Wśród wielu ludzi ciągle pokutuje przeświadczenie, że Wyspy Kanaryjsie są czymś dla “bogaczy”, w czym pomagają też niektórymi relacjami tzw. kolorowe czasopisma i portale.  Tymczasem przy odpowiednim podejściu i odrobinie wolnego czasu prawie każdy mógłby sobie “zafundować” chocby krótki “gypsy time” tutaj. Kiedy ja to mówię, to zaraz odzywają się głosy typu “tobie Alex to łatwo, bo sporo zarabiasz”, dlatego cieszę się, że Alek i Kamil nie tylko zdecydowali się na wpadnięcie tutaj, ale też na krótki opis jak i za ile to zrobili. Podczas tego pobytu mieliśmy okazję kilkakrotnie się spotkaćiI wierzcie mi, wyglądali cały czas na zadowolonych za wyjątkiem pożegnania przy autobusie odwożącym ich na lotnisko, co widać na poniższym zdjęciu :-)

Myślę że w komentarzach możecie dopytac ich o szczegóły jeśli ktoś jest zainteresowany. Ja, w miarę wolnego czasu wstawię w Notatkach Alexa też kilka rad i wskazówek dotyczących Gran Canarii, co może się Wam przydać. Mam tylko jedna prośbę, jak już tu będziecie, to dajcie innym przykład zachowania się w cywilizowany sposób, to jest naprawdę fajna wyspa.

________________________________________________________________

10 dni spędzonych na rajskiej wyspie. Kanaryjskie słońce, długie, piękne plaże, Atlantyk, piękne widoki, górskie trasy i szczyty oraz średnio 28 stopni Celsjusza w styczniu. Całkiem niezły początek nowego roku, prawda? A na dodatek wszystko to za naprawdę niewielkie pieniądze. Niemożliwe? A jednak :-)

Jak się okazuje w dzisiejszych czasach nie potrzeba wcale wielkich pieniędzy, aby podróżować. Tanimi liniami lotniczymi przy odpowiednim czasie rezerwacji biletów możemy dostać się ekonomicznie w naprawdę sporo miejsc na świecie. Nocleg w wielu miejscach możemy załatwić sobie po przystępnych cenach, trzeba tylko wiedzieć, gdzie szukać lub/i kogo zapytać o rekomendację.  Kolejną opcją jest skorzystanie z faktu, że wielu ludzi daje nocleg pod swoim dachem podróżującym z całego świata za darmo – mowa o inicjatywie COUCHSURFING – zainteresowanych odsyłamy do świetnego artykułu Michała Hubickiego (pozdrawiamy :-)). Z kwestią wyżywienia jest podobnie – trzeba wiedzieć, gdzie kupować, aby nie przepłacać. Tyle tytułem wstępu. Chcemy pokazać na własnym przykładzie jak świetnie i wartościowo można spędzić czas za granicą za nieduże kwoty. Być może będzie to dobra inspiracja dla niektórych z Was :-)

A teraz od początku. W pierwszym tygodniu grudnia wpadliśmy na pomysł, aby spędzić część zimy w ciepłych krajach.  Jako stali czytelnicy bloga i osoby znające Autora osobiście postanowiliśmy skorzystać z faktu, że Alex spędza zimę na Wyspach Kanaryjskich i jako cel naszej destynacji wybraliśmy Gran Canarię.

Niezwłocznie zakupiliśmy bilety z Londynu do Las Palmas płacąc 180 zł od osoby za lot w obie strony (!!). Do Londynu, jak powszechnie wiadomo, połączenia lotnicze również nie należą do najdroższych :-) Zgodnie z zasadą „travel light” wzięliśmy tylko najpotrzebniejsze rzeczy – nasz cały „bagaż” było widać na zdjęciu powyżej :-) Początkowo planowaliśmy nocleg przez Couchsurfing w Las Palmas, jednak po skonsultowaniu tego z Kolegą mieszkającym na wyspie zdecydowaliśmy się wynająć na 10 dni  bungalow w trójkę, płacąc za niego 370 zł od osoby. Biorąc pod uwagę to, że znajdowało się ono niecałe 2 km od Playa del Ingles w najbardziej atrakcyjnej naszym i nie tylko zdaniem części wyspy (Maspalomas) to jak dla nas była to bardzo rozsądna cena. Dodatkowym atutem okazał się fakt, że trasa prowadząca na plażę była wspaniałym miejscem spacerowym  – z czego korzystaliśmy podczas przechadzek, joggingów i wypadów na plażę o każdej porze dnia i nocy :-)

