http://wyborcza.pl/1,76842,8015317,Pranie_pl.html?as=1&startsz=x

polecam przeczytanie artykułu, który pokazuje m.in. różnice w postrzeganiu wypowiedzi dwóch różnych osób.

Jak to określił mój znajomy (i ja się z nim zgadzam) “jeden z lepszych artykułów prasowych jakie ostatnio czytałem”.

Pozdrawiam,
Artur Stępniak

Pozdrawiam
Marta

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Pozdrawiam

Wojtek

Być może czytają tego bloga osoby o poglądach prawicowych, więc na wszelki wypadek napiszę jeszcze raz, ale powoli: OBOWIĄZKOWE.

Nie rozumiem o co Ci chodziło pisząc powyższe zdanie.

“Co ma prawica do wiatraka?”

Pytam, ponieważ nie rozumiem. Być może to moja nadinterpretacja, jednak z powyższego zdania wynika, że tylko lewica “nadąża”?

Nie utożsamiam się z politykierami i wyłączyłem się z mainstream’u jednak nadal lewicę i socjalizm trzymam w jednym worku, a przecież rozmawiamy tutaj o biznesie, pieniądzach i kapitalizmie czyli o sprawach dalekich piewcom socjalu.

Stąd konfuzja. Czy na pewno chodziło Ci o prawicę?

Trzymając się litery prawa to jest artykułu 126 ust. 2 Konstytucji RP Prezydent czuwa nad przestrzeganiem konstytucji, które z kolei w w art. 25, ust. 2 stwierdza, że: Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę ich wyrażania w życiu publicznym.
Tak, więc Pan prezydent w tym przemówieniu złamał zasadę art. 25 ust. 2 Konstytucji RP.

Generalnie to ja mam duży problem z politykami. Nie wiem, czy oni naprawdę mają tak skrajne i dziwne poglądy, czy mówią to pod publiczkę?
No i czemu nie egzekwują prawa, które sami stanowią. Sami generują spory, w których się nurzają. Z tego powodu przestałem to śledzić na bieżąco, nie biorę też udziału w wyborach.
Pozdrawiam, Artur

Sprawa dotyczy głośnego wyroku Trybunału w Strasburgu w sprawie kwestii wieszania krzyży w szkołach publicznych we Włoszech.

Pan Prezydent skomentował go : “Nikt nie będzie w Polsce przyjmował do wiadomości, że w szkołach nie wolno wieszać krzyży, nie ma na co liczyć. Być może gdzie indziej tak, ale w Polsce nie – zadeklarował Lech Kaczyński ….” http://www.newsweek.pl/artykuly/sekcje/polska/prezydent-i-premier-przed-grobem-nieznanego-zolnierza-,48661,1

Grupa parlamentarzystów tez zapałała oburzeniem : “”Uznając, że znak krzyża jest nie tylko symbolem religijnym i znakiem miłości Boga do ludzi, ale w sferze publicznej przypomina o gotowości do poświęcenia dla drugiego człowieka, wyraża wartości budujące szacunek dla godności każdego człowieka i jego praw”
http://wyborcza.pl/1,75248,7268542,Krzyze_bronione_w_Sejmie.html

Według tego, co znalazłem na blogu W. Orlińskiego sprawa wygląda całkiem inaczej:
“Naprawdę wygląda to tak, że obecność krzyży w włoskich szkołach jest obowiązkowa i wynika z przepisów prawnych pochodzących z lat 20., które wprowadził jeszcze Mussolini.
EHCR uznał, że OBOWIĄZKOWE wieszanie krzyży w szkołach (ja wprawdzie z francuskiego jestem taki sobie, ale tak rozumiem słowo „obligatoire” w oryginalnym uzasadnieniu; w angielskim skrócie jest „compulsory”) łamie zapisy o wolności religijnej w europejskiej konwencji praw człowieka.
Być może czytają tego bloga osoby o poglądach prawicowych, więc na wszelki wypadek napiszę jeszcze raz, ale powoli: OBOWIĄZKOWE.
Przełożenie tego wyroku na polskie realia jest więc właściwie żadne. U nas takiego obowiązku PiS nie zdążył wprowadzić, więc nie potrzebujemy EHCR, żeby go unieważniać.”
http://wo.blox.pl/2009/11/Migalski-w-obronie-krzyza.html

Dla zainteresowanych angielski skrót uzasadnienia wyroku jest tutaj:
http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=857732&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649

Kto ma kiepską rozdzielczość, kto nie potrafi czytać, kto manipuluje? Na to niech każdy z Was odpowie sobie sam

Samo zjawisko jako takie, nawet w wypadku bycia naocznym świadkiem nie jest specjalnie odosobnione. Pięknie pokazał to klasyczny film Kurosawy “Rashomon”
http://en.wikipedia.org/wiki/Rashomon_%28film%29
Jeżeli ktoś zna niemiecki, to mam wersję z napisami w tym języku, polecam.

