Pozdrawiam ciepło z oddechem satysfakcji po intensywnym okresie pracy;)
Aleksandra Mroczkowska

Pozdrawiam serdecznie
Tomek

“A tak na serio, jeżeli dobrze Cię zrozumiałem, to chodzi Ci o to, że odpowiedź na pytanie “co by … zrobił/a?” podsuwa nam rozwiązania, na które inaczej raczej byśmy nie wpadli. Czy o to chodzi?”
Mniej więcej. Chodzi o przełamanie wewnętrznych blokad w myśleniu i opuszczenie utartych szlaków rozumowania.

“Jednak co do samego pytania “co by mój tata powiedział”, to widzę dużo więcej minusów,”
Zapytać zawsze możesz, nie musisz przecież potem myśleć tak samo

Pozdrawiam serdecznie
Alex

A tak na serio, jeżeli dobrze Cię zrozumiałem, to chodzi Ci o to, że odpowiedź na pytanie “co by … zrobił/a?” podsuwa nam rozwiązania, na które inaczej raczej byśmy nie wpadli. Czy o to chodzi?

W takich przypadkach może to dawać faktycznie pozytywne rezultaty. Sam czasami przed rozmowami, podczas których chcę przedstawić mój pomysł pytam się jakie kontrargumenty może mieć mój rozmówca. I to działa. Potrafię wtedy zauważyć niedociągnięcia pomysłu, lub po prostu przygotować się do rozmowy. To pytanie pojawia się niekontrolowanie, ale dzięki Twojej uwadze zauważyłem, że warto byłoby to wykorzystywać świadomie.

Jednak co do samego pytania “co by mój tata powiedział”, to widzę dużo więcej minusów, więc nadal będę się starał je wyeliminować.

Pozdrawiam,
Artur Stępniak

Artur Jaworski
Może obserwowane przez Ciebie zjawiska brały się z tego, że bardzo wielu ludzi działa na permanentnym autopilocie (abyśmy się dobrze zrozumieli – niezależnie od wyznania) i nie analizuje tego, co się do nich mówi?
Piszesz: “Ach jak marzy mi się czas „poreligijny”. ”
Ty już w nim przecież jesteś, a to jest najtrudniejszy krok Reszta to pozwolenie każdemu na swój świat ale ze starannym doborem tych, których wpuszczamy w nasz

Justyna F.
Piszesz: “To co sprawdza się w czyimś życiu i mimo, że mi się podoba, w moim niekoniecznie się sprawdzi. ”
To jest bardzo słuszna uwaga, choć czasami warto popróbować

Artur
Opisana przez Ciebie metoda “przy podejmowaniu ważnych decyzji myślę “co mój tata na to powie?”. ” wcale nie jest taka zła. Czasem przy szukaniu nowych, kreatywnych rozwiązań przydatne jest mentalne zapytanie różnych “ekspertów”, co powiedzieliby, lub zrobili w danej sytuacji. To piszę zupełnie serio!
Jeden z moich znajomych przyznał mi się kiedyś, że nauczył się właściwej reakcji na ataki werbalne zadając sobie pytanie “co zrobiłby Alex?”
Ja kiedyś doszedłem do właściwego rozwiązania zastanawiając się co zrobiłby pies mojej ówczesnej przyjaciółki (on by to olał )
No ale to jest temat na inny post.

Anet.
Piszesz: “Śmieszy mnie obecnie sytuacja, kiedy widzę, jak ktoś, kto w dziwnych okolicznościach wdrapał się na stołek, próbuje kasować swoich rzekomych wrogów i chce, by mówić mu pan/pani, bo teraz jest np. dyrektorem. ”
Takie zachowanie nie ma nic wspólnego z autorytetem, bardziej z brakami w poczuciu własnej wartości takiej osoby

Paweł P.
Witaj na naszym blogu
Piszesz: “jestem osobą, która ma opinię “przemądrzałej” i lubię “sprawdzać”, filtrując to, co moje oczy/uszy odbierają. ”
Takie filtrowanie to podstawa, napisze o tym w Części 2.
Pytasz: “Czym się kierować w doborze autorytetów? ”
Nie mam uniwersalnej receptury ponad to, co napisałem i starą rzymską zasadę “Pomyśl o źródle z którego pijesz”

