ślepych uliczkach.
Trzecie: znajdź jedną sytuację w swoim otoczeniu, gdzie ktoś ma problem, a Ty możesz pomóc – bez oczekiwania natychmiastowej korzyści. Może kolega z pracy ma trudności z jakimś projektem. Może znajomy szuka specjalisty w jakiejś dziedzinie, a Ty kogoś znasz. Pomóż. Nie po to, żeby mieć „kredyt” do wykorzystania w przyszłości, ale żeby trenować mentalność osoby, która rozwiązuje problemy.
I idź o krok dalej – wyrobić sobie nawyk proaktywnego rozglądania się w poszukiwaniu problemów do rozwiązania. Nie tylko w życiu zawodowym, ale wszędzie wokół siebie. Kiedy widzisz, że coś nie działa, że ktoś się męczy z czymś, co mogłoby być prostsze – nie przechodź obojętnie. Zastanów się, jak można to usprawnić, uprościć, rozwiązać.
Ja tak robię od dziesięcioleci i to właśnie dało mi ogromną wprawę w rozwiązywaniu problemów. Pozwoliło mi wyrobić sobie mentalność, która automatycznie szuka rozwiązań zamiast skupiać się na przeszkodach. Każdy problem staje się dla mnie interesującym wyzwaniem, nie powodem do frustracji. A nagrodą jest życie, które prowadzę – i którego życzę każdemu uczciwemu człowiekowi.
Więcej na ten temat – wraz z konkretnymi przykładami i dodatkowymi narzędziami – znajdziesz w moim najnowszym filmie na YouTube. Tam omawiam szczegółowo wszystkie techniki, które wypracowałem przez lata praktyki, wraz z historiami, które pokazują, jak to działa w realnym życiu.
Teraz czas na tę ważną informację, dotyczącą naszej najnowszej książki „Sukces w relacjach biznesowych„. W myśl zasady “underpromise and overdeliver” miło mi zakomunikować, że dziś podpisaliśmy wszystkie książki zamówione w przedsprzedaży, czyli z zerowymi kosztami wysyłki dla zamawiających plus z autografami autorów :-)
Te książki zostały dziś wysłane przez niezawodną firmę IMKER i powinny dotrzeć do większości odbiorców jeszcze przed weekendem. Jeżeli jeszcze nie skorzystałeś z tej okazji, to masz czas do piątku wieczorem, aby zamówić w przedsprzedaży, podpisaliśmy parę książek więcej niż dotychczasowe zamówienia. Potem zacznie się normalna sprzedaż niepodpisanych książek i z normalnymi kosztami wysyłki. I tak warto, ale po co czekać? Zajrzyj na stronę książki: https://relacje.biz/
Pozdrawiam Cię serdecznie
Alex
PS: w ten weekend kończę kilkutygodniowy maraton związany z wydaniem tej książki :-) Jestem trochę zmęczony, bo było intensywnie, z długimi jazdami aby podpisać książki i wrócić do Krakowa włącznie, ale po krótkim odpoczynku zacznę nadrabiać zaległości w korespondencji. Jeśli czekasz na odpowiedź na Twojego maila, to jest nadzieja :-)
Dziś na spacerze z Karoliną zastanawialiśmy się, jakie są zalety, jeśli partnerzy w związku bardzo dobrze się dobrali, a jakie wady
I jak zminimalizować te ostatnie nie tracąc zalet?
W naszym przypadku “nieszczęściem” jest, że bardzo lubimy ze sobą przebywać, mając przy tym wiele kontaktu fizycznego pod wszelkimi postaciami
To jest oczywiście wspaniała rzecz, która ogromnie podnosi jakość życia i jeśli ktoś tego nie doświadczył, to zdecydowanie polecam, najlepiej nie czekając zbyt długo, bo nigdy nie wiemy ile czasu nam zostało na tej planecie.
Z drugiej strony bardzo obniża to priorytety takich rzeczy jak zarabianie pieniędzy, posiadanie różnego rodzaju symboli statusu, władzy, czy poklasku tłumów. To teoretycznie prowadzi do niewykorzystania wielu sposobności biznesowych, czy zabłyśnięcia na szerszym forum, co na dłuższą metę może okazać się niebezpieczne. Szczególnie w przypadku Karoliny, która ma jeszcze długą karierę przed sobą i prawdziwy talent do tego, co robi.
