Jeszcze tego samego dnia zadzwoniłem drugi raz z dosłownie jednym pytaniem (!) i sytuacja powtórzyła się. Oczywiście w porównaniu do innych wad komunikacyjnych u ludzi nie jest to aż tak przeszkadzające, przynajmniej w moim odczuciu. Najgorsze jest jednak to, że rozmawiając z taką wygadaną osobą (podobnie jak Alex osoba o której pisze jest przesympatyczna i inteligentna ) trudno (czasami nawet bardzo) powstrzymać się od przerywania.

Pozdrawiam,
Paweł Kuriata.

Kiedy przeczytałem sobie to zdanie zdałem sobie sprawę jak mocno działają na mnie i na świat wokół mnie moje pytania. Pytania i prośby mają ogromną siłę kontroli nad otoczeniem. Pytanie jest ciężko zignorować a odpowiednio prosząc pokazujesz rozmówcy jakie masz oczekiwania i co myślisz. Zadawanie trafionych pytań na przykład w czasie negocjacji może sprawić, że strona przeciwna “sama” dojdzie do oczekiwanego przez ciebie rozwiązania i wygrasz tym znacznie więcej okopując się na stanowisku i rzucając propozycje. Wracając do komentarza Jarka – pytając od razu stawiasz się w roli osoby kontrolującej przebieg rozmowy. Pytania zadawane jak w przykładzie jest bardzo trudno zignorować i rozmówca wpada w pułapkę, odsłania się itd.

Oczywiście większość rozmów nie jest tak brutalna i moim zdaniem odpowiednie pytania pozwalają nawiązać lepszy kontakt z rozmówcą. Czasem nawet nie musimy dużo “stwierdzać” i dawać informacji od siebie jak pisze Alex tylko wystarczą trafione pytania żeby pokazać rozmówcy, że jest zrozumiany, że został wysłuchany i jednocześnie sprowokowany do przemyślenia odpowiedzi.

Od czasu przeczytania tej książki staram się pracować nad jakością moich pytań i najfajniejsze jest to, że to naprawdę działa! Na przykład dzisiaj w ciągu 2min bardzo otwarcie porozmawiałem sobie z kurierem, który przywiózł dla mnie paczkę, za którą musiałem zapłacić. Nie miałem gotówki ale dzięki temu, że podszedłem do niego jak do człowieka, szybko nawiązałem jakąś tam nić porozumienia m.in. odpowiednio pytając po prostu podwiózł mnie do najbliższego bankomatu po drodze opowiadając o swojej pracy i planach jej zmiany. Może patrzę przez pryzmat lektury ale uważam umiejętność zadawania pytań za jeden z najważniejszych soft-skillsów.

Pozdrawiam!

Krzysiek

Teraz stwierdzić mogę, iż Monika trafiła na kopię Rżewskiego, choć mniej udaną…

Poruczniku, czy w młodości miał pan jakieś hobby ?
- Nawet dwa. Polowanie i kobiety.
- O, to ciekawe. Na co pan polował ?
- Na kobiety…

pozdrawiam weekendowo
WW

A może postępuje prawie jak z krążącej anegdoty, w której pewien generał słynący ze zdobywania kobiet został zapytany jak mu się to udaje:
- Po prostu pytam, czy panienka da d***.
- I co?
- Albo dostanę po twarzy albo to co chciałem!

Możemy się tylko domyślać. Przekonany też jestem, że Monika lepiej odczytała intencje tego chłopaka, bo to ona miała z nim do czynienia.

