Tak właśnie poczułam się na początku – oszukana, ale już następnego dnia zobaczyłam możliwości i stanęłam na własnych nogach.

Dziękuje za zwrócenie uwagi na emocje, jakie mogą się pojawiać w takiej sytuacji, bo warto zdawać sobie z nich sprawę i wiedzieć, z czego konkretnie one wynikają u nas samych. To bardzo ważna informacja dla nas.

Mirek Kordos

W kwestii doktoratu – tak właśnie jest, to jest moja praca z kilku lat, którą teraz porządkuję podbudowując teorią polską i światową.

Ja sobie też bardzo życzę tego, żebym w wieku 50 lat miała tak ciekawe propozycję jak przedstawione przez Ciebie realne osoby 

Rzeczywiście tak jest, że moi Klienci rozpoczynają ze mną współpracę nie z uwagi na stronę, ale po poznaniu mnie.

Tomasz SZ.

Odpowiadając na Twoje pytania: tak, celowo menu jest podwójne (osoby, które zejdą na dół- nie muszą cofać się do góry), kolory- ewoluują, co widać na stronie, układ strony-na ten moment zdecydowałam się na kreator stron w Home.pl, co oznacza, że korzystam z ich wzorów, podwójne napisy – pracuję nad tym 

Ciekawi mnie bardzo – skąd Twoja wiedza, że Klient decyduje się na wybór dostawcy po obejrzeniu strony?

I jeszcze jedno-, jaką stronę w tym obszarze, co ja, możesz wskazać, jako atrakcyjną dla Klienta?

Zgadzam się i z Tomaszem i Lukassem, że blog Alexa nie dość, że profesjonalny, jest także bardzo innowacyjny w swoim przekazie i dla Klienta może być traktowany, jako wiarygodna wizytówka.

Pozdrawiam

Tomasz Sz.
Piszesz: “Odpowiadając na pojawiające się pytanie;)Pisałem o osobie która ma świadomy wpływ na swoje życie zawodowe i rodzinne. Wtedy jest jakość i fun factor.”
Obstaję przy mojej radzie ” Nie rób wszystkiego na raz”
Pozdrawiam serdecznie
Alex

Twój blog wystarczy, jest on bardziej profesjonalny, niż niejedna strona internetowa.

Tomasz Sz.
Piszesz o stronie internetowej: “.. Moim zdaniem w każdej branży możliwość zdobywania nowych kontaktów na różne sposoby jest ważna.”
Masz racje, choć i tu jestem dość zwariowanym przykładem, bo od 1991 roku do dziś NIE mam profesjonalnej strony internetowej Tutaj zdecydowanie nie bierzcie ze mnie przykładu

Dalej piszesz: “w myśl zasady, że im więcej mamy do zrobienia tym więcej zrobimy może się okazać, że na szkolenia będzie czas, na pracę i na rodzinę (nawet dużą)!”
Pojawia się tylko pytanie o jakość tego wszystkiego oraz tzw. fun factor

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Pozwolę sobie zabrać głos na kilka tematów a tej dyskusji.

Wilcze praktyki na rynku.

Ja też prowadząc własną działalność w branży IT współpracowałem zarówno z małymi, jak i dużymi firmami i nigdy mi się nie zdażył problem z płatnościami, ani z innymi próbami oszustwa. Tylko jeden raz klient chciał negocjować cenę. Tak, jak napisał Alex – kwestia doboru odpowiednich klientów. Jeśli się swoją pracę robi dobrze, to po pewnym czasie ma się wystarczającą możliwość wyboru.

Strona www.

Wydaje mi się, że w tym, co robi Katarzyna, strona jest jej w ogóle nie potrzebna, bo klientów zdobywa przez networking. Więc może sobie mieć kolory, jakie chce. Większość ludzi w ten sposób zdobywa klientów i strony mają często byle jakie, albo żadne i nikomu to nie przeszkadza.

Studia doktoranckie.

Ktoś zarzucał Katarzynie, że albo byle jak pracuje, albo te studia to jakaś lipa, jeśli ma czas na jedno i drugie. Jak się dobrze i z inicjatywą pracuje przez lata, to w tej pracy dochodzi się do rozwiązań na tyle dobrych, że wystarczy je spisać w odpowiedni sposób i to się nadaje na doktorat. Spisanie i spełnienie innych warunków formalnych to 10% pracy nad doktoratem. 90% to jest to, co Katarzyna już zrobiła właśnie rzetelnie pracując w Korporacji i teraz samodzielnie.

