Pozdrawiam, Ewa

Wariant 1 jest zdecydowanie lepszy. Zwłaszcza, ze odpowiedział “nie przeszkadzasz”. W tym momencie odwrót był w moim odczuciu bardziej nietaktem niż przyjęcie zaproszenia. Taka osoba nie będzie Cię na siłę zatrzymywała.

Co do a, b, c, – to założenia a i b są wyssane z palca, nie wiesz, co ten ktoś lubi, jak odpoczywa etc.
Co do punktu c – nie chodzi o załatwianie biznesu tylko nawiązanie relacji z człowiekiem. Nie dałeś szansy ani sobie, ani jemu.
Jeśli nie chcę kogoś w swoim domu, to naprawdę go nie zapraszam.

Pozdrawiam, Ewa

Przyłączę się do Twojego postu ze swoim przypadkiem. Poniżej postaram się przekazać wszystkie, moim zdaniem, istotne szczegóły ‘zajścia’. Proszę Was o opinie i ocenę.

Jakiś czas temu bliska mi osoba poprosiła mnie o przysługę: odebranie przesyłki od pana X (który grzecznościowo uczestniczył w łańcuchu dostawy) i przekazanie jej dalej. Jednocześnie przekazała mi informację, że Pan X pochodzi z Niemiec i piastuje w Polsce wysokie stanowisko (top management) w międzynarodowej organizacji komercyjnej – słowem okazja dla mnie do nawiązania potencjalnie wartościowego kontaktu biznesowego.

Kilka dni później dzwoni do mnie Pan X z informacją, że ma dla mnie przesyłkę. Umawiamy się na jej odbiór u niego w domu następnego dnia o godz. 20:00 . Godzina podyktowana jest tym, że Pan X wraca z pracy dopiero po 19tej.

Na miejscu drzwi otwiera mi Pan X i zaprasza do środka. Przedstawia mnie swojej żonie i proponuje gościnę, ‘coś do picia’.

Pytanie: jak Waszym zdaniem powinienem się zachować?
1) Skorzystać z zaproszenia, odbyć small-talk, trzymając się z daleka od próby nawiązania kontaktu biznesowego z mojej strony.
2) Skorzystać z zaproszenia, odbyć small-talk połączony z delikatną próbą nawiązania kontaktu biznesowego.
3) Odmówić

Co ja zrobiłem? Wybrałem opcję 3 – odmówiłem, słowami typu “Nie chcę przeszkadzać”, na co w odpowiedzi usłyszałem “Nie przeszkadzasz”, następnie wymieniliśmy kilka uprzejmości, odebrałem przesyłkę i pożegnałem się. Gospodarz drugi raz nie powtórzył zaproszenia

Jaki był mój tok rozumowania? Uznałem, że:
a) pan X jest prawdopodobnie zmęczony po całym dniu pracy,
b) zaproszenie było czysto kurtuazyjne i
c) nietaktem byłoby wykorzystywać uprzejmość Pana X (który przecież już wyświadczał bliskiej mi osobie przysługę) do załatwiania własnych interesów.

Wtedy wydawało mi się to jedyne słuszne rozwiązanie. Po przeczytaniu tego postu straciłem już tę pewność. Zwłaszcza założenie b) wydaje mi się błędne. Czy słusznie?

Pozdrawiam,

Kuba

Sebastian,
częściowo podpisuję się pod tym, co napisałeś. Nie wiem, czy najcenniejszą, jednak jedną z wartościowych Wcześniej za bardzo chciałam pomóc, jak również nie byłam świadoma ile energii kosztują mnie takie konsultacje.

Adam,
Dokładnie tak samo, jak w relacjach rodzinnych. Świadomość swoich praw, granic, jakie chcesz wyznaczać, umiejętność asertywnego odmawiania oraz przydatna będzie tzw. zdarta płyta. Do tej pory nie zdarzyło się w moim życiu, by jakiś sprzedawca nie odpuścił, choć czasami trwało to dość długo. Pod koniec takich rozmów mój szelmowski uśmiech był podzięką za kolejną naukę

Ewa,
Dobry postulat, podpisuję się pod nim. Niestety pokutuje jeszcze myślenie krótkoterminowe – wcisnąć, zgarnąć należność i liczyć na to, że klient kupi ponownie. W tym przypadku i szkoleniowców dotyka ten aspekt – są konkretne oczekiwania po stronie klienta, akceptują je, pomimo innego punktu widzenia, tylko po to, by zarobić. Często słyszę – zrobiliśmy dokłanie to, co chciał klient. Pytanie: a gdzie w tym doradztwo, a gdzie efekt?