Generalnie, przy odpowiednim podejściu Gran Canaria jest jednym z tańszych miejsc turystycznych w Europie, także niespecjalnie martwiliśmy się o koszty wyżywienia jako że:

• ceny produktów są niejednokrotnie niższe niż w Polsce a ich jakość jest wyższa;
• mieliśmy dostęp do kuchenki, co w połączeniu z naszą kuchenną kreatywnością spowodowało, że nasze podniebienia i żołądki nie miały powodów do narzekania mimo niskich kosztów :-)
• koszty wyżywienia tak czy inaczej ponosimy na co dzień żyjąc w Polsce, więc nie ma sensu wliczać ich do kwoty przeznaczonej na podróż, szczególnie przebywając w miejscu, gdzie ceny produktów są w miarę podobne. Warto sobie to uświadomić :-)

Poza spędzaniem czasu na bardzo długich spacerach w pięknej scenerii, chodzeniu po górach, plażowaniu i ogólnie rzecz ujmując delektowaniu się chwilą załatwiliśmy sobie kilkanaście godzin pożytecznie spędzonego czasu z topowym ekspertem komunikacji w biznesie, czyli coś, na co „normalnie” przez najbliższe kilka lat nie moglibyśmy sobie pozwolić finansowo – kto zna rynkowe stawki wie o co chodzi :-)

Tutaj linki do stron, które przydały się nam podczas planowania podróży:

www.booking.com – wyszukiwarka akomodacji

www.skyscanner.net – porównywarka połączeń lotniczych*/**

*w poszukiwaniach atrakcyjnych cen połączeń warto też śledzić na bieżąco połączenia lotnicze na stronach linii – skyscanner nie zawsze pokazuje wszystkie możliwości.

**Decydując się na wybór tanich linii dobrze jest zapoznać się z regulaminem i wadami podróżowania z  z tańszymi przewoźnikami, takimi jak np. niezapewnienie odszkodowania za odwołanie lotu w przypadku jego odwołania.

Reasumując: warto podróżować :-) Warto poznawać nowe miejsca, nowych ludzi,  sposób, w jaki żyją, ich podejścia do różnych kwestii. W naszym przypadku ta przygoda znacząco poszerzyła wyobrażenie  tego, co naprawdę jest w życiu możliwe i co można osiągnąć :-)

Na zakończenie znany, inspirujący cytat Marka Twaina, którego przesłanie towarzyszyło nam podczas tej przygody:

Jeśli macie pytania to zapraszamy do komentarzy

_______________________________________________________________

Aleksander Piechota o sobie: Interesuję się podróżami, językami obcymi oraz zagadnieniami związanymi z komunikacją interpersonalną. Mówię po angielsku i komunikuję po hiszpańsku. Pracowałem w USA jako Beach Attendant oraz na własną rękę jako ogrodnik i osoba myjąca jachty motorowe :-) Sprawdziłem się również jako nauczyciel angielskiego oraz tłumacz. Jestem członkiem Toastmasters International. Lubię grać na gitarze elektrycznej.  Aktualnie przygotowuję  się do maratonu i szukam swojej drogi :-) Mam 21 lat.