Pozdrawiam
Alex

uważam, że zarówno nadawca, jak i odbiorca odpowiedzialni są za przebieg komunikacji. Nie jest moją rolą jako nadawcy zastanawiać się nad tym, w jakim to potencjalnym świecie zagrożeń żyje mój odbiorca. Ja mam zadbać o to, by wyrażać się jasno i tak precyzyjnie, jak potrafię. Jeśli się natknę na reakcję wskazującą na niezrozumienie moich intencji, wtedy – i dopiero wtedy – mogę je wyjaśnić. Jeśli z drugiej strony nie napotkam dobrej woli komunikacyjnej, czyli chęci wyjaśnienia nieporozumienia, nie biorę na siebie odpowiedzialności za jego brak.
Przez wiele lat poświęcałam dużo – zbyt dużo – uwagi wyjaśnianiu takich nieporozumień. Teraz uważam, że szkoda czasu, by marnować go na przedsięwzięcia w żaden sposób nie poprawiające jakości mojego życia.
Jeśli mój wysiłek nie jest odwzajemniony i po kilku próbach nawiązania kontaktu nadal nie rozmawiamy otwarcie – odpuszczam sobie.

Pozdr,
yves

Pozdr,
I.

Także wg mnie ostatecznie to nadawca jest odpowiedzialny za poprawną komunikację. Trzeba pamiętać, że ostatecznym celem jest właśnie dobre zrozumienie komunikatu oraz reakcja na niego i moim zdaniem ten (jak i inne) post Alexa w tym pomaga. Przecież dużo łatwiej rozmawia się z osobą, która unika nadinterpretacji czy niedomówień, prawda?? Jeżeli zwrócimy u siebie uwagę na to jak interpretujemy słowa innych i czy jasno komunikujemy to będziemy dużo “łatwiejszymi” rozmówcami.

pozdrawiam,
Artur Stępniak

Alex, takie zdanie ma na celu ustalenie czy istnieje konieczność rozmowy, ale tylko w Twoim świecie- dla kogoś innego takie zdanie może znaczyć coś zupełnie innego! I nie sądzę aby to była kwestia tego, że ktoś nie umie rozróżniać czy dobrze odczytywać przekazów werbalnych, ponieważ to nie jest umiejętność, każdy odbiera po prostu to co te słowa znaczą dla niego w jego świecie.

Nie jestem zwolennikiem podejścia zrzucania odpowiedzialności za rozumienie przekazu komunikacyjnego na osobę, która ten przekaz odbiera. Według mnie to nadawca przekazu jest odpowiedzialny za jego zrozumienie przez odbiorcę. Powinien on uszanować to, że ktoś może inaczej widzieć świat i inaczej rozumieć pewne słowa i wziąć to pod uwagę podczas komunikacji.

Faktycznie, jest to różnica i przyznaję, że Twoje pytanie jest lepsze, bo dajemy możliwość drugiej osobie wypowiedzenia się. Wygląda na to, że będę musiał zwrócić uwagę na tego typu komunikaty u siebie, bo dużo mogę przez to stracić.

Podtrzymuję cały czas swoje zdanie, że komunikat należy dostosowywać do osób, z którymi się komunikujemy, żeby dostosować się do ogniskowej rozmówcy i ten żeby odebrał komunikat z dużą ostrością .

Pewność siebie, czy poczucie wartości, o której piszą Yves i Alex także wg mnie są bardzo ważne w komunikacji i nie tylko. Od jakiegoś czasu skupiam się na tym, żeby podnieść poziom pewności siebie i daje to bardzo dobre rezultaty m.in. w jasnej komunikacji, satysfakcji z tego, co robię. Polecam.

pozdrawiam wszystkich,
Artur Stępniak

Alex,
Myślałam tutaj o osobach w wieku 19-22, może nawet 23 lat. Ostatnio miałam okazję przebywać w towarzystwie takowych nastolatków. Szczegółowe pytania, które w moim zamierzeniu miały dokładnie zrozumieć istotę sprawy były odbierane z dużą dozą zdziwienia, bo przecież to taka oczywista oczywistość, a reszty można się domyśleć (jak do tego doszło, co wpłynęło, jakie są powiązania, etc).

