Pozdrawiam
Alex

“OFE nie zarobiło nawet na własną prowizję!
Aktualnie posiadam 566,34 złotych mniej niż wpłaciłem.”

“Gdyby to było konto oszczędnościowe oprocentowane na 4% zarobiłbym 1948,88 złotych.”

Pozdrawiam
Alex

1. Koncentracja na rodzinie;
2. Koncentracja na karierze.

I tak to właśnie się toczy. Osoby zakładające rodzinę, nie mogą poświęcić karierze wystarczająco dużo czasu. Kończą zatem zwykle na etacie, z marną pensyjką (oczywiście, nie jest to regułą). Z drugiej strony mamy świetnie zarabiających, bezdzietnych (a często wręcz żyjących w pojedynkę) ludzi, których całe życie obraca się wokół kariery. Szkoda, że to właśnie ci ostatni nie mają komu przekazywać zdobytego doświadczenia.
W taki oto sposób kółko się zamyka. W każdym następnym pokoleniu dominują osoby nieprzystosowane do wymogów współczesnego świata. I to właśnie ta dominująca grupa “produkuje” pokolenie następne.

Pozdrawiam
Alex

Wypowiedzią tą chciałem zobrazować mój obraz ekonomicznej świadomości naszego społeczeństwa. Uważam, że nasze społeczeństwo nie dorosło do tego by samemu decydować o sobie w temacie emerytur.

W moim otoczeniu są ludzie w różnej sytuacji majątkowej, zawodowej i o bardzo różnym doświadczeniu. Ludzi, o których mam przekonanie, że świadomie podchodzą do tematu emerytur to znaczna mniejszość. Przeważająca większość wychodzi z założenia, że “jakoś tam będzie”.

Pozdrawiam,

Kuba

“Ja też jestem za pełną dobrowolnością odkładania na emeryturę! Gdyby tak było, ja też, jak większość Polaków wszystko bym przejadł nie odkładając na emeryturę ani grosza. A osiągając wiek emerytalny ustawiłbym się w pierwszym szeregu tłumu manifestującego na ulicach i żądającego od Państwa godziwej emerytury”

Wydaje mi się, że w tym cytacie jest pomieszanie dobrowolności odkładania na emerytury o czym jest mowa w artykule w “Dwa grosze” z pomysłem nie płacenia w ogóle..I wychodzi taka trochę manipulacja i próba przekonanie tłumu ,że lepiej płacić na państwowe ..Nigdzie przecież nie pisze o całkowitym zniesieniu płacenia składek.Mowa jest tylko o miejscu ich składowania..Chyba ,że coś przeoczyłem.

Pozdrawiam

Ja też jestem za pełną dobrowolnością odkładania na emeryturę! Gdyby tak było, ja też, jak większość Polaków wszystko bym przejadł nie odkładając na emeryturę ani grosza. A osiągając wiek emerytalny ustawiłbym się w pierwszym szeregu tłumu manifestującego na ulicach i żądającego od Państwa godziwej emerytury

Pozdrawiam
Alex

Czy taki model gdzieś istnieje na świecie? Może warto go wypróbować gdzieś. Też się kiedyś zastanawiałem nad takimi sprawami.

Kiedyś było tak, że słaby ginął, silniejszy przeżywał. Dzisiaj pomaga się tym słabszym i chorym. Jedni wykorzystują otrzymaną pomóc (udaje im się wyzdrowieć lub np. żyć bez odczuwania bólu, który uniemożliwia np. podjęcie działań zarobkowych) inni nie (nie zawsze to wynika z ich przyczyny). Z kolei zamiast siły ważniejsza jest elastyczność.