Kamil Przeorski o sobie: Zamiłowany w nowych technologiach co objawia się śledzeniem trendów i zainteresowaniem innowacją. Prowadziłem speech na spotkaniach branży IT GrillIT #12 Wrocław na temat 10 typów innowacji – video na ten temat znajdziesz pod tym linkiem.  Społecznie współorganizowałem dwie konferencje  o temacie biznesowym – na Politechnice Wrocławskiej – Wrocław Sunrise – i Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie (która odbywała się w ramach Światowego Tygodnia Przedsiębiorczości). W wolnym czasie podróżuje, poznaje różnych ludzi, w czym odnajduję frajdę. Miłuję teatr oraz aktywności fizyczne. Również mam 21 lat :-)

Ten post przyszedł mi do głowy podczas ostatnich dwóch tygodni, które w bardzo intensywny sposób spędziłem w Polsce. Zanim przejdziemy do tytułowej metafory podkreślam, że nie jest moim celem pokazanie któregokolwiek wariantu życia jako „lepszego”, lub „gorszego”, bo każdy z nich ma swoje wady i zalety, a ostateczna ocena jest kwestią preferencji każdego z nas. Bardziej zależy ma pokazaniu komplikacji, które pojawiają się, kiedy spotykają się ze sobą ludzie z tych dwóch światów.

Zacznijmy od przyjrzenia się obydwu możliwościom:

• Autobus miejski to pojazd, który każdego dnia porusza się tej samej trasie, ewentualnie jest kierowany na którąś z tras zastępczych w tym samym mieście. Codziennie, według rozpisanego rozkładu jeździ on po tych samych ulicach i nie licząc korków, zatrzymuje się dokładnie w tych samych miejscach. Po zatrzymaniu się wykonuje on serię prostych czynności (obniżenie się od strony wejścia, otwarcie drzwi, zamknięcie drzwi, „wyprostowanie się”).  W ruchu miejskim nie jest on poddawany specjalnym przeciążeniom, jego eksploatacja odbywa się dość spokojnie. Każdego wieczora wraca on do tej samej zajezdni.  Autobus miejski, o ile się nie zepsuje (wtedy ma „zwolnienie” na naprawę) przez większą część roku „pracuje” jeżdżąc po ulicach. Od czasu do czasu ma jedynie okres przeglądu i planowanego odnowienia niektórych elementów (tzw. urlop). Większość społeczeństwa prowadzi życie autobusu miejskiego.
• Samochód rajdowy eksploatowany jest zupełnie inaczej. Po pierwsze rajdy odbywają się w różnych, często atrakcyjnych miejscach na świecie. W związku z tym taki pojazd stosunkowo niewiele czasu spędza w macierzystym garażu. Nieco czasu zajmuje przetransportowanie go do kolejnej lokalizacji i tam dostosowanie go do lokalnych warunków klimatycznych i drogowych.
  Samochód rajdowy większość czasu spędza nie jadąc w rajdzie, lecz na wspomnianych wyżej podróżach i w którymś z garaży, gdzie jest dużo czasu na pracę nad jego konstrukcją i wyposażeniem, tak aby znacznie zwiększyć jego szanse, szczególnie w konkretnych zawodach, które akurat mają się odbyć.
  Zazwyczaj każdy rajd, to dla samochodu w jakimś sensie nowa trasa, na poznanie której było tylko stosunkowo niewiele czasu, a którą trzeba możliwie najlepiej przejechać. Sama jazda bywa niezwykle obciążająca dla całej konstrukcji, w internecie można znaleźć filmy z ekstremalnych manewrów, czy nocne ujęcia na których widać żarzące się tarcze hamulcowe.
  Dzięki temu  samochód taki może przejechać odcinki specjalne, do pokonania których autobus miejski albo wcale nie byłby zdolny, albo w porównaniu potrzebowałby całą wieczność :-)
  Ceną jest to, że po rajdzie potrzeba trochę czasu, aby pojazd doprowadzić do porządku i ewentualnie ponaprawiać rezultaty ewentualnych kraks lub przytarć. Wtedy przez dzień, czy dwa taki samochód nie nadaje się do jazdy

Dla wielu z Was byłoby zapewne interesujące zastanowienie się, do którego z elementów tej metafory pasuje Wasze życie i zastanowić się, czy to jest to co chcecie. Jak już wspomniałem jest wiele za i przeciw każdego z wyborów i jeśli chcecie możemy zająć się tym w osobnym poście.

