Mam wrażenie, że powinien zainteresować Cię najnowszy “projekt” Johna Reese’a, CEO Income.com, który napisał wczoraj na Twitterze:

I’m going to write an anti-”The Secret” book called “The Obvious” – it will be about getting off your ass and working hard to get rich.

Pozdrawiam serdecznie
Ludwik

Przykładowe eksperymenty z wpływem myśli na materie to takie, jakie były przeprowadzona przez pana Masaru Emoto (badanie zamrożonych ktopel wody, która była wcześniej poddana działaniu myśli). Czy były publikowane w periodykach, tego nie wiem, bo z braku cennego czasu nie czytam periodyków, ale co do tego eksperymentu, wiem, że były przeprowadzane powtórne próby, ze zmiennym skutkiem, ale tu jednocześnie pojawiają się głosy odnośnie tego, że powtorna próba nie była przeprowadzana w sposób właściwy. Nie mniej w internecie można przeczytać i obejrzeć efekty eksperymentó przeprowadzonych przez pana M. Emoto.

Pozdrawiam serdecznie
J

TesTeq – zginanie łyżeczek to prosta sprawa, każdy to potrafi, trzeba ją wcześniej pozginać w obie strony, żeby się trochę osłabiła, potem ją odpowiednio trzymasz, zeby nie było widać i dalej ją zginasz, albo pęka, albo się zakrzywia, poszukaj na YouTube filmów sygnowanych jako James Randi.

Ja również pozwolę sobie pozostać przy swoim zdaniu i to nawet nie dlatego, że to, o czym mówie, jest udowadniane eksperymentalnie, a więc już w jakiś sposób niepodważalne, ale dlatego, że sam osobiście we własnym życiu wielokrotnie doświadczyłem efektów działania, które można by opisać jako działanie pewnych ściśle określonych praw. Znajomi również. Każdy człowiek ma taką zdolność, Ty również. Kwestia tylko, czy ktoś robi, to świadomie, czy nie

Nie mniej, moją intencją nie jest w jakiś sposób przekonywać Cię do mojego punktu widzenia, a raczej tylko przedstawić swój punkt widzenia..

Co do łyżeczki i oddziaływania na nią myślami… to czy to o to chodziło w “The secret”? Hmmm przyznam się szczerze, że nie przypominam sobie, żeby tam była mowa o oddziaływaniach siły mesmerycznej, która to między innymi jest odpowiedzialna za tego typu rzeczy.

Pozdrawiam serdecznie
J.

Tak dla jasności tylko napiszę, że uważam, iż myśli mają bezpośredni wpływ na świat materialny i nie mówię tu jedynie o zmianie postrzegania przez obserwatora, ale o faktycznym wpływie myśli na materie. Były chociażby na to robione badania, które są opublikowane w internecie, a “The sekret” to jedynie “liźnięcie” bardzo szerokiej tematyki metafizyki, które wymagałoby wiele uściśleń, których nie da się od razu przekazać, ponieważ potrzebna byłaby głębsza oraz szersza wiedza począwszy od fizyki kwantowej, przez ezoterykę, psychotronikę, systemy religijne, psycho-religijne, teozoficzne, filozoficzne, magiczne, a kończąc na szamaniźmie i kabale, gdyż dopiero wtedy to wszystko się zazębia i stanowi łatwiejszą do ogarnięcia całość, która mówi, że wszechświat nie tyle weźmie się za nas do roboty i odwali za nas wszystko, co po prostu, jeśli będziemy postępować w pewien określony sposób, to będzie nam sprzyjał… No ale to nie jest tajemnica. Tajemnicą może być co najwyżej sposób w jaki dzialamy

Pozdrawiam serdecznie.
J.

Ja bym podzielił zagadnienia do uczenia się na dwie części:
1. odtwórcze, czyli takie, gdzie nauka polega głównie na zapamiętywaniu i nieco na kojarzeniu faktów (np. języki obce, składnia języków programowania) i o tym chyba w większości piszą wspomniani przez Ciebie autorzy
2. twórcze, gdzie musisz sam coś wymyślić, np. układanie algorytmów implementujących pewne zagadnienia, jak np. wyszukiwanie czegoś w czymś (to ulubione pytanie na rozmowach kwalifikacyjnych w Google)

I moje pytanie do Ciebie jest takie: w jaki sposób rozwijasz te swoje twórcze umiejętności, jak się uczysz jak coś wymyślać? Oczywiście, że tu też trening czyni mistrza. Ale może masz jakieś przez siebie opracowane metody, którymi mógłbyś się z nami podzielić, a o których w wymienionych przez Ciebie ksiażkach nie ma ani słowa?

pozdr.
Mirek

W większości sytuacji życiowych jest tak, że dana czynność powtarzana określoną ilość razy sprawia, że nabierasz w niej wprawy. Tak samo jest z nauką – jeśli uczysz się codziennie, to wchodzi Ci to “w krew” a jednocześnie sam od siebie dostajesz feedback jakie sposoby czy “techniki” uczenia się przynoszą Ci najwięcej rezultatów.

