Bartek
Dziękuję za uznanie

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Sorki za zamieszanie, Łukasz ma rację, nie wiem czemu, ale ja odebrałam, że to zdanie było do mnie (już wiem, przeczytałam zamiast ‘Mirek’ – ‘TesTeq’). Czasami człowiek wynajduje sobie problemy, gdzie ich nie ma;)
Po wyjaśnieniu nieporozumienia, czerwnienię się niezmiernie ), a skoro się to odnosi do artykułu z linka, to wiem o co ci chodziło.

Dzięki za cierpliwość.
Wszystkie wątpliwości zostały rozwiane. I wszystkie wypowiedzi ułożyły się w logiczną spójną całość (łącznie z PS).
Olga

Pozdrawiam
Alex

Olgo, moim zdaniem Alex pisząc “autorka” nie miał na myśli Ciebie, ale panią, która napisała artykuł do którego link znajduje się w wypowiedzi Mirka.

Pozdrawiam,
Łukasz Kasza

My się chyba totalnie nie rozumiemy, albo ja ciebie. Najpierw myślałam, że ja mam problem ze zrozumieniem ‘frazeologizmów Polskich’, chodziło o słowo popłuczyny i jego umiejscowienie w zdaniu. Nawet maila na priv napisałam do ciebie, z prośbą o wykład z języka Polskiego. Teraz jeszcze raz czytam twoje wypowiedzi i nadal nie do końca wiem, co masz na myśli i czego dokładnie sie ‘czepiasz’ (może to nie jest najfortunniejsze słowo, ale inne mi nie przychodzi do głowy). Rozpatruję to i tak i siak i tylko bardziej się gubię.
Zarzucasz mi w drugim poście próby manipulacji, przy czym nieudolne (a może to o to ci chodziło z ‘popłuczynami Cialdiniego’ w zdaniu o mnie? ) a nie wiem czy nawet nie kłamstwo (w końcu załączony filmik mówi o kłamstwie).
Nie miałam zamiaru nikim manipulować, myślałam że inny punkt widzenia (nawet jeśli i nie lepszy) da jakieś możliwości nauki na czyichś doświadczeniach (chociażby że napiszesz ten post o którym wspomniałeś). Jesli któreś wypowiedzi wyglądają jak manipulacje, to ja o tym nie wiem i chętnie się dowiem, żeby na przyszłość unikać tego i nie miec kiedyś z tego powodu problemów. Chcoiażby np ze straceniem dostępu do tego blogu.

Olga

Czy teraz jasne ?

Pozdrawiam serdecznie

Alex

PS: Jak pracujesz z bardzo dobrymi ludźmi to nawet nie myśl o manipulowaniu nimi. Zdradzi Cię sama intencja. Przykład http://notatki.alexba.eu/2009-04-24/jak-rozpoznac-klamstwo/

Olga

Olga
Witaj na naszym blogu
Większość ludzi ma na początku własnej kariery zawodowej takie życie, że nie ma co tam stabilizować, tylko wprowadzić jak najwięcej zmiany i dynamiki. Nie chcę sie tutaj na ten temat rozpisywać, bo to nie ten wątek. Wspominałem to wiele razy na blogu, może znowu czas napisać jakiś kontrowersyjny post

TesTeq
Ach ta prywata A tak serio to cieszę się, jeśli na blogu poznają się interesujący ludzie.

Olga
Offtop powstaje kiedy w jednym komentarzu pisze się różne rzeczy zamiast napisać kilka komentarzy pod właściwymi postami
To jest może dobra metoda na przyszłość.

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Mówisz, że skończyłaś elektronikę. Jeśli interesuje Cię propozycja pracy w tej dziedzinie, to znajdź do mnie kontakt w moim blogu (wybacz Aleksie tę odrobinę prywaty, ale to tylko dla wspólnego dobra).