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Piszesz: „Twoja daje sygnał ” nie przegadasz mnie a i tak się nic nie dowiesz”.
Przecież ten gagatek nie chciał z Tobą gadać, bo by odzywał się do Ciebie z szacunkiem, a chciał Cię jedynie zawstydzić („mała dziewczynko – wstydź się” a konkretnie: „wiedz o tym, że jestem silniejszy od Ciebie i mam nad Tobą kontrolę, bo mogę Cię zawstydzić, kiedy tylko chcę i nawet znajomi Ci nie pomogą”, a więc jednocześnie silny sygnał dla Twojej podświadomości „prowadzę Cię tam, gdzie będę chciał i będziemy robić to, co będę chciał”, i jeszcze parę innych komunikatów, które są po prostu współczesną formą „ogłuszania maczuga i ciągnięcia kobiety za włosy do swojej jaskini”) – więc w tym przypadku, to nie chodzi o to, żeby iść w kierunku „nie przegadasz mnie”, a raczej dążyć w kierunku:
„dlaczego miałabym się zawstydzić – przecież Ty za mały jesteś, żeby mnie zawstydzić”.

Przypadek „do zmęczenia materiału” pojawić się powinien tylko w sytuacjach, w których JESZCZE nie dobraliśmy się do gagatka, czyli kiedy jeszcze nie dotarliśmy do momentu „przecież Ty za mały jesteś (seksualnie, intelektualnie, społecznie, lub jakkolwiek inaczej), żeby mnie zawstydzić”.

A komunikat Alexa do takich gości według mnie jest jeszcze inny, a mianowicie:
„Taki z Ciebie wiracha? OK. – Przekonajmy się: Let’s Rock!”

Pozdrawiam serdecznie
J.

Zaproponowana przez Ciebie rozmowa z zadawaniem pytań ( az do zmęczenia “materiału” ) jest mi bliska, jednak bardziej czasochłonna. Można zastosować obie Twoją i Alexa w zalezności od ilości czasu i osoby z która się rozmawia. Alexa metoda jest bardziej radykalna i daje “po łapach” na przyszłość, Twoja daje sygnał ” nie przegadasz mnie a i tak się nic nie dowiesz”. Gdyby takie pytanie zadał znajomy, przyjaciel, mąż a nie obcy facet sytuacja byłaby raczej pretekstem do żartów i zabaw słownych.

pozdrawiam serdecznie
Monika

Tomek…
Ten sposób, o który chciałem napisać, wygląda tak, że najpierw by było dobrze przyswoić sobie prawa człowieka. Chodzi o takie prawa, jak w skrócie przedstawił Herbert Fensterheim:

Masz prawo do wyrażania siebie, swoich opinii, potrzeb, uczuć – tak długo, dopóki nie ranisz innych.
Masz prawo do wyrażania siebie, nawet jeśli rani to kogoś innego – dopóki Twoje intencje nie są agresywne.
Masz prawo do dysponowania swoim ciałem, czasem i własnością, jeśli to, co robisz jest dobre dla innych.
Masz prawo do przedstawiania innym swoich próśb – dopóki uznajesz, że oni mają prawo odmówić.
Są sytuacje, w których kwestia praw poszczególnych osób nie jest jasna. Zawsze jednak masz prawo do przedyskutowania tej sytuacji z drugą osobą.
Masz prawo do korzystania ze swoich praw.

Oczywiście można (a nawet przydałoby się) poszukać w necie tych praw w formie bardziej rozpisanej. Chodzi o to, żeby znać swoje prawa, wiedzieć co można, a co nie można i być mocno ŚWIADOMYM swoich praw w trakcie rozmowy. Ta wiedza przyda się w trakcie rozszyfrowywania ukrytych wiadomości w złośliwej wypowiedzi.

Następną rzeczą byłoby przypomnienie sobie dowolnego ataku werbalnego: jak to wyglądało, jaka to była sytuacja, o czym była rozmowa i przede wszystkim, tego w jaki sposób ktoś Cię zaatakował.

Następny etap byłby taki, że teraz trzeba spróbować przeprowadzić kilkukrotnie tą rozmowę w swojej świadomości, ale tym razem w formie „PRZESŁUCHANIA” – tak jak policja robi z podejrzanymi na filmach .