Tam, szczególnie w ramach indywidualnych konsultacji, mamy do czynienia z bardzo ciekawymi i sympatycznymi klientami, a wspólne rozgryzanie złożonych problemów jest naprawdę bardzo sexy
Ale z drugiej strony, jak możesz się łatwo przekonać, nie puszujemy tego biznesu i nie rozgłaszamy go, zadowalając się klientami, którzy sami nas znajdują. Biorąc pod uwagę unikalną skuteczność tego co dostarczamy to czyste marnotrawstwo możliwości zarobienia dużych pieniędzy!
Bądź ostrożna/ostrożny z naśladowaniem tego!
Oczywiście z czegoś trzeba żyć i dobrą strategią dla nas jest ciągłe podnoszenie efektywności tego, co robimy zarówno we wspólnej Klinice, jak i w kancelarii Karoliny czy mojej działalności. To pozwala zarabiać przyzwoite pieniądze rozsądnym nakładem czasu i takie podejście mogę polecić wszystkim inteligentnym leniom, którzy mają podobne priorytety do nas. Zresztą, jeśli okazałoby się, że jednak takie delektowanie się życiem Ci nie odpowiada (co by mnie zdziwiło, jeśli ktoś naprawdę tego pokosztował), to ta wysoka wartość rynkowa pomoże Ci zrealizować inne cele, też te, które mnie nie interesują
Tak czy inaczej, gorąco polecam szczere zastanowienie się, jakie priorytety dla Ciebie mają takie rzeczy jak bliskość, intymność i seks w porównaniu do szeroko rozumianej działalności gospodarczej i gromadzenia różnego rodzaju trofeów?
Moje obserwacje pokazują, że większość ludzi ma je najwyraźniej w tej drugiej grupie i zastanawiam się, czy wynika to z tego, że nigdy porządnie nie doświadczyli tej pierwszej, czy też z innych czynników.
Napisz proszę w komentarzach, jak myślisz?
PS: Bardzo wiele rzeczy w życiu robię delikatnie mówiąc “nieszablonowo”, a jednak działają one całkiem nieźle Może zrobimy sobie dyskusje online na ten temat?
W ostatnim moim poście między innymi wspomniałem, że nie zalecam, w przeciwieństwie do wielu guru, budowania dochodu pasywnego. W rezultacie pojawiło się kilka pytań z tym związanych, więc postaram się teraz wyjaśnić mój punkt widzenia.
Zacznijmy od kilku istotnych uwag, jednej związanej z moim brakiem precyzji :)
Pisząc, że w moim poście nie ma zaleceń typu „Buduj dochód pasywny” miałem dokładnie to na myśli, co napisałem, a mianowicie że nie ma u mnie takiego zalecenia :) Brak zalecenia nie oznacza potępiania lub krytyki, bardziej odzwierciedla moje osobiste przekonanie, że w tym samym czasie można robić coś lepszego :) Jest to naturalnie bardzo subiektywne, ale za chwilę postaram się przedstawić rozumowanie za tym stojące.
Po drugie, pisząc „dochód pasywny” miałem na myśli budowanie tak dużego, abyśmy z niego mogli bezproblemowo żyć, bez konieczności dalszej działalności zarobkowej.
Po trzecie, mój punkt widzenia dotyczy osób, które podobnie jak ja zaczynały lub zaczynają od zera. Jeśli ktoś odziedziczył lub wygrał na loterii znaczący majątek, to nieco zmienia to kilka poniższych punktów.
Przejdźmy teraz do moich rozważań, dlaczego nie jestem entuzjastą tak rozumianego dochodu pasywnego.
Powodów jest kilka:
Znaczący dochód pasywny zazwyczaj nie jest aż tak bardzo pasywny, jak się większości ludzi wydaje. Nieruchomości, akcje itp. w dłuższym terminie wymagają zazwyczaj jakiś działań interwencyjnych lub serwisowych. Mówię tu szczególnie o dłuższych okresach czasu (5-20 lat), bo przecież taki dochód ma nas utrzymać dłużej, niż tylko na chwilę.