Piszesz “Aby to zrobić trzeba naturalnie być wolnym człowiekiem, a nie niewolnikiem uwiązanym trzydziestoletnim kredytem i innymi zobowiązaniami.”
Jestem w miarę nowym czytelnikiem twojego (a nie , przepraszam, waszego”;)) blogu, ale już wiele razy widziałam podobne do tego stwierdzenia.
Mam prośbę, cyz mógł byś rozwinąć swoją myśl (lub wskazać artykuły na blogu rozwijające ją), dlaczego uważasz, że kredyt i zobowiązania (stabilizacja rodzinna ? – o ile dobrze pamiętam, to o to ci chodziło) tylko szkodzą na początku?
Ja muszę przyznać, że ‘jestem uwięziona’ kredytem na mieszkanie. Możę dlatego, że wcale nie uważam, że mi on bardzo przeszkadza i mnie krępuje, jestem ciekawa, skąd u ciebie takie podejście, czym argumentowane?

Może opowiem, dlaczego podjęłam tą decyzję o kredycie. Nie jestem z Polski, przjechałam tu prawie 8 lat temu na studia z Białorusi. Kto choć trochę interesuje się polityką, mniej-więcej wie, co to jest Łukaszenka i cały ten ‘kołchoz’. Nie będę ukrywac, ze głównym kryterium “wyjechac czy nie” było stypendium, które dostawałm w POlsce i jego wysokość pozwalała na jakies funkcjonowanie. Z powodu dużych różnic w średnich płac na Białorusi i w Polsce – oczywiste było, że rodzice, jak by nawet bardzo chcieli, to będę mogli mi doraźnie podrzucić jakąś niedużą kwotę (na komputer, książki etc). Na studiach byłam od wszystkich na roku kilka lat młodsza. Studiowałam na wydziale Elektroniki na PW, po 3m roku poszłam do pracy. Kończąc studia, trafiłam na okres, kiedy ceny wynajmu i kupna mieszkań zaczęły rosnąć w szalonym tempie. Ceny wynajmu 2pokojowego mieszkania w Wawie zaczynały się od 1600. A kawalerki 1200-1400. Rata kredytu o jakieś 200 do 300 zł większa niż cena wynajmu. Na dodatek, koleżanka z którą miałam zamiar wynajmować mieszkanie – stwierdziła, że niedługo (za kilka miesięcy ) wyprowadza się z warszawy. CO dla mnei oznaczało – że muszę się liczyć z tym, zę będę musiała przez nie wiadomo jak długo wynajmować mieszkanie sama. I przy wynajmie włąściciel w dowolnej chwili potrafi ci powiedzieć – masz miesiąc na wyniesienie się, bo ceny sa tak fajne, ze go sprzedam. Wolałam płacić na swoje niewiele większą kwotę, niż płaciłabym komuś za wynajem. Nie umeblowałam go, kupiłam używane mieszkanie i mogłam po wymianie okien i zakupie szafy wnękowej mieszkać w nim ponad rok – śpiąc na materacu (dokłądnie tak samo spałam na własnym materacu w wynajmowanym mieszkaniu). Mająć oszczędności starczające na 2-3 miesiące utrzymania się bez pracy.
Tak naprawdę po zakupie mieszkania poczułam się spokojniej ( o dziwo), dlatego, że teraz mam swoje miejsce, kawałek dachu nad głową. Może, gdybym była z Polski i wiedziała, że w razie czego mam gdzie się przytknąć na parę gorszych miesięcy (niech nawet na drugim końcu POlski), to inaczje bym podchodziła do wynajmu mieszkania.
Nie traktuję tego jako uwięzienia, tak jestem bardziej ostrożna teraz, ale wiem, ze jak by co będę mogła go sprzedać. Pewnie w sumie trochę na tym stracę, ale będę musiała potraktować to jako koszty nauki, zebranego doświadczenia, trudno.

A stabilizacja rodzinna – coż, jak bym spotkała faceta, który by mógł być dla mnieoparcie i wsparciem (w skrócie mówiąc), to nawet mając 20 lat mogła bym wyjść za mąż. Co za problem, jeśli to jest ta właśnie osoba (kwestią dyskusyjną natomiast jest, czy w wieku 20 lat mamy szansę być pewni, że to na pewno ta osoba?). Nikt nie mówi, że jak małżeństwo, to od razu usiąść, urodzić dizeci i siedzieć na miejscu. Można razem realizować różne ambitne a nawet zwariowane plany. Myślę, że to zależy od ludzi, kim są, kim chcą być, a nie czy mają zobowiązania w takiej czy innej postaci, czy nie. Jeśli bardzo chcą coś robić, to nawet z zobowiązaniami wymyślą coś, żeby nie przeszkadzały.