Rynek pracy dla 50-latka.

Guido van Rossum (twórca Pythona) – gdy w 2005 skończył 50 lat, dostał propozycję pracy w Google, przy czym Google płaci mu za 100% czasu pracy, a on 50% ma pracować dla Googla, a 50% dla siebie.

Anders Hejlsberg (twórca Turbo Pascala, Delphi i C#) – teraz ma 50, czy myślicie, że gdyby chciał zmienić pracę, to miałby z tym jakieś problemy z jej znalezieniem?

Prof. Mariusz Flasiński – też jest w tym wieku i też nie sądzę, by miał jakiekolwiek problemy ze znalezeniem pracy, gdyby jej szukał. On jest z Krakowa, nie z Kalifornii, więc proszę nie mówić, że w USA można, a w Polsce nie. Polecam jego stronę http://www.wzks.uj.edu.pl/ksi/mfl/index.html – bo to dobry przykład jak można jednocześnie być najbardziej cenionym konsultantem IT w Polsce i profesorem UJ.

Może ktoś powie, że takich ludzi jest nie wielu, ale jednak są – więc się da: wizja pasja akcja = sukces. I pewnie Katarzyna w wieku 50 lat również będzie mieć taką pozycję na rynku pracy, czego jej serdecznie życzę i gratuluję ciekawego postu.

pozdr.
MK

Anet
Tak, zwolnienie to nie koniec świata tylko pod warunkiem, że zawczasu zajmiemy się swoim życiem zawodowym a nie zrzucimy odpowiedzialność na ” silną i bezpieczną korporację”.

Tomasz Sz.
Zatem proszę podaj konkretne zalecenia, co zrobić, żeby jak piszesz nie stracić z powodu strony, (bo tak zrozumiałam) jednego, dwóch…n klientów?

Wojtek Szywalski
Zacznę od „technicznego” pytania. Chce wyraźnie podkreślić, że to moja droga i jeśli ktoś zrobił to inaczej, to chętnie poczytam .
Ja rozmawiałam w Urzędzie pracy z doradcą zawodowym o założeniu DG i możliwościach z tym związanych, dodatkowo spotkałam się z zarekomendowanym biurem księgowym i księgową, która wyjaśniła mi wszystkie kwestie podatku, vAT-u itp a następnie porozmawiałam z tymi, którzy prowadzą firmy z sukcesem, w jaki sposób u nich to wygląda i na co zwrócić uwagę. Dodatkowo zakupiłam do swojej biblioteczki kilka książek omawiających kwestie rozliczeń.

Kwestia przypadku/ szczęścia w historii mojej firmy to kwestia wyjątkowych ludzi, którzy „pojawili” się na mojej drodze a ja zauważyłam ich. To także kwestia mojej aktywności wobec nich i chęci „skorzystania” z tego, co mogą zaoferować przy jednoczesnej własnej wiedzy z czego konkretnie ja chcę skorzystać. Taką wyjątkową osobą u mnie jest np. Alex, którego poznałam bardzo wiele lat temu i dzięki, któremu otworzyłam oczy na wiele spraw świadomie. Musze przyznać się, że gdybym miała już za sobą „ odrobione lekcje własne” być może byłabym już gdzieś indziej  Inną z takich osób jest Teresa, która jest świetnym doradcą zawodowym i dzięki jej wsparciu „odrobiłam lekcje z obszaru pracy, ich wartości a także moich wartości pracy”. Zapewniam, że lista jest długa a ludzie na niej wyjątkowi.

Adrian
Myślę, że dobrze byłoby, gdybyś bardzo uważnie przeczytał mój post, bo z tego, co piszesz mam wrażenie, że pewne sprawy umknęły Ci lub nie zostały w ogóle przeczytane.

Moja historia właśnie się zaczyna, bo to nowy okres w moim życiu, zatem czas pokaże, gdzie i kiedy będzie ten happy end, o którym piszesz. Co więcej, to od mojej decyzji, na czym mi zależy, będzie zależało, co uznam za happy.

Z tego, co napisałeś, rozumiem,że traktujesz moje doświadczenie w kategorii chwalenia się a nie w kategorii pokazania, w jaki sposób można przejść przez pewne etapy życia w miarę bezboleśnie i jaką pracę własną dobrze jest wykonać.
Zobacz, jak ustawiasz się na takie doświadczenia skoro w taki sposób obierasz mój post. Ja bym się poważnie zastanowiła nad tym.

Podpisuje się pod każdym słowem, które napisał Alex i dodaję, że ja mam również inne doświadczenia w pracy z Klientami.