Źródło dochodu pasywnego może zniknąć w rezultacie nie tylko zawirowań gospodarczych czy zmiany prawa, ale też drapieżnych działań rządu przyciśniętego finansowo do muru. Naprawdę uważacie, że to taki nieprawdopodobny scenariusz? Np. podatek katastralny? Jaka jest Twoja wartość rynkowa w wypadku takiego zdarzenia?
Zaczynając od zera, zdobycie odpowiedniego kapitału i doświadczeń, aby zbudować konkretny dochód pasywny wymaga zazwyczaj wiele wysiłku i czasu. Jeśli to jest czyimś głównym celem, to utrudnia to optymalizację działań pod kątem maksymalizacji własnej szeroko rozumianej wartości rynkowej (pisałem o tym) która pozwala nam w miarę szybkie i przyjemne wygenerowanie potrzebnych dochodów. W tym drugim przypadku nie trzeba też się tak spinać, co ułatwia rozwój intelektualny, emocjonalny i zdobywanie bogatych doświadczeń w relacjach z innymi ludźmi. Te ostatnie czynniki nie tylko dalej podnoszą naszą wartość rynkową ale też bezpośrednią jakość życia :)
Jest znacznie łatwiej połączyć spokojne budowanie dużej wartości rynkowej z delektowaniem się życiem, niż w wypadku starania się o jak najszybsze zarobienie kapitału na dochód pasywny. Gdyby komuś po drodze coś się stało, to w tym pierwszym przypadku przynajmniej poużywał sobie życia. A przytrafić może się każdemu z nas, niezależnie od wieku i stanu zdrowia.
Stuprocentowy dochód pasywny bardzo często prowadzi co najmniej do zahamowania rozwoju umiejętności kreatywnego rozwiązywania problemów i wszelkich innych z tym związanych. Nie ma tej presji i ograniczeń. To dla naszego mózgu podobnie zabójcze, jak dla mięśni i układu krążenia sytuacja, kiedy bylibyśmy na co dzień wożeni na luksusowym wózku.
Tyle na szybko. To co napisałem wynika z moich własnych doświadczeń i obserwacji poczynionych przez wiele lat, w różnych kulturach i krajach. Z oczywistych powodów jest to bardzo subiektywny punkt widzenia, choć jak wspomniałem powyżej, opierający się dość solidnych podstawach.
Wyciągnijcie własne wnioski, nawet jeśli będą odmienne od moich. Tak czy inaczej życzę Wam jak najwięcej szczęśliwych chwil i radości życia.
Po Waszym bardzo pozytywnym odzewie na moje ostatnie zapytania, czas spełniać obietnicę i napisać pierwszy post. Z godnie z tym, co napisałem, pójdę dziś na łatwiznę i poruszę bardzo prosty i mało kontrowersyjny temat, a mianowicie w jaki sposób zdobywamy nasze umiejętności.
Przy czym moja definicja umiejętności to jest nasza zdolność dostarczania konkretnych i pożądanych rezultatów w danej sytuacji. Pamiętacie mój wzór na wartość rynkową? Dziś porozmawiamy o tym pierwszym czynniku i to niekoniecznie tylko w aspekcie kompetencji zawodowych. To samo odnosi się do nowego hobby, itp.
Na początku jak zwykle ważne disclaimers :-)
Jeżeli ktoś chce zostać kosmonautą, neurochirurgiem itp. to nie jestem pewien, czy poniższy tekst jest w pełni adekwatny. Nasze dzisiejsze rozważania dotyczą przeciętnych zjadaczy chleba takich jak ja, którzy chcą nabyć nowych umiejętności w jakiejś bardziej „przyziemnej” dziedzinie, aby podnieść sobie wartość rynkowa, bądź też przyjemność korzystania z życia.
Tekst dotyczy osób, mających za sobą zdobywanie pewnego minimum wykształcenia ogólnego, więc raczej nie uczniów i studentów.