Teraz do głowy przyszła mi taka myśl (symulacja takiego systemu, o którym piszecie). Osoba X żyje 10 lat (z wieku 30 osiąga 40 lat). Dopada ją choroba. Nie ma czegoś takiego jak ZUS itp. Żeby się wyleczyć potrzebna jest operacja za 100 tysięcy zł. Osoba X ma tylko 10 tysięcy zł oszczędności. Jak teraz zdobyć pozostałe 90 tysięcy? Fundacje, zwrócenie się o pomoc do wspólnoty do, której się należy (np. do Kościoła lub stowarzyszenia fanów klubu piłkarskiego )? Oczywiście, że tak. Teraz pytanie jak bardzo będzie do efektywne? Szczerze nie wiem, ale wydaje mi się, że osoba X zdobyłaby znacznie szybciej wymaganą sumę gdyby przez te 10 lat codziennie była miła i życzliwa dla innych osób. Pomagała innym. Była uczciwa itp. Jednym słowem wnosiła by do społeczeństwa pozytywne wartości. Wtedy społeczeństwo chętniej udzieliło by jej pomocy (reguła wzajemności). Miało to by chyba pozytywny wydźwięk na jakość życia całego społeczeństwa.

Jednak myślę, że mimo wszystko Państwo byłoby potrzebne. Na przykład osoba w urzędach miasta/gminy łączyłaby fundacje z osobami potrzebującymi, które np. nie mają rodziny i zbytnio nie wiedzą jak szukać pomocy, a sąsiedzi akurat nie lubią tej osoby lub po prostu nie chcą jej pomóc.

Przyłączę się do dyskusji. Myślę, że nie ma idealnego rozwiązania na poziomie państwa problemu osób, które ze względu na zły stan zdrowia, upośledzenie czy kalectwo, albo jakieś inne katastrofy życiowe nie są w stanie samodzielnie się utrzymać, a co więcej uzyskać umiejętności samodzielnego zarobkowania.
Osobiście nie jestem jednak zwolenniczką poglądu, że wolny rynek rozwiąże ten problem (to nie ta kategoria problemów, które można rozwiązać odwołując się wyłącznie do dobrej woli osób prywatnych).

Obok kwestii “kto” ważne jest także “jak”. Może z racji zaszłości ustrojowych, albo jakichkolwiek innych względów, mamy w Polsce takie przyzwyczajenie do postrzegania (i świadczenia) pomocy dla grup jakoś “upośledzonych” (świadomie biorę to w cudzysłów) w kategoriach realizacji czyichś roszczeń. To znaczy: z jednej strony ci “upośledzeni” przyjmują postawę roszczeniową i biernie oczekują na pomoc, a z drugiej strony pomoc ma charakter raczej rybki niż wędki – ludzie dostają zapomogę, a nie są uczeni jak sobie samodzielnie radzić. Za tym idzie brak szacunku dla siebie nawzajem.

pozdrawiam

Jednak cały czas mam niedosyt moralny związany z potrzebą wsparcia takich osób, jak
annablack.blox.pl.

pozdrawiam serdecznie!

Nie używajmy tak drastycznych argumentów . W każdym razie, jak widzisz, na tym etapie nasze zdania się nie wykluczają: z potrzeby opieki nad ludźmi, którzy tego potrzebują nie wynika konieczność opieki (przymusowej!) nad wszystkimi.

Spójrzmy jednak na sprawę pod innym kątem. W doskonałej książce Cejrowskiego „Gringo…” opisuje on dwa przypadki:
1) Cejrowski jedzie taksówką na jakimś południowoamerykańskim końcu świata. W pewnym momencie taksówkarz prosi go, żeby zmienił za niego bieg. W tym momencie Cejrowski odkrywa, że kierowca nie ma jednej ręki i jednej nogi, zamiast drugiej ręki ma kikut z czymś, co przypomina pazur. Ale uprawia zawód taksówkarza i dowiózł Cejrowskiego na miejsce!
2) Historia szewca. Człowiek ma jedną rękę amputowaną w łokciu. I gość manewruje tą zdrową ręką i kikutem i szyje te buty. Jak trzeba, to prosi klienta, żeby gdzieś mu tę nitkę przytrzymał. Ale buty naprawił bez zarzutu!