Dziękuję za przykład
“pewna firma o chwytliwej nazwie organizuje na uczelni prezentację nt. inwestowania i docelowo zostania rentierem. Piękne slajdy, optymistyczne wykresy, retoryczne pytania prowadzącego (kto chce mieć taki dom za 30 lat? kto chce żyć z odsetek?), fachowe słownictwo. ”

Dopuszczenie do czegoś takiego świadczy o intelektualnej nędzy tej uczelni. Możesz mi podesłać na priv. jej nazwę?
Najlepszą inwestycja dla młodego człowieka (o ile akurat nie odziedziczył wielkiego spadku) jest inwestycja we własną edukację, ale taką prawdziwą. Opisałem to w poście o “Złotej Dekadzie”

“wykształcenie i umiejętności – nie mam przez to na myśli uczęszczania na kiepskie uczelnie i zdobywanie serwowanej tam pseudowiedzy oraz różnych naukowo brzmiących, a w praktyce dość bezwartościowych dyplomów.  To samo dotyczy różnych, często fantazyjnych certyfikatów o ile nie są one bezwzględnie wymagane w Twojej dziedzinie pracy. Chcesz naprawdę skorzystać ze “złotej dekady” , to musisz zrobić znacznie więcej. Mam na myśli intensywne studia własne tego, co aktualnie dzieje się na świecie w dziedzinie Twoich zainteresowań, połączone z nauczeniem się praktycznej implementacji takiej wiedzy i to najlepiej w warunkach polskich. Oprócz tego, o ile to możliwe, zalecam pracę w środowiskach składających się z ludzi, którzy są bardzo dobrzy w tym co robią, taka edukacja będzie bezcenna i to nie tylko na płaszczyźnie merytorycznej ”

Agata G.
Piszesz: “….dlatego byłam i jestem sceptyczna. Kiedyś, kiedy byłam nastolatką, uznawano to za moją wadę: “ach ta dzisiejsza młodzież, nie ma autorytetów…”, teraz…nie wiem jak to jest postrzegane, bo po prostu mam to gdzieś ”

Witaj w klubie

Dalej:
“Staram się poszukiwać w ludziach pozytywnych cech, które mogłabym zaadaptować u siebie. Od każdego można się czegoś nauczyć:
Od pewnych osób – jak działać,rozumować, komunikować…
a od innych osób – jak tego NIE robić… ”

To warto wytłuścić, bardzo dobra strategia, która sprawdza się u mnie od bardzo wielu lat.

Jacek Bednarz
Mam kłopot ze zrozumieniem Twojego pytania: “Zastanawia mnie sytuacja jak rozróżnić prawdę od fałszu w sytuacji gdy autorytet podda się próbie, a w rzeczywistości faktycznie nie ma racji, a my nie mamy w danym momencie informacji pochodzących z drugiego niezależnego źródła? ”
Możesz zadać je prościej?

Dalej: “Tu muszę pochwalić niektórych wykładowców, którzy dla studentów są autorytetami a potrafią nagle opowiadać ‘bajki’ i tylko czekają aż ktoś się wyrwie i powie,że coś tu nie gra. ”
To może być sposób dydaktyczny, ale przestrzegam przed jego stosowaniem. Takie coś działa negatywnie na zaufanie do tego, co mówimy, bo słuchacz nauczony doświadczeniem będzie miał wątpliwości, czy coś jest stanem faktycznym, czy kolejnym “testem” na spostrzegawczość.

Mikołaj
Piszesz: “Z autorytetami sprawa ma się tak, że obecnie bardzo powszechne jest zjawisko zwane przeniesieniem autorytetu – osoba będąca ekspertem w jednej dziedzinie automatycznie zyskuje legitymację do wygłaszania poglądów w każdej dziedzinie, choćby najbardziej odległej od jej kompetencji. ”
To jest bardzo niebezpieczne dla obydwu stron. Sam jako “autorytet” w kilku kwestiach otrzymuję zapytania z dziedzin, na których naprawdę się nie znam i bardzo ważnym (i etycznym) jest poinformowanie pytającego o takim fakcie. Czasem taki pytający jest uparty i pyta o przemyślenia, wtedy zaczynam odpowiedź od słów “jako kompletny laik…..”