Rozpisałam się trochę;)
Mam nadzieję, ze zostanie mi wybaczone odejście od tematu.
Olga

E

BartCom
Właściciel sklepu osiedlowego z kołkami może być w podobnej sytuacji jak specjalista od gaźników samochodowych dwadzieścia lat temu (wtedy była to elita w branży). Trzeba umieć rozpoznać kiedy nasz model biznesowy staje się nie do utrzymania.

Jacek
Jaką bezpośredniość musiałbym wybaczać???
Gwoli ścisłości, to co robie tutaj nie jest poświęceniem, lecz przyjemnością (czasem zresztą widać, że są okresy, kiedy inne przyjemności biorą górę )
Niemniej dziękuję za miłe słowa uznania.

Opisany przez Ciebie przypadek szefów bez pojęcia jest niestety bardzo rozpowszechniony. Wielu ludzi w Polsce fizycznie nie potrafi wypowiedzieć słowa uznania, będąc zdolnym tylko do krytyki i wyszukiwania negatywów i wietrzenia podstępów. Co się dzieje, kiedy taki element dojdzie do głosu widzieliśmy przez dwa lata w skali kraju. W skali firmy rozwiązanie jest prostsze, bo po prostu głosujesz nogami i szukasz sobie takich szefów, którzy to co robisz zauważą i docenią.
Aby to zrobić trzeba naturalnie być wolnym człowiekiem, a nie niewolnikiem uwiązanym trzydziestoletnim kredytem i innymi zobowiązaniami. Życzę Ci powodzenia w znalezieniu lepszego miejsca pracy.
Jaki dokładnie post o budowaniu autorytetu masz na myśli?

Michał
Zakład, że takie działania wymyślił jakiś „psycholog biznesu” ?
Zdarzało mi się „wyprostowywać” znacznie gorsze „kwiatki” spłodzone w umysłach takich ludzi.

Pozdrawiam serdecznie
Alex

artur piszesz:
“Ale właśnie… na ile można być takimi kolegami/koleżankami kiedy celem ostatecznym jest jednak osiągnięcie naszych celów??”

Poniżej przykład takiego podejścia które poszlo w złą stronę:

http://www.wiadomosci24.pl/artykul/empik_klient_nasz_kumpel_95595.html

Rozmawiałem o tym z moją koleżanką, która pracuje w jednym ze sklepów – znalazła sie trochę między młotem a kowadłem – z jednej strony klienci odgrażający się czasem nawet działaniami prawnymi, z drugiej – dyrektorzy naciskający na egzekwowanie tego nowego sposobu na zacieśnianie więzi z klientami ;]

Z ciekawszych rzeczy w temacie, które ostatnio obejrzałem, jest prezentacja Dannego Mayera z gelconference. Jest właścicielem jednej z najbardziej lubianych restauracji w Nowym Yorku, co przy ich ogólnej liczbie ponad kilkunastu tysięcy, może robić wrażenie. W prezentacji mówi, co sprawia, że klienci jego lokalu podchodzą do niego i dziękują za “the way you make me feel”:

http://gelconference.com/videos/2007/danny_meyer/

pozdrawiam ;]
Michał

Odnoszę wrażenie, że Alex zaleca omijanie takich branż. Co jednak zrobić z luką, która powstałaby, gdyby wszyscy posłuchali jego rad?

- forma spędzenia własnego wolnego czasu (można uznać że to bezkosztowe)
- forma pracy bo w tym czasie nie obsługuję klienta który zamawia ode mnie jakąś usługę (a to już konkretny koszt)

pozdrawiam,
BartCom

Umówiłeś się na tańce – tańcz na maksa, na karaoke – śpiewaj jak najlepiej. Zaangażuj się zawsze. Wykorzystuj te umiejętności, które są potrzebne.

Nie chodziło mi o cyniczne “a to teraz dam Ci 1% z moich możliwości, żeby dawkować napięcie ”

Mam nadzieję, że teraz już bez wątpliwości .