Dziś uświadommy sobie, jakie problemy pojawiają się, kiedy mają ze sobą do czynienia ludzie z obydwu grup. Ponieważ na tym blogu nie opisujemy rzeczy wyczytane gdzieś w książkach, lecz nasze  praktyczne doświadczenia pozwólcie, że oprę się na osobistych doświadczeniach i obserwacjach, a każdego z Was zapraszam do uzupełnienia ich o Wasze własne.

Jestem typowym przedstawicielem grupy opisanej jako „samochody rajdowe”, stąd też na razie przedstawię dość jednostronny punkt widzenia :-) Jego zaletą jest autentyczność, bo żyję w ten sposób co najmniej od 1992 roku, więc nazbierało się trochę doświadczeń, które mogą być dla Was przydatne :-)

W moich kontaktach z innymi ludźmi powoduje to między innymi następujące komplikacje:

• niektórzy uważają mnie za „nieroba”, bo kto to widział, aby pracować (co prawda niezwykle intensywnie) tylko 40-70 dni w roku!!
• niektórzy uważają mnie za „pracoholika”, bo kto to widział, aby ktoś, kto w lutym wpada na 2 tygodnie do Polski cały ten czas był tak bardzo zajęty!! :-) Albo siedząc w miejscowości uznanej za wypoczynkową coś sobie dłubał na komputerze zamiast leżeć na plaży?? :-)
• dla niektórych jestem podejrzanym typem, bo „optycznie” stosunkowo niewielkim nakładem pracy liczonym w dniach prowadzę życie na poziomie, który w opinii wielu ludzi wymaga sporych nakładów. Nie mieści im się w głowie, że „rajdowe” podejście może na wolnym rynku uczciwie generować przychody znacznie powyżej przeciętnej, a z drugiej strony wiele fajnych rzeczy można mieć stosunkowo tanio jak się trochę popyta i pomyśli.
• teraz bardzo poważny punkt!! Niektórzy uważają, że ich lekceważę, bo mając taki dwutygodniowy „odcinek specjalny” nie wysłałem im nawet sms-a o rozmowie telefonicznej nie mówiąc.  Zdarza mi się też w tym okresie nie odpowiadać na maile i inne próby kontaktu. Większość „autobusów” nie potrafi sobie wyobrazić, że wtedy pracuję z intensywnością, która wymagana od przeciętnego pracownika wywołałaby natychmiastowy strajk i oskarżenia o powrót do niewolnictwa. Podczas takich działań nie mam kompletnie „mocy przerobowych” w umyśle, aby zająć się czymkolwiek „pobocznym” (takim jak kontakty ze znajomymi, czy sprzątanie mieszkania :-)), a podczas nielicznych przerw staram się albo możliwie szybko zregenerować przed następnym dniem, albo po prostu „padam na nos”. Kto tego osobiście nie przeżył, ma o tym tak małe pojęcie, jak ja o rodzeniu dziecka. Typowym przykładem były ostatnie tygodnie w Polsce, kiedy po prostu powiesiłem na Blipie „Żyję, ale jestem bardzo zajęty” i to było maksimum kontaktu możliwe z większością ludzi. Jeszcze raz podkreślam – w tym nie ma ani odrobiny lekceważenia, jest to wyłącznie konsekwencja pewnego obranego stylu życia.
• Synchronizacja w czasie wspólnych przedsięwzięć też od lat była potencjalnym źródłem nieporozumień z wieloma sympatycznymi ludźmi.  Problem w tym, że większość osób z grupy „autobusów” ma maksymalnie 26 dni urlopu w roku, często będąc ograniczona zarówno ilością dni, które mogą wziąć „w jednym kawałku”, jak i porą roku, kiedy faktycznie mogą to zrobić.  Jak kogoś takiego zabrać na miesięczny albo i dłuższy „Gypsy Time”? Z drugiej strony z egoistycznych pobudek nie jestem skłonny dopasowywać mojego miejsca pobytu do takich ograniczeń (szczególnie w zimie i latem)  i już mamy potencjalne źródło goryczy typu „ja tu muszę pracować, a ty siedzisz sobie w ciepłych krajach”.

