Nawiązując do Twoich przemyśleń:

ad 1 – odpadną też CI najbardziej wartościowi, którym nie chce się bawić w jakiekolwiek gierki
ad 2 – podniesienie wartości chyba tylko we własnych oczach (i może paru cieniasów nie mających pojęcia
cała reszta pachnie manipulacją dyskwalifikującą daną osobę do rzeczy poważniejszych, niż przelotna przygoda
W sumie prowadzi to u księżniczki” do tego, że dostaje ona “rzeczy” równie wartościowe i autentyczne, jak jej własne zachowanie

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Tomek Ciamulski “Chyba trochę rozpędziłaś się ze swoimi pytaniami ” – Chyba tak . Niemniej moja metafora była tylko hipotetyczna z wyobraźni – co podkreśliłam.

Paulina Biedugnis “W jakim celu pytasz? Czego ode mnie oczekujesz?” – Po prostu nie zetknęłam się jeszcze z “polityką” w uczuciach i zastanawiam się czemu taka polityka np. ” niezdobytej twierdzy” ma służyć?

Mam 0 doświadczenia w tych sprawach, zakochałam sie dawno temu ( wpadłam na “magię” ) i tak mi szczęśliwie do tej pory zostało.
Nie rozumiem o co chodzi, w bajce o księciu i księżniczce w twierdzy?

Pozdrawiam serdecznie

Monika, Tomasz Ciamulski
Wolałabym uniknąć powtarzania się. Jeśli idzie o mój punkt widzenia i moje intencje, wyraziłam go w poście i swoich komentarzach (zwłaszcza July 20th, 2008 at 01:54).

Monika, odpowiadając z przymrużeniem oka na Twoje pytanie nr 3: mój idealny rycerz ma lśniącą zbroję, dzielnie obcina smokom głowy i kocha na umór…

Dzięki za aktywność Nim odniosę się “serioźnie” do każdego z Twoich pytań, pomóż mi proszę zrozumieć: “what is the point?” W jakim celu pytasz? Czego ode mnie oczekujesz?

Please, nie każcie mi robić słowniczka z objaśnieniami słów kluczy – jedną magisterkę już napisałam. Nie zamykajmy się w wieży z kości słoniowej!

Chętnie wyjaśnię, gdyby coś, co napisałam było niejasne, chcę tylko widzieć sens tych działań.

Pozdrawiam,
Paulina

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Pozdrawiam serdecznie
Tomek

TesTeq
“że każdy jest na swój sposób wyjątkowy”
- podpisuję się pod tym obydwoma rękoma

Do wszystkich, mam kilka pytań:
1. Po co byc twierdzą, gdzie tu jest wartośc dodana?
2. Dlaczego rycerz ma atakować i zdobywać? Co w tym czasie robi księżniczka?
3. Co to znaczy idealny rycerz i jakie ma cechy?
4. Czy zdobyta twierdza to twierdza pokonana czy przekonana?
I ostatnie ( przsięgam ):
O co chodzi z ta twierdzą? ( czyli Alexa “what is the point?” )

Hm, tak sobie wyobraziłam, że gdybym miała być zdobywaną twierdzą ( mimo wywieszonych białych flag i otwartych drzwi ) i ktoś zacząłby atakować to w zdrowym odruchu prawdopodobnie założyłabym przyłbice, dosiadła rumaka i zaczęła się bronić – rycerza szukając wśród braci broni a nie najeźdźców .

pozdrawiam serdecznie

Każdy, kto w dzieciństwie został dopieszczony wspaniałą miłością i utwierdzony w przekonaniu o swojej wyjątkowości prędzej czy później zderza się z rzeczywistością i dowiaduje, że każdy jest na swój sposób wyjątkowy. I to jest najważniejsze:

To nie ty przestałaś być wyjątkową osobą, tylko okazało się, że inni też są wyjątkowi – każdy na swój sposób.

I to jest powód do radości, a nie smutku.