W przesłuchaniu Ty stawiasz się za każdym razem w roli twardego „policjanta-detektywa” i w celu dotarcia do prawdy przesłuchujesz „podejrzanego”.
Żeby się upewnić, że „podejrzany” mówi prawdę, musisz w świadomości przeprowadzić kilka przesłuchań „podejrzanego”. Jednak przy każdym przesłuchaniu zmieniasz za „podejrzanego” zeznania (nie licząc pierwszej wypowiedzi). Kilka przesluchań tego samego „podejrzanego” jest po to, żebyś przekonał się, że cokolwiek by „podejrzany” nieodpowiedział, to i tak, bez względu na to, jak będzie próbował zmieniać zeznania, to i tak za każdym razem uda Ci się go zapędzić w „kozi róg”. Bo tak już jest, że jeśli tylko wcześniej ktoś próbował „złamać” Twoje prawa, to ZAWSZE możesz zapędzić go w „kozi róg” – i jeśli tylko chcesz to zrobić, to możesz to zrobić – nie ma opcji, że się nie da. Trzeba tylko nad tym trochę poćwiczyć.

Żeby wydusić zeznania z podejrzanego używaj jedynie pytań „DLACZEGO” oraz „CZY”, takich jak:
Dlaczego powinienem… ?
Dlaczego według Ciebie miałbym….?
Dlaczego myślisz, że….
Dlaczego sądzisz, że…
Czy uważasz, że …?
Czy sądzisz, że…?
Czy myślisz, że….?

Może pokaże to na tym przykładzie, który opisała Monika Góralska.:

#podejrzany łamie prawo:
- Monika, jaki masz rozmiar stanika?
#w tym wypadku może zostać naruszone prawo do prywatności, więc detektyw(Monika) musi się dowiedzieć, dlaczego to prawo miałoby być naruszone, więc zadaje pytanie:
- dlaczego… miałabym Ci to powiedzieć?
#wymyślasz dalszą część zeznania, jakie mógłby powiedzieć podejrzany, np.
- „bo jestem ciekawy”
#detektyw zadaje pytanie:
- dlaczegooo… miałoby mnie to interesować? (przecież to co robi/mówi/myśli i co „chce” podejrzany nie musi nas interesować)
#teraz wymyślasz kolejną odpowiedz podejrzanego
- bo chciałbym Ci zrobić prezent i kupić seksowny biustonosz.
#detektyw zadaje pytanie:
- dlaczego… myślisz, że chciałabym przyjąć od Ciebie prezent?
#teraz wymyślasz kolejną odpowiedz podejrzanego
- bo jestem fajny i przystojny
#detektyw zadaje pytanie:
- dlaczego twierdzisz, że .. jesteś fajny i przystojny…

albo jeśli właśnie dostrzegliśmy słabość „podejrzanego”, bo „podejrzany” już się wystarczająco odsłonił, to można to uciąć odpowiednim komentarzem i np. zamiast
„- dlaczego sądzisz, że .. jesteś fajny i przystojny… „
można powiedzieć:
„- kto Ci takich bajek naopowiadał…? „(mama?)

Chodzi o to, że przy zadawaniu pytań „podejrzanemu” w pewnym momencie nasz „podejrzany” odsłania się na tyle, że możemy z łatwością przejąć pałeczkę i jeśli chcemy, to teraz możemy przejść do działań “ofensywnych”, lub po prostu: współczuć mu…. (oczywiście komunikując mu to)

W tym kroku już podejrzany tak się odsłonił, że można go było łatwo dorwać.
Trzeba wiedzieć, że każda kolejna odpowiedz na pytanie odsłania podejrzanego coraz bardziej, a więc za każdą odpowiedzią staje się coraz bardziej podatny na nasze ataki… Można go tak przepytywać, aż zapędzi się w „kozi róg” oczywiście o ile wcześniej nie wymięknie, no bo jeśli wcześniej sam próbował nas atakować, to raczej nie będzie miał ochoty się przed nami odsłaniać, bo wie, co go czeka…