“jest ponad 6 miliardów ludzi wokół mnie….” – chętnie poczytam jak to dalej idzie , potrzebuję stworzyć sobie taką “mantrę”.

Pozdrawiam ciepło
Aleksandra Mroczkowska

Aleksandra
Piszesz: “Nie od dziś mam do czynienia z ludźmi, którzy żyją w swoim wewnętrznym świecie…. ”
Musimy zaakceptować fakt, że bardzo wielu ludzi wokół nas żyje na autopilocie, zabarykadowani w małym, bezpiecznym światku najbliższej rodziny, ustalonych obrazów świata i zachowań. Podobno wywodzi się to z tego, że większość społeczeństwa ciągle jeszcze nosi w sobie pozostałości mentalności chłopskiej. Całe szczęście, że aby szczęśliwie żyć zazwyczaj potrzebujemy tak naprawdę kilkadziesiąt, które w miarę świadomie idą przez życie, a taką grupę stosunkowo łatwo znaleźć

Napisałaś Mandragorze :”Jest to przeze mnie coraz bardziej zauważalne wśród teraźniejszej młodzieży. ”
Jaką grupę wiekową masz na myśli?

Yves
Stwierdziłaś: “Sądzę, że ma to dużo wspólnego z poczuciem własnej wartości i wiary w siebie – im niższe, tym bardziej zagrażający staje się nawet neutralny komunikat. ”
To bardzo ważne, co napisałaś i zalecam wszystkim Czytelnikom zastanowienie się na tym zdaniem. Z moich obserwacji wynika, że generalnie Polacy mają dość kruche poczucie własnej wartości (wynik wychowania w szkole, rodzinie i społeczeństwie), co potem wychodzi w wielu interakcjach.
“W każdym razie wydaje mi się, że pochylanie się z troską nad każdą nadinterpretacją …… raczej sprawę pogarsza niż poprawia. ”
Też tak uważam. W myśl zasady “errare humanum est” (błądzić jest rzeczą ludzką) daje każdemu, kto nadinterpretuje chwilkę czasu, na zrozumienie iż ze mną tak nie można, w wypadku braku reakcji włączam mój wewnętrzny program zaczynający się od słów “jest ponad 6 miliardów ludzi wokół mnie….”
Jeśli chodzi o mój następny post, to zajmie się on pokrewnym zjawiskiem, niekoniecznie odpowiadając na Twoje pytanie.
Siedzę teraz w Intercity, więc jak nie opuści mnie wena to opublikuję go w ciągu najbliższych godzin

Pozdrawiam serdecznie
Alex

podziwiam twoją determinację do zmiany i trzymam kciuki za powodzenie. Dość często (za często) zdarzają mi się sytuacje, w których po obu stronach komunikacji napotykam na urazy i poczucie, że rozmówca/rozmówczyni rozmawia ze swoim cieniem czy głosem wewnętrznym, ale na pewno nie ze mną. Gdy jasno mówię: w tej chwili nie mam czasu (niekiedy dodaję: chyba że to kwestia niecierpiąca zwłoki?), rozmówca czuje się zlekceważony. Gdy z kolei słysząc podobną informację, pytam: kiedy możemy odo tego wrócić? – ktoś się czuje “popychany/a” czy naciskany/a. Często zresztą są to te same osoby.
Muszę przyznać, że trochę to rozumiem, wiedząc, jak sporo z nas jest/było wychowywanych czy wręcz tresowanych do zaspokajania zachcianek otoczenia czy chociaż nieprzeszkadzania mu. Długo sama miałam kłopoty z jasną komunikacją. Udało mi się to zmienić (choć czasem zdarzają mi się potknięcia) i może dlatego niewiele już mam cierpliwości do “recydywistów” – jak kilkakrotne wyjaśnienie nie pomaga, komunikację ograniczam do niezbędnego minimum.
Sądzę, że ma to dużo wspólnego z poczuciem własnej wartości i wiary w siebie – im niższe, tym bardziej zagrażający staje się nawet neutralny komunikat. I tym trudniej to zmienić. W każdym razie wydaje mi się, że pochylanie się z troską nad każdą nadinterpretacją (czy też: odpowiedzią na zupełnie inny komunikat, od zupełnie innej osoby, z zupełnie innego czasu) raczej sprawę pogarsza niż poprawia.

Alex,

ciekawa jestem Twojego następnego postu. Jak sobie z tym radzić, nie wpadając z jednej strony w pułapkę “terapeutyzowania” kogokolwiek, a z drugiej, nie lekceważąc realnego problemu z porozumiewaniem się.