Anonim
Ewa W dość dobrze oddała moje przemyślenia
po przeczytaniu Twojego komentarza

Ewa W
dziękuję za wyręczenie mnie
Pozdrawiam serdecznie
Alex

Czy to Twoje przekonanie, czy masz jakieś wiarygodne źródło, które tak podaje? Jeśli twoje, to nie wypowiadaj go w imieniu wszystkich.

Dalej piszesz “nie widze innej drogi w swiecie zaganiania, terminow i wiecznego “ja, moje””
Otóż Anonimie, to, że innej drogi nie widzisz, nie oznacza, że jej nie ma!

Warto sobie zdawać z tego sprawę.
Ty jej tylko nie widzisz.

Ewa W

Troszke sliski temat. Zrobmy jedno zalozenie, jestesmy wolnymi ludzmi i to od nas zaleza nasze decyzje i dzialania. Takie przynajmniej odnosze wrazenie z czytania bloga Alexa. Ten wpis burzy bardzo wiele. Nagle to okolicznosci decyduja o naszym zachowaniu, a wiemy jaka jest natura ludzka – isc po trupach do celu i nie liczyc sie z ludzmi ktorych nie znamy. Ludzie maja duza tendencje do tlumaczenia sobie swoich niegodziwosci okolicznosciami.

My oceniamy innych skrotowo, im wiecej ludzi spotykamy i im krocej ten kontakt trwa tym szybciej ich oceniami na postawie irracjonalnych sadow typy wyglad czy stereotypy. Stety czy nie nie widze innej drogi w swiecie zaganiania, terminow i wiecznego “ja, moje”.

Ciekawy jestem jak spojrzysz na taki przypadek.

Właśnie do zrozumienia motywów drugiej osoby potrzebny jest jasny komunikat. Ja np. żeby uzyskać potrzebne informacje mówię szczerze co i dlaczego mi nie pasuje i najczęściej dostaję wtedy szczerą odpowiedź co nie odpowiada drugiej osobie.

Dla mnie dobry sprzedawca to taki, który sprawia, że klient ufa mu i dzięki temu sprzedawca zadając odpowiednie pytania dostaje informacje, które może wykorzystać do sprzedaży. To jest jednak moje wyobrażenie. Skoro Tobie udaje się osiągać zadowalające rezultaty, to istnieje więcej niż 1 sposób na udaną sprzedaż.

Często jasny komunikat jakie jest ich “stanowisko” nie da Ci wiedzy o ich motywacjach. Zresztą, często mam tak, że motywacje np. moich klientów nigdy nie są wypowiedziane ale gdy postawię się na ich miejscu to mogę je odgadnąć i zaproponować rozwiązanie, które nas satysfakcjonuje.

Piszesz, że masz lepsze wyniki gdy oczekujesz jasnego komunikatu – a co jeśli nie jesteś stroną tak silną żeby wymagać czegoś takiego? Klient nasz pan

Tomasz Kowalczyk
Pytasz: “Twój niegdysiejszy wpis o taksówce, która zatarasowała drogę, bo kierowca pomagał wsiąść niepełnosprawnemu – rozumiem, że chodzi właśnie o takie zachowania? ”
To też można pod ten błąd podciągnąć. Widzisz jak ciągle sie rumienię?

Agnieszka Ryczko
Zaraz przeczytam wszystko dokładnie i odpowiem Ci w osobnym komentarzu

Kuba
Nikt z nas nie jest perfekcyjny, ważne jest abyśmy to rozpoznali i zaczęli poruszać się w e właściwym kierunku

KrzysiekK
Powstrzymywanie się od osądów i “etykietowania” innych jest rzeczywiście kluczowa umiejętnością, nad którą większość ludzi (mnie wliczając) ciągle powinna nad tym pracować

Piotr J. Synowiec
Piszesz: “Niestety, takie wyjaśnianie o dziwo kiepsko działa w mojej familii, która niestety ma za twardą skórę na takie sztuczki ”
Może spróbujesz metody tresury?
Napisałem kilka postów na ten temat

Hanz
Dziękuję, masz rację Nauczka dla mnie: nie pisz postu tuz przed pójściem na plażę, bo może ucierpieć klarowność

Pozdrawiam serdecznie
Alex

“…postępowanie innych osób (nie mnie) jest rezultatem ich charakteru, wolnej woli i możliwości swobodnego wyboru…
…ja postępuję w określony sposób, bo zmuszają mnie do tego okoliczności niezależne od mojego charakteru, wolnej woli i możliwości swobodnego wyboru…”

Wydaje mi się, że tak jest bardziej zrozumiale, w kontraście do:
“…inni postępują w określony sposób to tacy są jako ludzie (tzn. mają takie cechy charakteru) a ich działania są rezultatem ich wolnej woli i swobodnego wyboru…”

Piotr J. Synowiec
możesz wytłumaczyć na czym polega ta metoda??