Tak więc dobrze jest powtórzyć to ćwiczenie około x5 dla jednej sytuacji, ale za każdym razem wymyślając nowe odpowiedzi podejrzanego(tylko pierwszego ataku nie zmieniamy), żeby przekonać się, że jeśli złamał nasze prawo, to nie ma opcji, żeby się wymigał. Oczywiście najlepiej przerobić to ze swoimi sytuacjami, kiedy samemu było się atakowanym. Pytania mogą być jak najbardziej te same za każdym razem, jednak chodzi o to, żeby dostosować je w miarę celnie do każdej odpowiedzi jakiej udzieli podejrzany. Ilość pytań nie jest ważna – liczy się celność zadawanych pytań! – to jest bardzo ważne. Jedno celne pytanie jest lepsze od dziesięciu słabych.
Żeby być dobrym – trzeba ćwiczyć.

Może zdarzyć się też tak, że przypadkiem nie będziemy mieli “weny”, żeby w jakimś miejscu zapędzić naszego złośliwego „podejrzanego” w “kozi róg”. Wtedy po prostu możemy wziąć go na przetrzymanie (w końcu policja też może zatrzymać podejrzanego na 24 godziny) np.:
.
- Monika, jaki masz rozmiar stanika?
- dlaczego miałabym CI to powiedzieć?
- A co – wstydzisz się?
- Dlaczego uważasz, że się wstydzę?
- Bo nie chcesz powiedzieć
- Czy według Ciebie to, że nie chcę Ci czegoś powiedzieć oznacza, że się wstydzę?
- Tak
- Dlaczego tak sądzisz?
- Bo każdy, kto się czegoś wstydzi, nie mówi o tym
- Dlaczego myślisz, że każdy, kto się czegoś wstydzi, nie mówi o tym?
- Bo tak jest
- Dlaczego uważasz, że tak jest?
- Reeeetyyy co zaaa kobita…
-

Jeśli wykonasz to ćwiczenie rzetelnie, to zobaczysz, że takim system pytań stworzysz sobie naprawdę ciężki mór do przebicia… a jeśli ktoś będzie uparcie próbował się przebić, to niech wie, że TY czekasz na niego po drugiej stronie muru ze szpilą.

Jeśli już będziesz miał wyrobiony system, to spróbuj go przenieś do rzeczywistości – ralnego świata: jeśli wyczujesz, że ktokolwiek Cię atakuje, to po prostu zadaj pytanie: dlaczego…… – a reszta sama powinna polecieć (jeśli to dobrze przećwiczyłeś w zaciszu domowym).

Aha, jeszcze taka rzecz: podczas przesłuchań można trafić na taką odpowiedź od podejrzanego:
- żartowałem…
- ojjj tam, żartowałem tylko… wyluzuj…
- żartuje przecież..

Żartowanie ma to do siebie, że ma wywołać śmiech, a o śmiechu można powiedzieć, że oprócz swoich pozytywnych funkcji, jest również akceptowaną przez społeczeństwo formą kary: ma onieśmielać przez upokorzenie za np. nadmierną swobodę, której dopuściła się dana osoba wobec tegoż społeczeństwa. A więc jeśli ktoś powie „żartowałem” to teoretycznie jest to akceptowane, ale zawsze można mniej, lub bardziej improwizować “gre w żart”, np.

-żartowałem
-Nie wierzę Kłamiesz
-naprawdę..
-no co ty…

albo:
-Żartowałem…
-Po co?
- Żeby cię rozbawić
- Wystarczy, że Cię słucham, to już jestem wystarczająco rozbawiony

albo krócej
- żartowałam
- Zapewniam, że wystarczy jak Panią słyszę, to już jestem wystarczająco rozbawiony

albo
- Żartowałem
- A pozwoliłem Ci??
- Ojjj przestań…
- Żartuje..

albo (dziewczyny do facetów)
żartowałem
Naprawdę chcesz mnie rozbawić?
Tak…
To zdejmij gacie

Oczywiście najlepiej sobie samemu wymyślać różne improwizacje..

