„Co do sytuacji pomocy przy remoncie – cóż, następnym razem według mnie warto sprawdzić, czy swoją pomocą nie będziesz karmił roszczeniowej postawy jakiegoś człowieka. Może warto poczekać, aż poprosi o pomoc?”
Tak, warto. Podobnie jak poprzednio – coś każe mi „wyskakiwać” z pomocną dłonią tam, gdzie jest ona potrzebna, ale niekoniecznie tam, gdzie powinienem to robić.

Alexie
„I tak człowieka dopada przeszłość
To miło, że jeszcze o tym pamiętasz “
Pamiętam dużo więcej Twoich dobrych uczynków uczynionych mnie i licznej grupie modelarzy.

Ewo,
Twój post natchnął mnie do tego, by dziś dziękować i dziękować, i dziękować… Aż się miło wokół zrobiło. Dziękuję

Pozdrawiam ciepło
Aleksandra Mroczkowska

Ja rozumiem słówko „dziękuję” jako pozytywny feedbacku, kiedy to po mojej stronie powstała wartość dodana, coś zyskałem (choćby zwykłą przyjemność). W sytuacjach win-win dziękują oczywiście obie strony.

Po przeczytaniu komentarzy dochodzę jednak do wniosku, że spora grupa ludzi rozumie słowo „dziękuję” w całkiem inny sposób. Dla nich oznacza ono mniej więcej: „doceniam stratę i poświęcenie po twojej stronie”. Czasem zdarza mi się mówić „dziękuję” i obserwować jak szczerze skonfundowana druga strona mówi „Aleź to nic takiego!”. Z jej punktu widzenia nie poniosła straty, więc nie rozumie za co jej dziękują.

Wydaje się, że do tej kategorii można zaliczyć osoby spotykane przez Emmy (i niektórych moich znajomych) oraz Korneliusza, który oczywiście chętnie podziękowałby Alexowi-męczennikowi poświęcającemu się, ale niekoniecznie Alexowi-radosnemu.

Co myślicie o takiej uogólnionej analizie psychologicznej? Spotkaliście się z podobnym zjawiskiem?

Gracjan

Nic dodać nic ująć Ewa.
Dziękuję za ten post, tak szczerze i bez wysiłku.

Pozdrawiam Wszystkich Czytelników i Gospodarza.

Wojtek

Ludwik C. Siadlak – Zwróciłam szczególną uwagę na to, co napisałeś na końcu swojego komentarza: „…dużą i natychmiastową różnicę można zrobić w samopoczuciu drugiego człowieka kilkoma prostymi słowami” i że to mówienie sprawia przyjemność. Korzyść obustronna:)

Wicher, co do „telefon do rodziców lub przyjaciela z podziękowaniem za nawet dawne, czy błahe sprawy.” , to mam skojarzenie bardziej z procesem terapeutycznym niż z autentycznym wyrażaniem wdzięczności, ale każdy ma swoje spojrzenie na to.

Ja jestem zwolenniczką bardziej naturalnych, spontanicznych zachowań.
„niektórzy uznają to za egoistyczne, ale co z tego, skoro obie strony czują się dzięki temu” – w egoizmie generalnie nie ma nic złego, jest nawet pożądany. O tym kiedyś chyba już pisał Alex, Egoizm jest u nas postrzegany jako coś złego – zupełnie niesłusznie. Troska i dbałość o siebie i własne samopoczucie nie oznacza przecież krzywdzenia i zaniedbywania innych.

W tym konkretnym przypadku opisanym przez Ciebie ważne, by zastanowić się, czy te „inne osoby” (tu rodzice), do których zaczniemy nagle dzwonić i dziękować za przeszłość, na pewno poczują się lepiej. Mam wrażenie, że gdybym teraz zadzwoniła do moich rodziców i zaczęła im dziękować za mniejsze i większe sprawy „historyczne”, to wzbudziłabym nich raczej niepokój co do mojego stanu zdrowia:) Ja im dziękuje, kiedy jest taka sytuacja, okazja etc. Spontanicznie, naturalnie. Ale to indywidualna sprawa i odczucie każdego.

Krzysiek G., napisałeś: „Wierzę, że ludzie nie pracują dla pieniędzy, choć je otrzymują za swoją pracę.” Ja się szczerze mówiąc nad tym nie zastanawiam, kiedy dziękuję. Motywacja pracownika nie ma dla mnie znaczenia jeśli chodzi o moje podziękowanie.
Ja dziękuję za wykonana pracę, a nie „za wykonaną, z akceptowalnych przeze mnie pobudek i motywacji, pracę”. To według mnie bardzo istotne.

Sylwia – „Ale… przyznam, że nie każde słowo “dziękuję” niesie ze sobą taki sam ładunek emocjonalny.” A czy jest w tym coś dziwnego czy negatywnego? Mnie to wydaje się naturalne.