Ted
Witaj na blogu!

Ewa W i Alex napisali to, co chciałam, zatem podpisując się pod nimi napiszę tylko jedno – myśląc, że korporacja daje nam „wygodną posadkę” wpadamy w stan zrzucania odpowiedzialności na braki tej właśnie korporacji zapominając, że to nasze życie. Gadżety w postaci samochodu itp. mają dawać taką ułudę, że mamy już wszystko, czego potrzebujemy w życiu, …więc, po co się ruszać prawda? Zatem przekornie zapytam –naprawdę tego właśnie potrzebujesz w życiu?

Poczcie bezpieczeństwa to poczucie, które dobrze jest mieć w sobie, a nie, które wynika z rzeczy zewnętrznych, które posiadamy lub nie. Sama mocno nad tym pracuje.

Bardzo dobrze, że opisujesz: “Korporacja często jest “pułapką” finansową. Każda inna oferta zatrudnienia nie jest tak atrakcyjna – brakuje samochodu służbowego, dalej do pracy lub coś banalnie innego. Człowiek popada w otępienie (praca dom praca) i “nie mierzy temperatury otoczenia”. Otrzeźwienie przychodzi gdy ochrona odprowadza Cię do wyjścia.” bo tak się często dzieje, a niedoświadczeniu ludzie łatwo poddają się przekonaniu, że “zawsze tak będzie jak dziś”.

Piszesz: “Niestety pięćdziesięcioletni facet nie jest atrakcyjny dla przyszłego pracodawcy.”
A gdybyśmy słowo “pracodawca” zamienili na “zleceniodawca”?

Niestety nie zgadzam się ze stwierdzeniem: “Dlatego jeśli chcemy zdobyć dużo na rynku pracy to raczej tak do 35 roku życia – później jest naprawdę coraz bardziej stromo.”
Ja moja obecna karierę zacząłem praktycznie od zera w wieku lat 36 i muszę powiedzieć, że im więcej mam lat tym idzie to bardziej gładko.
Pozdrawiam serdecznie
Alex
(bez stałej pracy i prawa do zasiłku, utrzymujący się z oszczędności i dorywczych zajęć )

Jednak przeczytaj może post Kasi raz jeszcze, bardzo uważnie. Wiek za Kasię niczego nie załatwił i nie załatwia. Kasia dobrze zadbała o swój rozwój i swoją wartość rynkową. To nie jest kwestia wieku. Właśnie o tę dbałość chodzi w poście Alexa o filmie W chmurach i temu służy Katarzyny bardzo otwarty post.. .

Dalej piszesz: “pięćdziesięcioletni facet nie jest atrakcyjny dla przyszłego pracodawcy.”
Nie znam szczegółów Twojej sytuacji, więc nie odbieraj tego personalnie.
Wydaje mi się, że wiele osób zasłania się wiekiem i wskazuje na wiek jako przyczynę niepowodzeń w znalezieniu pracy lub własnego miejsca na rynku.
Przydawanie takiej wartości do wieku nie prowadzi do rozwiązań, bo na nasz wiek nie mamy wpływu. To łatwe i bardzo powszechnie stosowane usprawiedliwienie, na to, czego się nie zrobiło przez ostatnie 15 lat i na to, czego się teraz dalej nie chce zrobić (czyt.: zmiana).

Jeśli 50 latek ma wartość rynkową wynikającą z doświadczenia, unikalnych umiejętności, kontaktów, ma wykształcenie stale aktualizowane w ciągu lat (w toku własnych studiów), jest mobilny mentalnie, aktywny etc, to jest atrakcyjniejszy o te “15 lat” od 35 latka.
Jeśli 50 latek został na poziomie 35 latka i nie podniósł swojej wartości rynkowej, w istotny sposób, to oczywiście przegra z 35 latkiem. Sam wiek niczego za nas nie załatwi – ani w jedna ani w drugą stronę.
Warto to widzieć wcześniej rozwijać swoja atrakcyjność. A jeśli się tego ni zrobiło wcześniej – to czas najwyższy w ten sposób na siebie popatrzeć – z troską i życzliwością, ale bez znieczulenia. Gdyby wiek był przeszkodą, to wielu, wielu ludzi nie byłoby na tym rynku pracy, a są.

Serdeczności,
Ewa W

Dziękuje za nowe wpisy. Obiecuję, że jutro odpiszę i poproszę niektórych z Was o pewne pogłębienie Waszych spostrzeżeń. Dzisiaj potrzebuję trochę snu