Paulina,
To ja dziękuję za Twój post. Pozwolił mi zastanowić się nad kilkoma sprawami i dostrzec te, o których wcześniej nawet nie pomyślałam.
Pytasz, co myślę na temat symetrii na podstawie której działają ludzie, czyli w omawianym przypadku księżniczki szukające ideału i dążące do bycia idealnymi. Najpierw chciałabym zaznaczyć, że w temacie tym chcąc nie chcąc uogólniamy. Tak to jest zresztą, że próbując opisać ludzkie zachowania, zawsze generalizujemy. Chyba już w którymś z moich komentarzy na blogu Alexa wspominałam o tym. Najchętniej pod swoim imieniem, przy tego typu wypowiedziach, rzuciłabym slogan pt. “uogólniam bo inaczej nie sposób, za co wszystkie wyjątki przepraszam i zastrzegam sobie i im prawo do ich wyłączenia z przytoczonego ogółu i poszanowania uprawnionych interesów do indywidualizmu i nie mieszczenia się w przytoczonych ramach”. Mam nadzieję, że rozumiesz moją intencję. Tak więc wracając do idealnych księżniczek szukających ideału. Owszem, są zapewne i takie. Ale z drugiej strony są także takie, którym od zawsze wmawiano, że są wyjątkowe, i one w to wierzyły, wcale nie starając się być perfekcyjnymi, lecz święcie wierząc w to, że takie są i już! Są tez pewnie i takie, które wypatrzyły sobie ideał, dla którego były idealne takimi jakie są. Mógł być to ojciec, dziadek, brat. Później żaden książę na białym rumaku nie był dość rycerski, żeby dorównać męskiemu guru księżniczki. Być może są jeszcze inne typy. Mnie nasuwają się teraz na myśl, tak na szybko, te trzy.
Odnośnie tematu iluzji “bajkowej miłości” czy “miłości cierpiętniczej”, to masz rację – każda iluzja zwodzi nas na manowce. Żal także, że świat i ludzie wokół, próbują nas przekonać, że tak właśnie jest. Pocieszające, że nie do końca skutecznie im to wychodzi
I dzięki za słowa otuchy:-) My księżniczki musimy trzymać się razem! (to taki niewinny żart, mam nadzieję, ze Alex przymknie na tę ironię oko

Pozdrawiam,
Marysia

Bardzo ciekawy i szczery komentarz. Dzięki! Zwróciłaś uwagę na coś, co mi zupełnie umknęło przy pisaniu posta: księżniczki żyją iluzją spotkania IDEALNEGO księcia! Idźmy dalej tym tropem: mają one wysokie wymagania zarówno w stosunku do otoczenia, jak i do siebie samych. To taki podwójny perfekcjonizm. Wydaje mi się (to tylko moje subiektywne odczucie), że ludzie działają na zasadzie symetrii – w tym wypadku księżniczka jest nieludzko wymagająca nie tylko w stosunku do swojego rycerza, ale przede wszystkim w stosunku do siebie – stąd kompleksy, niskie poczucie własnej wartości, lęk przed oceną, otwarciem się, itd. Co o tym myślisz?

Kolejne Twoje ciekawe spostrzeżenie: jesteśmy karmieni iluzją romantycznej, dozgonnej, idealnej miłości. I tu warto moim zdaniem trzymać się z dala od dwu skrajnych wizji (obie funkcjonują w zbiorowej wyobraźni): miłości jako wspomnianego cudownego dopasowania, bajkowej, totalnie bezproblemowej relacji i miłości jako “drogi przez mękę”(mija słodka faza zakochania i nieuchronnie nadchodzi pora ciężkiej pracy nad związkiem, dopasowywania się, poświęcania, rezygnacji z własnych celów, potrzeb itd.).

Piszesz, że zagadnienie “niezdobytej twierdzy” dotyczy niestety i Ciebie. Myślę, że każdy ma jakieś swoje blokady i granice, czegoś się boi i czasem woli pozostać w “zamknięciu”. Stopień nasilenia syndromu jest różny u różnych ludzi. Póki nie robi z nas straszydeł w pustych zamczyskach, jest ok. Z drugiej strony, głęboko wierzę w to, że absolutnie KAŻDY (może to i naiwne, ale tak uważam) ma jakieś pozytywne doświadczenia w relacjach z innymi ludźmi. Kiedyś się otworzył, przełamał i jednocześnie doświadczył pozytywnej reakcji ze strony drugiego człowieka. I z tych pozytywnych doświadczeń ja staram się czerpać siłę, jak księżniczka we mnie zaczyna się dopominać o swoje prawa!

Chętnie przeczytałabym Twojego posta, zresztą pewnie nie tylko ja!

Przechodzień
Ad.3 Dlaczego gorzej? Może da jej to do myślenia??