Andrzej Niemira – dużo jest takich słów. Ciekawe wydają mi się kwestie związane ze słowem „proszę” jako czysto grzecznościowym zwrotem i proszeniem, ale też jako „miekką formą” nakazu. Właśnie piszę tekst na ten temat, moze bedzie okazja opublikować. O słowie przepraszam pisał już Alex, w jednym komentarzy Piotr Stanek przywołał ten post, więc nie będę tu nic dodawać:)

PiotrP , napisałeś: „Czasami zastanawiam się, czy jestem podły, skoro niezauważenie, niedocenienie czynionego przeze mnie dobra sprawia, że jest mi przykro.”
Co powiesz na to, że według mnie takie zastanawianie się jest dla Ciebie szkodliwe bardziej niż fakt nie bycia docenionym w danej chwili? Odczuwanie niedocenienia i podłość to zupełnie inne kategorie. Odczuwanie, że jest przykro, jest według mnie naturalne.

W konkretnym przypadku po prostu warto powiedzieć znajomemu: „Przykro mi z tym, że zapomniałeś o moim nazwisku, gdy dziękowałeś i jedynie mnie potraktowałeś anonimowo, chociaż to ja rozpocząłem działania i zebrałem znaczącą część środków na rzecz Twojego marzenia” Warto to powiedzieć, by nie toczyć śniegowej kuli urazy.

Co do sytuacji pomocy przy remoncie – cóż, następnym razem według mnie warto sprawdzić, czy swoją pomocą nie będziesz karmił roszczeniowej postawy jakiegoś człowieka. Może warto poczekać, aż poprosi o pomoc?

Cieszę się, ze piszesz też o pozytywnych swoich doświadczeniach.

Marysia, pytasz: „A co doradzicie w przypadku, gdy dość dużo obcujesz z osobą, która właściwie nie używa takich słów” .
Ja jestem zwolenniczką komunikacji wprost, choć nie zawsze jest to przyjemne, nie zawsze łatwe, ale w miarę ćwiczenia coraz lepiej to wychodzi:). Co powiesz na np. powiedzenie następującego tekstu drugiej osobie (odpowiednio zmodyfikowany do sytuacji) „Zobacz, wiele razy już zrobiłam Ci przysługę, pomogłam etc – byłoby mi miło usłyszeć czasem dziękuję. Co ty na to?” lub „Codziennie gotuje obiady, które Ci smakują. Byłoby mi miło usłyszeć od Ciebie „dziękuję”, co o tym sądzisz?”

Ja nie pytałabym np. „Dlaczego mi nie dziękujesz, choć tak się staram”, bo to może być odebrane jako atak, a przecież nie chodzi tu ani o atakowanie, ani o dochodzenie przyczyny, a jedynie o powiedzenie, czego Ty potrzebujesz w związku z danymi sytuacjami. Czy tak?
Zobaczysz, jaka będzie reakcja. Jeśli lekceważąca i umniejszająca, to możesz albo zmienić towarzystwo, albo przestać robić dobro rzeczy na rzecz tej osoby, Możesz też np. zacząć uczyć przez przykład, czyli używać często i wyraźnie w bardzo spersonalizowany sposób: „Dziękuje Ci że … zrobiłeś(-aś)”, – chodzi o nazywanie działania, za które dziękujesz. Po jakimś czasie ta druga osoba być może zacznie to słyszeć, być może nawet zaczniecie o tym rozmawiać. Ale gwarancji powodzenia nie ma:)

Według mnie natomiast dochodzenie przyczyny takiego stanu przypomina bardziej szukanie usprawiedliwienia dla drugiej osoby niż sposobu wyjścia z sytuacji. Ale to oczywiście moje zdanie. W każdym razie życzę Ci znalezienia tego najwłaściwszego wyjścia, z niskimi kosztami własnymi:)

Emmy, zwracasz uwagę na sytuacje, gdy ludzi wokół nas “słowo to peszy, krępuje lub co gorsza zachowują się tak, jakby nie miało ono dla nich żadnego znaczenie.”
Ja widzę to tak: albo się nie przejmować wychodząc z założenia, że dziękowanie jest moje, a to czy ktoś potrafi to przyjąć – jest jego. To nie mój problem. Oczywiście to jedna z opcji.
Można też spokojnie zapytać “odnoszę wrażenie, że peszy Cię lub krępuje moje podziękowanie, czy tak?”.
Co o tym sadzisz, pasuje Ci?

Pozdrawiam Wszystkich,
Ewa W

Ps. A w Nowym Roku życzę Wszystkim radości w oku, wytrwałości w działaniu, zdrowia i przede wszystkim SZCZĘŚCIA!

“A co doradzicie w przypadku, gdy dość dużo obcujesz z osobą, która właściwie nie używa takich słów? Nie potrafię odważyć się na zakomunikowanie jej wprost, że oczekuję “dziękuję”, gdy zrobię jej jakąś drobną przysługę. To staje się czasami bardzo irytujące.”

