Pytasz: “ale od razu pojawia się pytanie: co z pomaganiem tych, których nie lubimy, ale widzimy, że potrzebują?”
Przypominam Zasadę Alexa 1a “Poza sprawami życia i śmierci nie udzielam konsultacji bez zlecenia”
Pisałem kiedyś o tym na blogu.

Pink
Piszesz: “Nie każda znajomość jest warta ratowania. Jeśli nam zależy a tej drugiej stronie ewidentnie nie, to po co się wysilać?”
Tutaj zgadzam się z Tobą w 100%
dalej wspominasz : “Może trzeba machnąć ręką i poczekać, aż ta osoba uświadomi sobie wartość danej znajomości.”
Tutaj ja nie czekam, tylko macham ręką i udaję się na poszukiwanie osób, które “na dzień dobry” tę wartość docenią

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Widzisz na przykład, że ktoś kiepsko pisze po polsku i jednocześnie wiesz, że jest znakomitym matematykiem. Podsuwasz mu więc nieustannie propozycje pracy jako księgowy, informatyk, matematyk, logistyk itp., a on nic tylko chce zostać wielkim pisarzem. Ta twoja determinacja – mimo, że z twojego punktu widzenia jak najbardziej słuszna – prędzej czy później doprowadzi do kłótni lub milczenia w nieszczerości. I jeszcze ci się dostanie, że wtykasz nos w nie swoje sprawy i podcinasz skrzydła.

możesz przybliżyć, na czym polegały te złe doświadczenia? W wyniku takich działań cierpiałeś Ty sam, czy może ludzie, którzy tej pomocy nie chcieli?

Niezależnie od odpowiedzi, to faktycznie fatalna sprawa pomagać komuś “na siłę”. Tak można “pomagać” nawet komuś, kogo się lubi…

Pozdrawiam,

Łukasz

Przyznam, że mam złe doświadczenia z pomaganiem “na siłę”. To, że ktoś naszym zdaniem wymaga pomocy nie oznacza, że tej pomocy oczekuje. Jestem gotowy pomagać każdemu, kto jest gotowy tę pomoc przyjąć. W przeciwnym przypadku jest to “daremny trud”. Oczywiście nie dotyczy to sytuacji kryzysowych, kiedy trzeba pomóc nawet wbrew woli potrzebującego.

ale od razu pojawia się pytanie: co z pomaganiem tych, których nie lubimy, ale widzimy, że potrzebują? Z jednej strony dobrze jest komuś pomóc, no ale kłóci się to z poglądem, że nie warto spędzać za wiele czasu z tymi, którzy nam nie pasują, a tak uważasz i Ty i ja. No więc, jak z tym jest?

Łukasz

Właśnie dotarłem do Warszawy po 14 godzinach jazdy, więc tylko krótko:
Ja nie zalecałem podziału ludzi na “lepszych” czy “gorszych”, lecz na takich, którzy nam pasują i takich, którzy nie pasują. Zycie jest zbyt krótkie, aby spędzać wiele czasu z tymi drugimi, nie uważasz?
Kwestia pomagania inym jest dla mnie zupełnie inną sprawą

Pozdrawiam serdecznie

Alex

A jeśli przyłapiesz go znowu na takim zachowaniu, to zapisz dzień i godzinę, żebyś miała dokładne dane do rozmowy w cztery oczy. On może naprawdę nie zdawać sobie sprawy ze szkodliwości swojego postępowania.

Oczywiście nie musimy przyjaźnić się z ludźmi z firmy. Ale spędzamy tam po 8 godzin dziennie, mamy wspólne problemy, bo prowadzimy wspólnie projekt, generalnie musimy ze sobą żyć. I jest o niebo łatwiej jeśli ludzie się lubią i potrafią porozumieć.
Mam to szczęście, że ze wszystkich kilkunastu osób tylko ta jedna nie jest ze mną na przyjacielskiej stopie. Atmosfera w pracy to jeden z najważniejszych atutów pracy w tej firmie. Poprzednio pracowałam w firmie gdzie każdy był wrogiem każdego, a szef wymagał od pracowników donosicielstwa. I co z tego ze proponował mi większe pieniądze, skoro atmosfera była nie do wyrzymania.

“Mam dwie koncepcje odpowiedzi
1) Profesjonalna polega na wzięciu niesfornego kolegi na stronę i wytłumaczeniu mu niestosowności jego zachowania.”
- zwracanie uwagi przyniosło efekt: co ty opowiadasz?! Kiedy się tak zachowałem? podaj mi datę i godzinę…” – tu nagrywanie na dyktafon mogłoby przynieść skutki, ale zanim dojdę do takiego obłędu najpewniej wcześniej zmienię pracę.