Pozdrawiam ciepło,
Paulina

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Długa przerwa w śledzeniu bloga sprawiła, że mam spore zaległości w lekturze. Ale nadrabianie tych zaległości sprawi mi nie lada przyjemność, a przy tym otrzymam bonus w postaci wiedzy, Waszych spostrzeżeń, różnych punktów widzenia i własnych przemyśleń stanowiących moją osobistą puentę poruszanych tematów.

Lekturę i komentarz rozpoczynam od postu Pauliny, ponieważ zagadnienie “niezdobytej twierdzy”, niestety, dotyczy mnie praktycznie. I w tym miejscu chciałabym stanąć w obronie wszystkich niezdobytych twierdz. Dlaczego? Wierzcie mi lub nie, ale takie kobiety (a siebie do tego grona zaliczam…) krzywdzą głównie same siebie. Korowody szturmujących rycerzy z czasem maleją, a księżniczki pozostają same w twierdzy wpatrzone w dal, z której nikt nie nadchodzi. Co więcej, same sobie założyły utopijne kajdany (no bo czyż dążenie do perfekcjonizmu; a księżniczka szuka ideału, który nie istnieje; nie ma w sobie czegoś z utopii?) i zamknęły się w murach samotności. A mury z upływem dni nieubłaganie tracą na atrakcyjności … I pozostają biednej księżniczce dwa wyjścia: opuścić twierdzę i tę nieszczęsną bajkę i zacząć żyć w rzeczywistości, lub też pozostać w jej bezpiecznych murach ze świadomością stu lat samotności. Korzyści wynikające z wyboru pierwszej alternatywy, choć mogą być przypłacone małym wstrząsem w zetknięciu z prawdziwym życiem, nie budzą wątpliwości. I księżniczka, która siedząc w zastygłych murach miała czas, by zmądrzeć, podejmuje wyzwanie i opuszcza twierdzę. Z każdym krokiem, który prowadzi ją dalej i dalej od porzuconych upiornych murów, stają na jej drodze przeszkody. Pierwszą jest posąg idealizmu, który musi zburzyć. A budowała go całymi latami, skrzętnie, z dopracowaniem detali i wryła go sobie głęboko w pamięć. Teraz powinna to wymazać i pozostawić obraz czysty, niczym tabula rasa, by móc napotkać człowieka z krwi i kości, nie zaś martwy, bezduszny posąg. Kolejna przeszkoda jest jeszcze trudniejsza – księżniczka musi przestać być księżniczką. Opuścić swoją bajkę. Nie pozwolić by otaczający świat karmiący tysiące, setki tysięcy innych księżniczek i książąt, bajkami nie z tego świata (pomyślmy o micie miłości idealnej, który przedstawia się nam już od najmłodszych lat, począwszy od “Śpiącej Królewny”, a skończywszy na wykorzystaniu tej tematyki w reklamach, mediach, filmie etc.) zawrócił ją z powrotem tam, gdzie już była. Idąc dalej kobieta (bo już nie księżniczka!) powinna mieć otwarte oczy, ale nie stawiać sobie za cel poszukiwania mężczyzny (od książąt trzymać się jak najdalej!); nie bać się podejmowania prób i nie zakładać, że każda kolejna okaże się porażką; a gdy już pojawi się ktoś na tej drodze, to nie osiąść na laurach i nigdy nie powrócić do roli księżniczki. Ale chciałoby się też trochę żyć, jak mówią bajki – długo i szczęśliwie

I tego wszystkim życzę!
Marysia

Przem:
Napisałeś: “Wg mnie nie ma nic gorszego w związku jak niedopowiedzenia, które właśnie z takiej pozy “księżniczki” mogą wynikać” – w pełni się zgadzam. Bo wtedy druga strona zostaje z pytaniem: boi się otworzyć (i potrzebuje czasu) czy po prostu mnie olewa albo nie chce ze mną być?

Apel do Narodu: Rozmawiajmy otwarcie, szczerości niech w tej miłości trochę będzie!

Tomasz Ciamulski
Drugi apel: kobiety na blogi! Co do granic – napisałeś, że się zmieniają, więc moim zdaniem można je negocjować, choć może niekoniecznie przy okrągłym stole Co do kobiecej inicjatywy, przyznam, że wolę gdy mężczyzna robi pierwszy krok, ale jak zbyt długo zwleka, trzeba działać! We wspólnym, dobrze pojętym interesie.

Paweł:
Trzymam kciuki za posta! Jak już domacasz, podziel się wrażeniami!

Pozdrawiam serdecznie,
Paulina

Pozdrawiam