Ostatnio znalazłem się w podobnej sytuacji i mogę Ci powiedzieć jak to u mnie wyglądało.
W moim konkretnym przypadku chodziło o słowo ‘proszę’ przy przysłudze którą miałem wyświadczyć, co sprawiało że ‘prośba’ brzmiala jak polecenie.

Najpierw kilka razy pół-żartem udawałem, że nie dosłyszałem o co dana osoba prosiła. Jak się nie zorientowała o co chodzi – dodałem uwagę, że zabrakło ‘magicznego słowa’. A jak i to nie poskutkowało po prostu powiedziałem z uśmiechem, że w takim wypadku nie mogę tej osobie pomóc, bo nie przyjmuję poleceń.

Kilka takich sesji i wystarczy dobrze zaakcentowane ‘Słucham?!’ żeby druga strona się zorientowała czego zabrakło.

Po kilku tygodniach jest i ‘proszę’ i ‘dziękuję’

pozdrawiam
Michał

Dodam jeszcze, że „dziękuję” kojarzy mi się z okazywaniem wdzięczności, o której w wielu książkach rozwoju osobistego rozpisują się autorzy. Nie chodzi w tym wypadku tylko i wyłącznie o “dziękuję” wyrażone w stosunku do osoby, ale także o dziękowanie za to, że żyjemy, jesteśmy zdrowi, przytrafiło nam się coś dobrego, właściwie za wszystko. Autorzy Ci często proponują sporządzenie listy rzeczy za które jesteśmy wdzięczni. Ma to spowodować przyciągnięcie pozytywnej energii. Myślę, ze to magiczne słowo “dziękuję” wyraża właśnie taką pozytywną moc. I jeśli – jak piszecie – darowane dobro wraca, czy też należy przekazać dobro dalej, to “dziękuję” jest w moim przekonaniu takim przekaźnikiem.

Pisałeś kiedyś Alex o tym, że ludzie w Polsce często odpowiadają “nie dziękuję” (najczęściej chyba w kontekście egzaminów), aby nie zapeszyć. Ja też – nauczona przez otoczenie – stosowałam tę “taktykę”. Od momentu, gdy przeczytałam na Twoim blogu o absurdzie takiego podejścia, nigdy już nie powiedziałam “nie dziękuję” w żadnym kontekście.
To jest dobry znak. Oznacza to, że osoba, o której piszę powyżej może nauczyć się mówienia “dziękuję”, ale kto i czy powinien ten bodziec wywołać?

Pozdrawiam,
Marysia

Andrzej już wspomniał o magii trzech słów.
Ja natomiast często ze zdziwieniem patrzę ile ludzie potrafią poświęcić energii na różne skomplikowane ewolucje zamiast użyć jednego z nich. Patrze jak moje dzieci przyswajają sobie magiczne zasady i chętnie z nich korzystają. Mógłbym zaryzykować twierdzenie, że z wiekiem u wielu dorosłych zanika zainteresowanie magią lub następuje trwały brak wiary w jej działanie.

Dziękuję oprócz wersji z głębokim spojrzeniem w oczy ma również wymiar codzienny i moim zdaniem nie ulega łatwej dewaluacji. Ot ktoś przepuszcza nas w wąskim korytarzu albo chwilkę dłużej przytrzymuje drzwi wejściowe.

Dziękuje po posiłku ma również swoje miejsce. Raz jest to podziękowanie za wspólnie spędzony czas, innym razem ukłon w stronę tej osoby, która poświeciła swój czas na przygotowanie. Co ciekawe zdarza mi się usłyszeć “proszę” w odpowiedzi i to w tym pierwszym przypadku… Najprzyjemniej wspominam rodzinne “na zdrowie” od sprawczyni kolejnego wybornego posiłku.

Dziękuję wyjątkowo dobrze wypada w duecie z uśmiechem. Tylko wyjątkowo (t)oporne jednostki są w stanie oprzeć się takiej kombinacji. Polecam.

Pozdrowienia
Robert

Już tak chyba jest, że oczekujemy od innych tego, jak sami byśmy się zachowali w podobnych sytuacjach. Szukamy potwierdzenia, że nasze czyny, na coś jednak komuś się zdały, że były potrzebne. Ja spotykam czasem ludzi, którzy w ogóle poszukują potwierdzenia, że są światu potrzebni, poprzez dokonywanie drobnych przysług. Nie oceniam ich, wyrażam wdzięczność, w myśl zasady tak pięknie opisanej w poście.
Serdeczności
S.
A, i jeszcze, Miałam szczęście poznać ludzi, którzy pomogli mi w znaczący sposób bezinteresownie, bez wyraznego powodu, i słowo dziękuję wydawało mi się zawsze zbyt małe. Musiałam jednak dziękować, nie tylko konkretnym ludziom, ale światu. Nagromadzoną we mnie przyjazną energię, faktycznie dobrze jest oddawać. Nie da się jej trzymać wyłącznie dla siebie.
Moim zdaniem słowo dziękuję nigdy nie zubożeje poprzez częste jego używanie.