Michał Zaborek
Nie ma problemu, gdybym to uznał za spam, to nie przeszłoby naszego filtru.

Krzysztof Janyst
Dziękuję za linki, niemniej na przyszłość proszę przynajmniej o krótki komentarz czego dotyczą i dlaczego konkretnie je polecasz

Meg
Podpisuję się pod tym co napisałaś w Twoim komentarzu.

Pozdrawiam wszystkich
Alex

Szemi
Witaj na naszym blogu
Nie tylko Einstein miał niechętny stosunek do autorytetów., to cecha wielu niezależnie myślących ludzi.

Bartłomiej
Piszesz: “Gdy znajdzie się autorytet w określonej dziedzinie to trzeba z niego czerpać ile się tylko da. ”
ja tutaj jestem trochę ostrożniejszy i zadaję sobie pytanie w jaki sposób dana osoba stała się autorytetem. Szczególnie w naszym kraju łatwo nim zostać przez pozoranctwo i układy, a to już jest kiepski początek. Stąd u mnie dość spora dawka sceptycyzmu.

Quatryk
Zgadzam się z Twoim: “Grunt to weryfikować samodzielnie wszystko co ma jakikolwiek wpływ na nasze życie. ”

Radxcell
Ja mam podobne podejście do formalnych autorytetów, dlatego w całym życiu przepracowałem 0 dni na etacie
Dalej piszesz: “Ty byłeś zdziwiony, że na niskich szczeblach są inteligentni ludzie, ….”
Tam nie chodziło o inteligencję, lecz bardziej o postawę.

Marcin Kaszyński
Do dobra maksyma “think for yourself, question authority “, niestety odwrotna do powszechnego wychowania e Polsce

Jola
Witaj na naszym blogu
Piszesz: “Co sprawiło, że pozbyłam się klapek?
W moim przypadku był to wyjazd z kraju, spojrzenie na nasz naród z boku, z dystansem i możliwość obcowania z ludźmi którzy są wyluzowani i nie przejmują się autorytetami. ”
Takie doświadczenie polecam wszystkim młodym ludziom, nie tylko z Polski (Niemcom też)

Szemi
Piszesz: “Wybacz ale po prostu płytko to zinterpretowałeś. Nie miałem na myśli gardzenia autorytetami w sensie gardzenia jakąkolwiek osobą, a gardzenie autorytetem jako koncepcją w ogóle. ”
Niestety, nadawca jest odpowiedzialny za przekłamania
Ja zrozumiałem Twoją wypowiedź podobnie do Bartka

Dalsza moja wypowiedź jutro, miły wieczór ( http://blip.pl/s/21382847) zaprasza do spaceru nad oceanem

Pozdrawiam serdecznie
Alex

A druga sprawa-bycie autorytetem dla kogoś. To wielka odpowiedzialność. Trudniejsza sytuacja-gdy nie wiemy, że ktoś nas tak postrzega.

Pozdrawiam
Alex

zdanie nie moje, op. cit. prof. Gałdowa, psycholog UJ

Zastanawia mnie sytuacja jak rozróżnić prawdę od fałszu w sytuacji gdy autorytet podda się próbie, a w rzeczywistości faktycznie nie ma racji, a my nie mamy w danym momencie informacji pochodzących z drugiego niezależnego źródła?

Tu muszę pochwalić niektórych wykładowców, którzy dla studentów są autorytetami a potrafią nagle opowiadać ‘bajki’ i tylko czekają aż ktoś się wyrwie i powie,że coś tu nie gra. Takie sytuacje nauczyły mnie być ostrożnym z wielkimi tego świata, a przede wszystkim polegać na własnym rozumie i nosić głowę nie tylko po to by się woda do środka nie wlewała

Pozdrawiam
Jarek