To co piszę jest jak zwykle subiektywne i nie pretenduje do miana prawdy absolutnej. Niemniej moje wieloletnie obserwacje pokazują sporą zależność wyników końcowych od przyjętej strategii i ta opisana zdaje się sprzyjać tym szybkim i pożądanym
W czym rzecz?
Generalnie ucząc się nowych umiejętności możemy skorzystać z 3 narzędzi:
zdobywać wiedzę teoretyczną na dany temat
podpatrywać jak robią to ci, którzy daną umiejętność opanowali bardzo dobrze
próbować samemu w praktyce
Problem polega na właściwym dobraniu proporcji pomiędzy nimi.
Prawie całe polskie szkolnictwo łącznie z tzw. „szkolnictwem wyższym” (dwie najlepsze uczelnie ledwo mieszczą się w pierwszej światowej pięćsetce) zdaje się być oparte głownie na „przerabianiu” teorii i nic dziwnego, że ludzie będący produktem takiego systemu mają bardzo silną tendencję w kierunku wtłaczania w siebie dalszych dawek wiedzy. Można to zaobserwować zarówno u osób, które studia skończyli już dawno, jak i u świeżo upieczonych absolwentów.
Z jednej strony znam kobiety i mężczyzn, którzy mając konkretne osiągnięcia biznesowe lub zawodowe „idą na studia” podyplomowe i co gorsza kontynuują je mimo stwierdzenia faktu, że ładuje im się tam jakąś teorię, często niewiele mającą wspólnego z praktyką. No ale trzeba przecież się „nauczyć”.
Z drugiej strony znane mi są przykłady inteligentnych i zdolnych absolwentów, którzy mając możliwości wystartowania z działalnością ponad 90% czasu zużywają na dalsze czytanie „o sprawie i o świecie” zamiast ruszyć się i zacząć zdobywać własne doświadczenia. Jak coś takiego widzę, to mi ręce opadają :-(
Rozumiem, że takie podejście jest wygodne i pozornie bardzo bezpieczne. Z jednej strony odpowiada to głęboko zakorzenionym przyzwyczajeniom, jak też chłopskiej mentalności nie wychylania się, która wciąż jeszcze dość silnie jest widoczna w narodzie.
Potem tak wielu ludzi dziwi się, że żyją jak żyją a nie jest to życie ich marzeń.
Jak robię to ja?
Jeżeli chcę się nauczyć czegoś nowego, o czym mam raczej mierne pojęcie to prawdopodobnie na początku przeczytam kilka książek na ten temat, porozmawiam i poprzyglądam się jak to robią ludzie, którzy są w tym już dobrzy. Może któryś z nich zostanie nawet moim mentorem?
Kiedy z grubsza orientuję się „jak to się je” i gdzie leżą ewentualne zagrożenia, których warto się wystrzegać, to po prostu próbuje to robić!! I to jak najszybciej!!
W liczbach możemy to mniej więcej wyrazić następującymi proporcjami:
20% czasu na studiowanie zagadnienia
20% na podglądanie i konsultacje
60% na próby własne i uczenie się z błędów
Tak postępuję, kiedy uczę się czegoś całkiem nowego.
Jak uczę się rzeczy, w których jestem już dobry to proporcje wyglądają następująco:
10% studiowania
10% podpatrywania i konsultacji
80 % prób własnych
Kiedy w ramach mojej działalności zawodowej trenuję managerów, to mówię im parę zdań o co chodzi i na co zwracać uwagę, następnie pokazuję samemu jak coś zrobić, całą resztę czasu uczestnicy próbują i ćwiczą sytuacje jak najbardziej zbliżone do rzeczywistych. Potem klienci się cieszą,że jest taka wysoka skuteczność szkolenia :-)
Widzicie pewien wzór postępowania?
Teraz mam małe zadanie dla każdego z Was: Spójrzcie uczciwie jak wyglądają te proporcje pomiędzy studiowaniem, podglądaniem i próbowaniem w wypadku Waszych nowych przedsięwzięć i zastanówcie się, jaki to może mieć wpływ na ich rezultat. Pamiętajcie, że generalnie dostajemy pieniądze za to co umiemy a nie za naszą wiedzę. Uwzględnijcie też, iż w dzisiejszych czasach tzw. Time to market staje się coraz bardziej istotnym i dotyczy to też nas na szeroko rozumianym rynku pracy. W przeciwnym wypadku będziecie musieli liczyć się ze sporym Lost Opportunity Cost, który może zrobić decydująca różnice w jakości Waszego życia. A któż chciałby skończyć na „śmieciówkach”, czy zmywaku? Żadna praca nie hańbi, ale przecież chcemy żyć lepiej.