“2) Żartobliwa polega na przytoczeniu jego własnych słów, gdy zwróci się do Ciebie o pomoc – wówczas wykrzykujesz ni z gruszki, ni z pietruszki: “Ale jesteś świetny, ale masz super pomysł” lub mówisz poważnie: “Jak sam mówiłeś, jestem zupełnie niekompetentny, nie wiem, jak mozna byc tak niekompetentnym, nie mogę Ci pomóc”.
- regularnie stosuję taka odpowiedz: “No, ty tego nie wiesz?!, myślałam, że wiesz wszystko!” Odpowiedz kolegi: “HALO! NIE TAK AGRESYWNIE!!!” oczywiście tak, żeby wszyscy słyszeli, i tak jeszcze przez następne pół godziny, aby się upewnić, że wszyscy słyszą. Do końca dnia komentarze do każdego, żeby nie podchodzili do mnie bo jestem dziś wściekła, agresywna… ech, szkoda gadac…

Ok, ale nie chodzi o to, żeby się żalić.
Pytanie było, czy mając dość takiego stanu rzeczy uświadomić szefa, że funkcjonuje w błędnym mniemaniu na temat kompetencji owego pracownika. Osobiście wzdragam się na takie zachowanie, bo trąci mi to jakimś donosicielstwem, ale dlaczego mam ponosić niemile konsekwencje tego, że staram się być fair wobec współpracownikow, nawet kiedy oni ie są fair w stosunku do mnie.

jeśli Twoje pytanie nie jest pytaniem retorycznym, to odpowiadam.

Po prostu z tego, co w trakcie swojego 18 letniego życia widziałem wnioskuję, że ludzie, którzy oceniają innych na podstawie lepszy-gorszy oraz wolą prostszą metodę “odstrzelenia” ludzi niż przyjrzenie się ich sprawom (może oni potrzebują pomocy?) nie są tymi najbardziej porządanymi.

Być może zapytasz: w jakim społeczeństwie. No i tu jest problem. Najwidoczniej nie znam środowiska o poglądach jak Twoje, za to znam dosyć szerokie o tych, które opisałem (nie mówię, że się z nimi w pełni utożsamiam, post miał raczej za zadanie naświetlić taki problem!).

Pozdrawiam,

Łukasz

Na Twoje pytanie odpowiem po powrocie do Polski.

Łukasz
Pytasz: “Jak skutecznie można odcinać się od funkcjonowania wśród ludzi takich jak ten opisany powyżej bez natrętnych myśli w stylu: “kurcze, selekcjonuję ludzi, to pycha” albo “a kto ja jestem, żeby go odrzucać”.

Selekcjonowanie z kim przebywasz to objaw rozsądku, a nie pychy!!!! Kto wbił Ci w głowę taki program???
i dalej : “a kto ja jestem, żeby go odrzucać”.
Jesteś jedyną i niepowtarzalną istotą ludzką, która ma prawo (nie czyniąc aktywnie krzywdy drugiemu) kształtować swoje życie i dobierać ludzi, z którymi się zadaje

Pozdrawiam serdecznie z Austrii

Alex

1) Profesjonalna polega na wzięciu niesfornego kolegi na stronę i wytłumaczeniu mu niestosowności jego zachowania.

2) Żartobliwa polega na przytoczeniu jego własnych słów, gdy zwróci się do Ciebie o pomoc – wówczas wykrzykujesz ni z gruszki, ni z pietruszki: “Ale jesteś świetny, ale masz super pomysł” lub mówisz poważnie: “Jak sam mówiłeś, jestem zupełnie niekompetentny, nie wiem, jak mozna byc tak niekompetentnym, nie mogę Ci pomóc”.

po zapoznaniu się z postem napisanym przez Yerenaya chciałbym dołączyć się do tego pytania. W zasadzie na tym blogu dużo pisze się o znajdywaniu sobie interesującego środowiska pracy, życia etc. No ale czasami życie to nie bajka. Wiadomo, warto szukać odpowiednich ludzi i ustawić to jako jeden z najważniejszych priorytetów. Ale czy zawsze się da? Jak skutecznie można odcinać się od funkcjonowania wśród ludzi takich jak ten opisany powyżej bez natrętnych myśli w stylu: “kurcze, selekcjonuję ludzi, to pycha” albo “a kto ja jestem, żeby go odrzucać”.

Pozdrawiam,

Łukasz Kasza

Pozdrawiam serdecznie
Alex