Adam,
Rzeczywiście coraz częściej można spotkać się ze sprzedażą doradczą, gdzie to właśnie wspomniana relacja ma znaczenie. Nestety obserwuję, że czasami wypada to dość nieudolnie, czyli niejako ze skrajności w skrajność.

Pozdrawiam ciepło
AM

Pozdrawiam, Ewa

Pozdrawiam, Ewa

Rozbawiło mnie nieco podlinkowanie karety. Rozumiem, że to w celach edukacyjnych dla młodzieży, co zaczynała edukację od internetu, a nie zna bajek Andersena?:)

Pozdrawiam rozbawiona
Stella

Ja na powtarzające się pytania odpowiadam “nie chcę, jak będę czegoś chciała, to powiem” – zazwyczaj skutkuje – ale rzadko za pierwszym razem
Natomiast jeśli chodzi o przyjmowanie wskazówek – przyznam się, że czasem nie umiem się zastosować . Nie wszystko wydaje się jasne i łatwiej jest pójść utartą drogą mimo, że chętnie spróbowałabym nowej. Kiedy uwagi dotyczą prostych czynności można zapytać “pokaż jak Ty to robisz?” ale jeśli chodzi o zmianę sposobu zachowania, zastosowanie nowej metody, innego podejścia – nie jest tak łatwo. Czy możesz doradzić w jaki sposób dopytać wtedy dającego wskazówkę, żeby to nie zabrzmiało jak: “kompletnie nie wiem jak miałabym to zrobić/nie mogłabym tego zrobić/w moim przypadku to nie zadziała/łatwo ci mówić, próbuję i nie wychodzi inaczej”.
Nie lubię zadawać takich pytań, bo kiedy dostaję takie odpowiedzi odechciewa mi się pomagać A z drugiej strony ignorowanie wskazówek i trwanie w błędzie też nie jest dobrym wyjściem…
pozdrawiam wszystkich

Co do udzielania konsultacji bez zlecenia to właśnie przestałem z uwagi na to, że mało kto brał pod uwagę moje zdanie. Możliwą przyczyną było to, że jeszcze miałem małe doświadczenie.

Własne reakcje w momencie udzielania mi rady przez inne osoby – oj tak tak, chciało się eksperymentować ale się juz odechciało

przypomniała mi się taka historyjka o udzielaniu rady:

“Pewna grupa ludzi wyruszyła z chińskiej prowincji do Pekinu. Dość długo szli, aż napotkali starca, który wracał z Pekinu. Gdy zapytali go, ile czasu im zajmie droga do Pekinu, odpowiedział „Idźcie”! Popatrzyli na siebie i dla pewności powtórzyli pytanie, lecz po raz kolejny usłyszeli „Idźcie!”.

Wtedy najstarszy wiekiem poprosił, by starzec przestał się nad nimi znęcać i powiedział, ile czasu potrzebują, aby dojść do Pekinu, lecz starzec uderzył laską o ziemię i powiedział znowu „Idźcie!”.

Uznali więc, że mają do czynienia z szaleńcem i wyruszyli w dalszą drogę. Nagle usłyszeli głos starca „Jakieś sześć godzin”. Jeden z tej grupy nie wytrzymał i powiedział: „Dlaczego od razu nam tego nie powiedziałeś?”.

Starzec spokojnie odpowiedział: „Chciałem zobaczyć, jak szybko będziecie szli”.

pozdrawiam
Witek

Już sobie wyobrażam jakie zdanie miała na Twój temat większa ilośc osób na tym przyjęciu. Dla tylu jednostek przecież wódka to rzecz święta.