Patrząc wokół nas widzimy bardzo silny trend w kierunku coraz większej specjalizacji. Ludzie wokół nas specjalizują się na potęgę, często poświęcając na to wiele czasu i energii. Jak zwykle w takiej sytuacji bardzo nasila się konkurencja i coraz trudniej się w niej wybić.
Wielu z Was zadaje sobie zapewne pytanie, czy można jakoś ominąć, bądź przeskoczyć ten wyścig i przed podobnym zagadnieniem stanąłem już ładnych parę lat temu. Może moje doświadczenia przydadzą się komuś do wypracowania własnego rozwiązania na życie, u mnie funkcjonuje to całkiem dobrze :-)
Zacznijmy od obydwu definicji specjalista-generalista
Tradycyjne określenie tych dwóch terminów sprowadza się do nieco przerysowanego „specjalista to człowiek, który wie wszystko o niczym, a generalista to ten, który wie nic o wszystkim” :-)
W rzeczywistości te ekstrema nie występują, a przynajmniej nie spotkałem się z nimi :-)
Generalistą nazywam w takim przypadku osobę, która nie posiadając specjalistycznej wiedzy „aż do dna” jest nieźle zorientowana w różnych zagadnieniach. Przez „nieźle” rozumiem, zgodnie z zasadą Pareto, że ma on te 20% wiedzy i umiejętności w każdej z tych dziedzin, które dają mu 80% możliwości działania w niej (całkiem nowe podejście do uczenia się, nieprawdaż :-)).
Jeśli teraz powiemy (upraszczając), że specjalista inwestując 100 procent swojego czasu zdobywa wiedzę wartą 100 jednostek, to generalista, umiejętnie dobierając to, czego się uczy zdobywa umiejętności warte znacznie (teoretycznie 5 razy) więcej. Cały trik polega na właściwym dobraniu tych 20% z każdej dziedziny oraz takiej kombinacji tych ostatnich, która jest rzadka i poszukiwana na rynku. Wtedy praktycznie nie masz konkurencji a jeśli potrafisz zrobić Twoim działaniem dużą różnicę to klienci gotowi są płacić wręcz nieprzyzwoite pieniądze za Twoje usługi :-)
Jak zrobić to w praktyce?
Zacznij od jednej dziedziny, którą lubisz, co jest warunkiem koniecznym aby przez całe lata robić coś naprawdę dobrze. W niej wykorzystaj Twoje doświadczenie, aby określić które 20% maksymalnie zwiększa Twoją skuteczność i nie żałuj wysiłków aby zdobyć te umiejętności. To da Ci niezłą bazę, pozwalającą zarabiać na życie a czas, który zaoszczędzisz zainwestuj w poznawanie kolejnej interesującej Cię dziedziny. W tej znów znajdź kluczowe 20% i opanuj je. Potem powtarzaj tę procedurę kilka razy :-)
Pamiętaj, że chodzi o zdobywanie umiejętności praktycznych, więc cała seria formalnych studiów (kilka fakultetów) nie jest właściwym rozwiązaniem !!!