Pozdrawiam serdecznie
J.

Pozdrawiam serdecznie
Monika

Artur!
Przede wszystkim warto skupić się na rozmowie z drugą osobą, żywo zainteresować się tym co chce powiedzieć i jej obecnością. Mimika, gesty, oczy itd. to sprawa wtórna, która sama się “ułoży” albo i nie… lecz nie ona decyduje o jakości rozmowy

Orest

Artur:
Tak jak napisałem Tomkowi: Practice, practice, practice
W obszarze niewerbalnym także. Tutaj można patrzeć w oczy rozmówcy (choć nie nachalnie), wyrażać entuazjazm głosem (intonacja), potakiwać głową, plus cała gama różnych możliwych wyrazów twarzy

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Tak jak kilku innych czytelników, ja także uważam, że to co nasz rozmówca mówi jest najważniejsze. Jednak nie można zapominać też o stylu wypowiedzi. Jeżeli ktoś mówi bardzo monotonnie, cicho, lub głośno, przeklinał itp., to trudno będzie nam tej osoby słuchać i mimo szczerych chęci nie wyniesiemy, ani nie wniesiemy zbyt dużo do rozmowy.

Orest (odnośnie jednego z 24 marca)
To jest sposób na wyrażenie swoich uczuć i myśli.
Przy pisaniu, kiedy mogę sobie przemyśleć co chcę wyrazić jest ok. Gorzej przy rozmowie na żywo.

Może warto, żebyśmy skupili się nad wyrażaniem uczuć (nie tylko mówiąc, ale także poprzez zachowanie). Uważam, że jest to bardzo ważna umiejętność, która bardzo pomaga w relacjach z innymi (w tym w pracy), a część Polaków, jak to już było chyba stwierdzone, ma z tym problemy. Jak można się tego “nauczyć”??

pozdrawiam

Łukasz

Alex
Czekam na post o radzeniu sobie z zaczepkami, na pewno wielu z nas się to przyda.

Rozmawiałam dzisiaj ze “słoneczna osobą”, a jakość naszej rozmowy- pierwsza klasa! . Nie ma jak rozmowa w rzeczywistości. Zastanawiam nad tym, że wymieniamy opnie o tym jak rozmawiać. Czy nie jest tak, że jakość rozmów to przede wszystkim i ich treść?

@Jarek, wiem, że coraz mniej jest ludzi z klasą. Tu nie chodzi o rozwiązania ( te podsuwa Alex:-), ale o ludzi z klasą. Zachowanie “człowieka z klasą” wynika z tego, kim jest, z dobrego wychowania, jego kodeksu moralnego, a rozwiązania są tego odzwierciedleniem.

@Kasia, Wartościowi mężczyźni istnieją i nie jest to kwestia wiary. Zapytasz, gdzie ich szukać? Nie wiem, w jakich “kręgach” się obracasz, ale a) może je zmienić, b) może szerzej otworzyć oczy, c)….. “C” też pewnie jakieś jest, chociaż Rzymianie mawiali, że trzeciego wyjścia nie ma:-))) Najważniejsze, żebyś wiedziała, jakich wartości szukasz w mężczyźnie…

@Orest, podobają mi się Twoje odpowiedzi:-)

Miłego wieczoru:-)

Justyna

W takim razie mam nadzieję, że bywanie w “salonie” Aleksa tę wiarę umacnia. Nie spotkasz tu chamstwa i prymitywizmu – Gospodarz dba o odpowiedni poziom dyskusji.

Kasiu
Dziękuję za przypomnienie. Aby pisać o agresji w ogóle nie bardzo mam teraz wenę, chodzi mi bardziej po głowie ten post dla kobiet o którym wspomniałem wyżej a na dokończenie czeka post o doborze partnerów w życiu. Do tego mam dość gorącą pierwszą połówkę tygodnia. Zobaczymy co się z tego najpierw urodzi

Pozdrawiam serdecznie
Alex