To są typowe problemy występujące w bliższym zetknięciu ludzi z tych dwóch grup. Kiedy spotykają się osoby bardzo różne od siebie, to prawie zawsze jest to okazja do nauczenia się czegoś nowego i rozszerzenia swojego horyzontu.  Komplikacje takie jak powyżej niepotrzebnie skracają wiele znajomości, warto sobie z tego zdawać sprawę i coś z tym zrobić. Zrozumienie drugiej strony może być pomocą i dlatego napisałem ten post, jak też zapraszam do szerokiej dyskusji.

Niektórzy z Was zapewne mogą do tego dodać kilka z własnych obserwacji, zarówno z punktu widzenia „autobusu” jak i „rajdówki”, do czego też serdecznie zapraszam w komentarzach.

Pamiętacie mój post o dwóch rodzajach wolności? Kiedy go pisałem, nie przyszło mi do głowy, że jest jeszcze jeden, bardzo oczywisty aspekt osobistej wolności i właśnie teraz się nim zajmiemy.

W czym rzecz?

Bardziej świadomych z Was nie muszę przekonywać, że naszym działaniem w bardzo dużym stopniu kierują różne programy, nakazy, zakazy i wszelkiego rodzaju tabu, które rodzina i społeczeństwo „wdrukowały” nam w dzieciństwie, a częściowo ciągle jest to robione przez media i presję znajomych.

W rezultacie większość ludzi:

• traci czas i zasoby na robienie lub posiadanie rzeczy, które w gruncie rzeczy są im do szczęścia niepotrzebne, ale jakieś „normy społeczne” lub chęć pokazania się nakazują, aby je mieć lub robić
• traci wiele sposobności do przeżycia czegoś naprawdę interesującego bo albo „nie wypada”, albo jakieś „normy społeczne” wymagają uprzedniego przejścia pewnej „procedury” i spełnienia warunków, które z samym przeżyciem mają niewiele wspólnego.

Gdybyśmy byli w stanie uwolnić się przynajmniej od sporej części tych ograniczeń, to odzyskalibyśmy wiele z naszej wolności, poprawili subiektywnie odczuwaną jakość życia, a to wszystko całkowicie niezależnie od np. poziomu naszych zarobków, czy stanu posiadania.

Ponieważ te programy i „konieczności” zakopane są dość głęboko w naszym umyśle, to uwolnienie się od nich może zdawać się dość trudne i jako młody człowiek można dość do wniosku, że tylko nielicznym się to udaje. Na szczęście wcale tak nie jest. Spora grupa ludzi w pewnym momencie zaczyna uświadamiać sobie bezsens wielu założeń i ograniczeń, po czym przełącza na duży luz, który przejawia się między innymi w:

• ignorowaniu oczekiwań społeczeństwa jak ma wyglądać ich własne życie, mieszkanie, samochód itp.
• gotowości do ignorowania w prywatnych kontaktach z innymi dorosłymi ludźmi większości zasad poza:
  a) przestrzeganiem obowiązującego prawa
  b) nienarzucaniem komuś czegokolwiek
  c) biblijnym nieczynieniem innym tego, co nie chcemy aby nam uczyniono

Wystarczy użyć odrobiny fantazji, aby wyobrazić sobie jakie rzeczy stają się nagle możliwe, jeśli odrzucimy zbędny balast!!