“Ze mną się nie napijesz”. hehehe
Pozdrawiam

Pewnie to zależy od czlowieka, moja mama jest właśnie taka. Sto razy mogę jej mówić, że dziękuję, jednak ona i tak nie zrozumie przesłania. Cóż i tak ją kocham.

Co do drugiej części to jest to cudowne.
Ileż razy mówiłem ludziom, żeby spróbowali zrobić coś inaczej. Prosty tekst… “skoro robisz tak przez rok i Ci nie wychodzi, to zrób to teraz w ten sposób”. Nie ma opcji, wielu nie zrozumie. Dalej będa robić po swojemu. Skoro ich nie działa to inne pewnie też nie. Albo może wierzą, że ich w końcu zadziała.

Mnie się podobało to co opowiadał Coelho.

“- Przepraszam, hmm, ma pan banana w uchu.

Facet na to:

– Przykro mi, ale nie wiem, o co panu chodzi.

Biznesmen powtarza:

– Ma pan banana w uchu!

Na co indagowany:

– Głośniej, proszę, bo mam banana w uchu!”

Najważniejsze to pomagać ludziom, ale jeśli nie przyjmują pomocy, to się tym nie przejmowac tylko iśc dalej. Chcą to coś wyciągną a jeśli nie wyciągną to znaczy, że może nie są jeszcze gotowi.

Później gdy poznałem tą technologie zrozumiałem czemu idealnie pasowałaby do tego zastosowania. Okazała się skuteczniejsza w wielu przypadkach od tego co wcześniej znałem. Rynek tam gdzie jest stosowana jest lepszy niż to co znałem wcześniej – budżety są mniej napięte, klienci bardziej świadomi, mniejsza konkurencja. Ogólnie rzecz biorąc, dużo fajniejsza rzeczywistość.

W tym przypadku miałem takie szczęście że mimo zignorowania rady nie straciłem wiele. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności miałem zlecenia na tą konkretną technologię i poznałem tą fajniejszą rzeczywistość.

Wnioski z tej sytuacji – trzeba pilnować żeby mieć wolne “moce przerobowe” (czas, siły oraz spokój – mnie wtedy tego brakowało). Będąc pod presją nawet najcenniejszą radę zmarnujemy jeśli nie będziemy mogli jej wypróbować. Bez tego możemy działać jak robotnik z dowcipu który biega po budowie z pustą taczką bo ma tyle pracy że nie ma kiedy załadować.

* drupal

Jeżeli chodzi o reagowanie na sugestie, które do nas docierają od różnych osób to myślę, że często je ignorujemy dlatego, że uważamy: jak ktoś obcy, nieznajomy czy nawet bliski może bezinteresownie doradzić nam coś dobrego. Przecież to jest w sprzeczności z naszą polską naturą Za mało się rozglądamy. Za mało dywersyfikujemy nasze kontakty, stąd jesteśmy mało spostrzegawczy. A często jest to duży błąd. Dlatego warto to zmieniać i otwierać się na nowe rozwiązania.

Pozdrawiam, Kamil

Trafiłam tutaj przypadkiem. Powinnam wyjaśnić a zarazem przeprosić, że nie poinformowałam o zmianie nicka z agnieszka na Agnieszka L.
Z tym pierwszym wiąże się jeden komentarz pod postem ” Póki żyjesz..”. Jeszcze raz przepraszam.
Jak już wspominałam, trafiłam przypadkiem i to całkiem niedawno, na początku stycznia.
Po kilkudziesięciu przeczytanych postach zostałam, chłonę cenną wiedzą, którą bezinteresownie się dzielisz.
Nie mogę stwierdzić, tak jak inni czytelnicy, których obecność jest kilkuletnia, kilkumiesięczna, jaki wpływ na moje życie będzie miał blog , ale mogę powiedzieć , inspiruje do przemyśleń.
To co robisz tutaj Alex, jest wyrazem niespotykanej dziś szlachetności, unikat!
Jeśli pozwolisz dodam , że znaczący wpływ na poziom bloga mają komentujący.

Dziękuję Tobie Alex jak i komentującym.

Pozdrawiam.
Agnieszka L