I mądra konkluzja: gdyby istniał tam zasiłek, to obaj prawdopodobnie siedzieliby w czterech ścianach, wegetowali i narzekali, że mają zbyt niski zasiłek (bo zasiłek zawsze jest za niski). A zamiast tego radzą sobie doskonale! Są potrzebni! Ich życie ma jednak sens.

Używając terminologii Coveya z „7 nawyków…” sytuacja wymusiła na nich proaktywność. Gdyby państwo się nimi opiekowało, tej proaktywności by nie było, ponieważ ze stałym zasiłkiem nie mieliby motywacji (a nawet determinacji), aby robić to co robili.

TesTeq, piszesz o osobie ze stwardnieniem rozsianym. Oczywiście, jest bardzo niewielki odsetek ludzi, którzy w żaden sposób nie będą sobie w stanie poradzić. Ja jednak wierzę w dobroć ludzi. Jak słusznie przytoczył Michał Hubicki, państwo nie musi się tym zajmować, bo wśród milionów ludzi zawsze znajdą się tacy, którzy będą chcieli tym osobom ze stwardnieniem rozsianym pomóc – zrobią to sami, połączą się w fundacje etc. I na pewno będzie to działało efektywniej niż pomoc państwa, bo prywatne jest zawsze efektywniejsze od państwowego.

Stopaprocentowa (przepraszam taki zwrot, ale nie znam imienia) zaproponowała likwidację ZUSu i jednoczesne chwilowe podniesienie podatków, aby było z czego płacić obecnym emerytom. Co do pierwszego to 100% zgody, co do drugiego to jest lepszy pomysł: w końcu pieniądze wypracowane i wpłacane przez dzisiejszych emerytów szły wtedy na budową rozmaitych państwowych spółek, firm, instytucji. Sposób jest więc taki, żeby sprywatyzować co się da (z licytacji), pieniądze z prywatyzacji wrzucić do funduszu emerytalnego i oddać tym biednym emerytom to, co sami wypracowali.

I jeszcze jedna dygresja. Była tutaj mowa o inwestowaniu pieniędzy. Jest oczywiście możliwość inwestowania w dzieci . Skoro nie płaciłoby się składki na ZUS, to można by utrzymać więcej dzieci, a dla, powiedzmy, 4 dzieci, utrzymanie na starość rodziców nie powinno być dużym problemem (a na pewno zrobią to lepiej, niż państwowa instytucja). Oczywiście można też dywersyfikować: połowa oszczędności na dzieci, połowa na inne inwestycje .

pozdrawiam serdecznie!

Stefan Molyneux, założyciel freedomainradio.com kiedyś dość brutalnie, ale myślę że ciekawie opisał ten problem:

Napisał że od zajmowania takimi osobami są fundacje zbierające pieniądze na ten konkretny cel, a nie przymusowa zrzuta z podatków – wtedy każdy członek społeczeństwa, któremu zależy na wsparciu określonej grupy społecznej będzie miał możliwość w decydowaniu jakie środki na nie chce przeznaczać. Powiedział też że niektórzy,którzy uważają że jako społeczeństwo powinniśmy pomagać słabszym, mogą powiedzieć że wtedy jest zagrożenie, że nie uzbieramy wystarczającej ilości pieniędzy na utrzymanie chorych i niezdolnych do pracy. Molyneux na to odpowiada, że jeśli dojdzie do takiej sytuacji,to tak naprawdę oznacza,że nie zależy “nam” (jako społeczeństwu) aż tak bardzo na przeznaczaniu środków na takie osoby, bo jeśli by naprawdę zależało, problem w ogóle by nie wystąpił.

Mi osobiście ciężko jest do takiej argumentacji się przyczepić chociaż niekoniecznie widziałbym ludzi upośledzonych umierających z głodu.