Przyjrzyjmy się teraz pewnej mojej osobistej obserwacji, która pomimo wad takich jak jej  „nienaukowość”, czy bardzo duża generalizacja, ciągle może być przydatna dla wielu własnych przemyśleń i działań w kierunku powiększenia tego rodzaju wolności własnej. Poniższy wykres pokazuje, jak w miarę upływu lat życia rozkłada się krzywa tej wolności:

Jak widać  zazwyczaj jako dzieci mamy ten luz, który w wieku szkolnym zostaje nam dość skutecznie odebrany i powoduje, że większość ludzi w wieku 20-35 lat jest niewolnikami (bez obrazy) norm i oczekiwań społecznych. Nie jest to zjawisko typowo polskie, bo podobne rzeczy widziałem w Austrii i Niemczech.

Około 40 roku życia zaczyna dziać się coś bardzo ciekawego, a mianowicie ta dość jednorodna grupa „niewolników” rozszczepia się na dwie podgrupy. Pierwsza z nich kontynuuje podróż po czerwonej, przerywanej linii dbając aby wszelkie wyznawane normy nie tylko dalej kontrolowały ich życie, lecz czyniąc spore wysiłki aby były przekazane na następne pokolenie.

Druga grupa zaczyna eksperymentować z odrzucaniem dotychczasowych ograniczeń i po pierwszych obiecujących rezultatach zaczyna coraz bardziej używać nowo odzyskanej wolności, często ku zgorszeniu lub co najmniej dezaprobacie pozostałego społeczeństwa. Ta dezaprobata często wyrażana jest przez pogardliwe określenia takie jak:

• „kryzys wieku średniego”,
• „ syndrom zamykających się drzwi” :-)

Te określenia są typowymi przykładami manipulacji słownych, bo w rzeczywistości należałoby mówić o:

• szansie wieku średniego – bo człowiek wreszcie wie co mu jest do szczęścia potrzebne i jak bezsensowne z jego punktu widzenia było działanie według cudzych programów i oczekiwań
• syndromie otwierających się drzwi – bo pozbycie się sporej części balastu umożliwia korzystanie z uroków życia i robienie rzeczy, które w dotychczasowym gorsecie ograniczeń i oczekiwań innych były niewyobrażalne.

Jest jeszcze trzecia grupa ludzi, to osoby, u których wykryto, lub przynajmniej poważnie podejrzewano poważną, zagrażającą życiu chorobę. Wiele takich osób „wskakuje” na tę zielona linię niezależnie od wieku i to często w stopniu, który zdumiewa nawet mnie.

Teraz proponuję Wam drodzy Czytelnicy, abyście uczciwie dla samych siebie zastanowili się, w którym miejscu na tym wykresie jesteście.

Jeżeli macie do 40 lat i jesteście w okolicach tej czerwonej linii (jak większość Waszych rówieśników) to rozważcie:

• czy na pewno chcecie jeszcze czekać kilkadziesiąt lat z odzyskaniem tego rodzaju wolności, która mają ci na zielonej linii?
• nawet jeżeli jesteście święcie przekonani, że świat jest taki jak Wam się w tej chwili wydaje, to czy ustawiacie Wasze sprawy życiowe w ten sposób, że gdybyście za kilkanaście lat zmienili zdanie, to przejście na zielona linie będzie możliwe bez dużych strat materialnych  i robienia krzywdy innym ludziom?

Jeżeli macie ponad 40 lat (i takich Czytelników/Czytelniczki mamy) to sprawdźcie na której linii jesteście. Jeśli na zielonej, to gratuluję i witam w klubie :-)

Jeżeli na czerwonej, to możecie pomyśleć, czy naprawdę życie daje Wam to, czego w głębi ducha naprawdę potrzebujecie i pragniecie.

• Jeśli tak jest, to gratuluję i nie mam nic do dodania.
• Jeżeli nie, to kiedy zamierzacie coś zmienić? Jak pokazuje dość ekstremalny przykład babci Elfriede nigdy nie jest za późno, ale po co czekać?

Życzę owocnych przemyśleń i zapraszam do dyskusji w komentarzach. Jak zwykle apeluje „use your judgement” :-)

PS: Nie mam ze sobą dyktafonu, wersja audio ukaże się w piątek.