Tam będą uczyć cię teoretycznie i „całościowo” marnując Twój czas zapychaniem Ci głowy dużą ilością inteligentnie brzmiącego „mułu informacyjnego”
W rezultacie możemy dojść do sytuacji kiedy:
specjalista zna 100% jednej dziedziny dające mu 100 możliwej skuteczności
generalista zna:
– 20% dziedziny A dającej mu 80% możliwej skuteczności w tym zakresie
– 20% dziedziny B dającej mu 80% możliwej skuteczności w tym zakresie
– 20% dziedziny C dającej mu 80% możliwej skuteczności w tym zakresie
– 20% dziedziny D dającej mu 80% możliwej skuteczności w tym zakresie
– 20% dziedziny E dającej mu 80% możliwej skuteczności w tym zakresie
O ile tych procentów generalisty nie możemy po prostu dodawać :-) to już na pierwszy rzut oka widać wyraźnie, że przy odpowiednim doborze A,B,C,D i E oraz zdobywanych „kawałków” umiejętności wartość rynkowa takiego człowieka będzie całkiem duża :-)
To, co opisałem powyżej to oczywiście spore uproszczenie rzeczywistej sytuacji, bardziej chodziło mi o opisanie zasadniczej idei. Proporcje pomiędzy poszczególnymi dziedzinami nie muszą (i prawdopodobnie nie będą) równe, nie jest też konieczne aby było ich pięć. W naszą „A” jako główną specjalność możemy zainwestować więcej niż 20% czasu a te ostatnie 20% można na przykład porozdzielać na dużą liczbę innych zagadnień, co znacznie powiększy nasze zrozumienie świata. Taką właśnie drogę obrałem w 1991 i jak mówią Amerykanie „I never looked back”. Nie jest to droga dla każdego i nie każdą karierę da się skonstruować w ten sposób. Mimo tego, dla inteligentnych i ciekawych życia osób jest to bez wątpienia podejście warte rozważenia i uwzględnienia, bo robienie przez całe lata tego samego byłoby dla nich bardzo frustrujące. Stosując je można też, jak już wspomniałem, zarabiać uczciwie bardzo konkretne pieniądze, co jest dodatkowym „cukierkiem” całej sprawy.
Jeśli chcecie wiedzieć więcej, to zapraszam do dyskusji.
Poniżej znajdziesz linki do najważniejszych postów tego blogu. Wokół tematów w nich poruszanych toczyły się często bardzo interesujące dyskusje i zapraszam serdecznie do zapoznania się z nimi. Mimo długości niektórych z nich (40- 80 obszernych komentarzy) warto je przeczytać, bo zazwyczaj znacząco zgłębiały one dyskutowane zagadnienia.
Z tekstem warto się zapoznać i wyciągnąć z niego wnioski, które u każdego z Was będą zapewne trochę inne.
Mnie, tak na szybko, nasuwają się następujące uwagi:
coraz więcej firm dostrzega konieczność wyłonienia względnie przyciągniącia tzw. „high potentials”. Firmy, które tego zaniedbają coraz bardziej będą przypominać galery, na których poganiani biczem niewolnicy wykonywać będą niezbyt wyrafinowane i ogłupiające prace. Jak to jest w Twojej firmie?
w związku z powyższym możecie oczekiwać dalszej polaryzacji rynku pracy. Z jednej strony dużą konkurencję o tych wartościowych pracowników (patrz „Wartość rynkowa„), która prędzej, czy później musi się przełożyć na ich naprawdę ponadprzeciętne zarobki (co częściowo już ma miejsce). Z drugiej, powstanie szerokiej rzeszy pracowniczego „mięsa armatniego”, na której będzie się oszczędzać (zarówno w sensie płac jak i zatrudnienia w ogóle), aby mieć z czego zapłacić tym wybitnie produktywnym. W kierunku której grupy sterujesz w twoim rozwoju zawodowym?
w artykule jest napisane:”aż 94 proc. indagowanych przewiduje, że w perspektywie trzech lat proces zarządzania talentami zyska na znaczeniu„. Upsss!!! Ja od dwóch lat realizuję bardzo praktyczny projekt tego typu u jednego z klientów i wierzcie mi, jeśli jakaś znacząca firma w wymagającej branży myśli o wzroście znaczenia tego tematu w perspektywie 3 lat, zamiast wystartować konkretne i skuteczne działania teraz, to możemy, parafrazując Apollo-13 powiedzieć „Houston, you have a problem”!! Gdzie w tym kontekście jest Twoja firma?
uczestnicy ankiety wypowiedzieli się za jawnymi i otwartymi kryteriami doboru tych talentów, co całkowicie pokrywa się z moimi doświadczeniami. Jak jest to w Waszych firmach?