Jeśli miałbym Ci polecić jakiekolwiek materiały to z pewnością znalazły by się pośród nich takie nazwiska jak Paul Scheele, Ron White, Harry Lorayne czy szeroko znany Tony Buzan.

Niemniej, tak jak napisałem wyżej – nie ma nauki bez kaizen. Próbując różnych sposobów znajdziesz ten, który jest dla Ciebie najlepszy. (A wtedy będziesz mógł go jeszcze udoskonalić )

Pozdrawiam serdecznie
Ludwik

Pozdrawiam
Krzysiek

Ps. mam nadzieje że pytanie nie jest zbyt osobistę i nie narusza twojej prywatności.

Dziekuję Prezentacja rzeczywiście cenna poznawczo.

Ludwik,

Twoje biznesowe partnerki są pewnie młodsze ode mnie Masz racje, zmieniło sie to przez lata na lepsze.

Pozdrawiam serdecznie
Monika

Moim zdaniem wyszukiwarki nie mają tu nic do rzeczy, bowiem z pewnością trzech pierwszych, wymienionych przeze mnie panów stosowało formę skróconą zanim pojawił się Internet.

Dariusz
U mnie przyczyna jest prosta. Od 1981 mieszkałem w krajach angielsko- i niemieckojęzycznych. Dlatego używam moich imion w odwróconej kolejności, bo moje pierwsze (jakie, niech to pozostanie moją słodką tajemnicą ) jest bardzo trudne do wymówienia, zapamiętania i zapisania w tych językach. Stąd to “W” aby był jakiś ślad, kiedy trzeba porównywać ze świadectwem urodzenia

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Nie będę się wypowiadał w imieniu Alexa czy innych czytelników tego blogu, jednak w moim przypadku inicjał drugiego imienia stanowi dodatek estetyczny z punktu widzenia muzyka i łamie ‘kolorystykę’ pozostałych głosek. Do takich wniosków doszedłem jeszcze zanim skończyłem 10 lat i od tamtej pory się tego trzymam

Jeden z moich serdecznych przyjaciół z Uczelni powiedział kiedyś “LC, in your case this ‘C’ definitely stands for Creativity” – tak powstał zalążek nazwy mojej dzisiejszej firmy

Jeśli zaś chodzi o wyniki prezentowane w wyszukiwarkach należy się zastanowić jak wiele osób poszukując konkretnego nazwiska będzie pamiętać jego pełną formę. Dlatego mając do wyboru ‘William Henry Gates III’ vs. ‘Bill Gates’ ta krótsza w większości przypadków jest rozsądniejszym rozwiązaniem.

Pozdrawiam serdecznie
Ludwik

Podajesz listę osób, które używają skróconej formy przedstawiania się, wydaje mi się że nie jest to wyjątkiem lecz regułą właśnie – w Polskiej kulturze ogromna większość ludzi, myślę, że blisko 100% nie posługuje się na co dzień drugim imieniem (pomijając niektóre formularze urzędowe) nie mówiąc już o jego inicjale.

Nie chce tu wychodzić na kogoś ograniczonego, kto nie dopuszcza tudzież nie uznaje takiej formy – nie mam nic przeciwko temu, nie razi mnie to, ani mi to nie przeszkadza – po prostu zauważyłem dziwne zagęszczenie inicjałów drugiego imienia na tym blogu i jestem ciekaw czy to zasługa Alexa czy po prostu przykład zastosowania zasady “wyróżnij się albo zgiń” w praktyce, na który użytkownicy tej formy wpadli zupełnie niezależnie…

@Dariusz Marcinek: Ja nie miałem nigdy tego dylematu, ponieważ rodzice nie nadali mi drugiego imienia. A że obecnie znajduję się w fazie upraszczania swojego życia, tym bardzie nie martwię się tą “ułomnością”.

Wiele znanych osób stosuje skróconą formę przedstawiania się – na przykład:
- Bill Gates (William Henry Gates III);
- Steve Jobs (Steven Paul Jobs);
- Warren Buffett (Warren Edward Buffett);
- Barack Obama (Barack Hussein Obama II).