Niestety, takie wyjaśnianie o dziwo kiepsko działa w mojej familii, która niestety ma za twardą skórę na takie sztuczki

Myślę, że w mojej pracy (jestem project managerem w IT) jedną z bardziej kluczowych umiejętności jest zdolność “postawienia się” na miejscu innej osoby. Nie wyobrażam sobie jak mógłbym negocjować coś z klientem aby dojść do win-win albo np. jak miałbym oszacować ryzyko ze strony poddostawców bez tej umiejętności.

Często też zdarzają się różne komunikacyjne nieporozumienia (np. przez słabą jakość dźwięku w czasie rozmowy telefonicznej albo przez różnice kulturowe). Jeśli ktoś automatycznie wtedy szufladkuje rozmówcę (“cham!”) przekreśla swoje szanse na starcie i, no cóż, sam wyjdzie na chama, prostaka itp…

Dla mnie w takich sytuacjach najlepiej sprawdza się sparafrazowanie (tego co ktoś powiedział) bo może ktoś np. niezbyt trafnie użył słowa po angielsku lub powstrzymanie się od osądów (czasem ostatnią siłą woli) do czasu wyjaśnienia wszelkich motywów rozmówcy. I w 99% przypadków okazuje się, że oboje mamy rację i w sumie istnieje wspólne rozwiązanie

Dlaczego tak się dzieje?

Obserwując siebie i innych, po pierwsze wydaje mi się, że niewielu ludzi potrafi zdobyć się na empatię. Po drugie, wielu z nas nie potrafi objaśniać własnych zachowań, ba! często ich nie rozumie i nie szuka nawet zrozumienia dla samych siebie. Plus bardzo często, w relacjach przełożony – podwładny i innych zależności, nie potrafimy wytworzyć odpowiedniego klimatu rozmowy ( wspomina o tym Artur w swojej wypowiedzi).
Z drugiej strony naturalną potrzebą jest nazywanie, czyli nasz rozmówca nigdy nie jest dla nas jak tabula rasa ( czysta tablica), zawsze przypisujemy mu jakieś cechy i oceniamy, ale chyba klucz tkwi w tym, aby nigdy nie definiować do końca, nie osądzać, nie zamykać się na drugiego człowieka; bo jeżeli coś dostrzegamy, to tylko fragment w zapisie obrazu człowieka w naszej głowie. To niewiele i zawsze mniej wiemy niż wiemy , i zawsze jest więcej do poznania niż analizowanie znanego… Tak sobie myślę…, ale nie bez wątpliwości :- )

Zatem podejdźmy na świeżo i wiosenno do drugiego człowieka:-)

Justyna

czytając Twój post przypomniał mi się rozdział “Staraj się najpierw zrozumieć, później być zrozumianym” z “7 nawyków skutecznego działania” pana Covey’a. Od momentu, gdy przeczytałem tenże rozdział zacząłem inaczej patrzeć na osoby, z którymi mam styczność. Osądzać jest bardzo łatwo, jednak nigdy nie znamy wszystkich przyczyn, które wpłynęły na dane zachowanie jakiejś osoby. Oczywiście, nie jest to proste i niestety ciągle przyłapuję się na osądzaniu innych w sposób kategoryczny, ale chyba powoli idzie ku lepszemu.

Dzięki!

Być może inaczej myślę albo inaczej rozumiem pewne rzeczy, ale kompletnie nie zrozumiałam drugiego paragrafu Twojego postu, gdzie wypunktowałeś dwie sprawy. Mógłbyś mi w bardzo prosty sposób wytłumaczyć co masz na myśli pisząc np. “nni postępują w określony sposób to tacy są jako ludzie”, albo “Ileż usprawiedliwień i uzasadnień przychodzi nam do głowy, kiedy inni pytają nas o nasze zachowania i działania !! A jak często mamy tendencję do stemplowania innych określeniami “egoista”, “idiota”, “świnia” i tym podobnymi bo przecież jest dla nas oczywiste, że ci inni postępują w pewien sposób bo tak chcą!!”
Nie mogę zrozumieć tego w kontekście całości. Jeśli masz na myśli nie przypisywanie pewnych cech ludziom, mimo, że działania na to wskazują to nie zgadzam się ale jeśli to coś innego, co nie zauważyłam to proszę o wytłumaczenie.

Pozdrawiam

co do komunikowania podstaw swoich decyzji, to myślę, że często trudno jest stwierdzić czy nasz przekaz jest jasny. Sam niestety mam duże problemy z jasnym komunikowaniem, z czego ostatnio chyba wytworzyła się dość napięta atmosfera między mną, a znajomym. Zamierzam dowiedzieć się co zrozumiał z tego, co ja mówiłem, jakie są założenia jego argumentacji. Myślę, że jest to dobry sposób budowania dobrych relacji z innymi osobami.

Pozdrawiam,
Artur Stępniak