ciekawym jest stwierdzenie: „Okazuje się bowiem, że polscy menedżerowie nadal nie są przygotowani do indywidualnego prowadzenia pracownika, regularnych spotkań, monitorowania procesu rozwoju swoich podwładnych oraz do podejmowania roli mentora lub coacha.” To jest rzeczywiście pięta achillesowa takich przedsięwzięć, zwłaszczy, że wiele szkoleń ciągle jeszcze serwuje ich uczestnikom przede wszystkim naukowo i profesjonalnie brzmiące teorie o niewielkiej przydatności praktycznej. Jeśli ktoś z Was jest managerem, to niech uważnie przyjrzy się własnym umiejętnościom w tym względzie. Ich ewentualne deficyty będą zmniejszać Waszą wartość rynkową w przyszłości. Jeśli jesteś pracownikiem, to jak wyglądają te kwalifikacje u Twojego bezpośredniego przełożonego?
Jak widać robi się ciekawie, przynajmniej w tej części polskiej gospodarki, która mniej czy bardziej oparta jest na wolnym rynku. Co chcecie zrobić, aby poprawić Waszą pozycję w takiej sytuacji?
PS: Na postawione powyżej pytania odpowiedzcie sobie przynajmniej we własnej głowie. Jeśli ktoś zechce się podzielić swoimi refleksjami, tutaj, to tym lepiej.
Gdyby ten blog czytali HR-owcy, to można by do tego dopisać więcej, ale jak na razie nikt się nie ujawnił :-)
Obserwując wielu ambitnych i zdolnych ludzi nie mogę się nadziwić, jak wielu z nich za wszelką cenę chce odkrywać wszystko samemu, płacąc oczywiście za wszelkie błędy jak też niepotrzebnie wydłużając czas dochodzenia do pewnej wiedzy i umiejętności. Pisałem już o tym ze zdziwieniem w poście „Syndrom Zosi Samosi„.
Myślę sobie, że może bliższe wytłumaczenie jak działa prawdziwy mentoring pomoże choć niektórym uświadomić sobie, że nie taki diabeł straszny. Jeśli w rezultacie choć kilku Czytelników poszuka sobie potem odpowiedniego mentora i dzięki temu odniesie sukces w życiu (według swoich własnych kryteriów), to pisanie tego małego cyklu będzie warte zachodu.
Zacznijmy może od definicji, co rozumiem używając słowa mentor. Mentor to osoba, która w danej dziedzinie (a najlepiej w szerokim ich zakresie) ma dużo wieksze doświadczenie od mentorowanego i gotowa jest się tym doświadczeniem ze swoim podopiecznym dzielić.
Do tego taki człowiek powinien posiadać wartościowe kontakty (pamiętacie „Twoja wartość rynkowa„) i być skłonnym do udostępnienia ich mentorowanemu.
Najciekawsze jest to, że dzielenie się może odbywać się całkowicie za darmo!
Jakimi motywami kierują się tacy ludzie?
Po pierwsze są to często ludzie, którzy posiadają, bądź zarabiają swoją działalnością wystarczającą ilość pieniędzy i nie zależy im na dalszej maksymalizacji w tym kierunku. Zamiast tego na przykład:
1) lubią brać udział w ciekawych i sensownych projektach
2) spłacają dług wobec świata, bo kiedyś im też ktoś znacząco pomógł (powiemy o tym za chwilę)
3) lubią mieć odczucie, że w jakiś sposób zmieniają ten świat na lepsze
Jak widać w takich przypadkach chodzi ewidentnie o dawanie prezentów, o ich przyjmowaniu dyskutowaliśmy w poście „Otrzymywanie prezentów”
Dla przykładu ja osobiście mentorując kogoś hobbystycznie (nie mylmy tego z moją działalnością zawodową) chętnie robię to za dwa zobowiązania mentorowanego, a mianowicie, że tak wszystko, co się nauczy będzie wykorzystywał w etycznych celach, oraz że tak samo pomoże komuś w przyszłości, a przynajmniej zrobi coś dobrego dla innego człowieka.
Niewielkie ryzyko, nieprawdaż?
Nastąpnym razem napiszemy sobie, jakie cechy powinien mieć dobry mentor i jak sie u takiego zakwalifikować.
Najnowsze komentarze