A wracając do tematu “normalności” to chciałabym całkiem odbiec od kwestii ubioru a skupić się na “normalności” wodec innych. Miałam ostatnio przyjemność poznać prezesa pewnej dużej firmy, przemiłego, niezwykle uprzejmego zarówno dla klientów, jak i swoich pracowników. Po tym spotkaniu byłam pod wielkim wrażeniem tego człowieka i dzieliłam się tym wrażeniem z ludźmi w mojej pracy. Parę osób od razu rzuciło podejrzenie, że to miłe zachowanie pana prezesa było na pokaz i że tak naprawdę na pewno nie jest taki fajny. Tak jakby “woda sodowa” była czymś normalnym na tym stanowisku.

Inny przykład: Byłam kiedyś na koncercie. Występował Wojciech Waglewski, którego zawsze odbierałam jako autentycznego i skromnego i zawsze wierzyłam jego tekstom i muzyce. Jednym słowem “kupowałam” go w całości. Sam koncert był świetny, można było poczuć, że wkłada serducho w to, co robi. Najlepsze (dla mnie) wydarzyło się w przerwie. Stałam w kolejce do toalety, a w pewnej chwili pan Wojciech stanął za mną. Zapytał czy jest tylko jedna toaleta (tak było w istocie, jedna toaleta koedukacyjna na cały klub) i upewniwszy się, że tak, grzecznie czekał, rzucił jakiś żart i zagaił rozmowę
Nie muszę chyba dodawać, że od tej pory i uwielbiam go jeszcze bardziej, w tym osobistym spotkaniu potwierdził swoją klasę prawdziwej dla mnie Gwiazdy, dzięki tej swojej normalności i niezadzieraniu nosa.

Pozdrawiam serdecznie,
Asia

W tej dziedzinie najbardziej rozpowszechnionym przejawem braku toleracji i szantażu są obiady rodzinne, gdzie gospodyni wmusza w gości jedzenie:
– Zjedz jeszcze jednego kotlecika i trochę kartofelków.
– Dziękuję, bardzo smaczne było, ale już się najadłem.
– A mizerię spróbowałeś? Jest jeszcze trochę kapusty w kuchni – zaraz przyniosę.
– Nie, dziękuję, jestem już najedzony.
– Pewnie ci nie smakuje. Może w takim razie szybko odgrzeję gołąbki, które przygotowałam na jutro.

I tak dalej, przez całe popołudnie… A najgorsze jest to, że wiele dzieci nie potrafi się obronić przed napastliwością cioci albo babci. Co za trauma!

Piszesz:
“Koleżanki wykazały się brakiem jakiejkolwiek tolerancji i szacunku do mojego słowa”
To dość rozpowszechnione w Polsce. Zobacz jak to wygląda w tzw. polskiej tradycji rodzinnej, tam ludzie są właśnie tresowani. Znów można by napisać na ten temat cały post

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Z twojej historii wyciągam jeden wniosek: koleżanki nie “odrobiły lekcji” w zakresie objawów depresji A czy to autentyczna troska, czy próba kontrolowania, musisz ocenić sama.

Nie wiem. Myślę, że określić to powinna jakaś dyrektywa unijna.

A tak serio – wszystko jest kwestią taktu, dobrego wychowania i tolerancji.

Pozdrawiam, Agnieszka

Nie wszystko i nie zawsze jest tak jasne, widoczne i oczywiste. Niekiedy osoba robiąca sobie krzywdę nie zdaje sobie z tego sprawy.

Sugerując się tylko tematem postu chcę się z Wami podzielić pewnym wydarzeniem, które może być pomocne dla wielu z Was studentów.

Otóż kilka misięcy temu postanowiłam kompletnie zrelaksować się, co wyglądało w sposób taki, że większość dnia (trwało to parę dni) spędziłam w łóżku mając na kolanach laptop, oglądając House’a i od czasu do czasu robiąc małe wycieczki do kuchni i łazienki

Moje współlokatorki “przestraszyły się” mojgo stanu (zazwyczaj prowadzę “szybki” tryb życia) i zaczęły pytać, “troszczyć się”, a potem wmawiać mi “bezczelnie” (mimo, że je uspokajałam, iż wszystko w porządku), że mam depresję. Starałam się zachować zimną krew i tłumaczyłam, że jest inaczej niż one to widzą, zwracając jednocześnie delikatnie uwagę, iż nie mają prawa udzielać mi rad, jeśli sama tego nie zakomunikuję jasno. Nie pomagało. Koleżanki wykazały się brakiem jakiejkolwiek tolerancji i szacunku do mojego słowa, tym samym do mojej osoby, co poskutkowało tym, że zwyczajnie poszłam na spacer, a tę sytuację zachowałam gęboko w pamięci, mając przed oczyma plan przeprowadzki.

Jaki morał z historii?

1) Wierzmy ludziom i ich chęci zwykłego “odpłynięcia” w inny, “swojski”, normalny świat.
2) Nie wtrącajmy się, jeśli jest to nam jasno komunikowane (wyjątkiem są sytuacje,gdy ktoś robi sobie lub komuś widoczną krzywdę).
3) W bardzo krótkim czasie, wykazując brak szacunku dla naszego rozmówcy, możemy stracić wiele w jej/jego oczach na zawsze. Starajmy się nie doprowadzać do takich bezsensownych dyskusji, ingerując bez większego powodu w prywatność rozmówcy.

Pozdrawiam, Agnieszka.

Dalsze “psucie” Was pozostawię już na mój blog i dyskusję pod zapowiadanym postem

Pozdrawiam serdecznie,
Orest

Pełniej napiszę o tym u siebie w najbliższym miesiącu, wtedy szerzej będziemy mogli na ten temat porozmawiać

Pozdrawiam Cię serdecznie,
Orest

Udawać to oszukiwać. Udawać przed sobą to samooszukiwac się. Intencja nie usprawiedliwia – poza sztukami pięknymi, których jest czasem istotą.
Udawanie to jest coś zupełnie innego niz tworzenie pozytywnych obrazów dzięki własnej wyobraźni czyli wizualizacja, o której mówisz. Postrzeganie ludzi w nowy sposób to nie jest oszukiwanie ludzi i siebie (postrzegasz ich w nowy sposób dzieki zastosowanym narzędziom, a nie udajesz, ze ich postrzegasz w nowy sposób).

Jeśli coachowałeś to byłeś coachem. Na miarę potrzeb swoich klientów i na miare swoich umiejetności. A nie udawałeś go. Sam mówisz, ze to robiłeś.
Bez “uprawnień” pt. papierki, dyplomy, etc, ale tu chyba nie jest to warunkiem.
Wizualizacja jest tu pomocnym narzędziem, służy wzmocnieniu, ale to dla mnie potwierdzenie, ze nie mówimy o oszukiwaniu i tworzeniu pozorów dla zmylenia.

Czyli tworzymy swój nowy wizerunek i staramy się do niego dorosnąć (pomijam jakże oczywisty fakt, żeby robić to wmiarę etycznie i z głową – udawać lekarza i leczyć ludzi, gdy lekarzem się nie jest to bardzo niebezpieczne).

Metoda działa też w drugą stronę – postrzegaj inne osoby w nowy, lepszy sposób, traktuj ich tak a zaczną “dorastać” do obrazu, w jaki ich postrzegasz

Wizualizacja pomaga by nabraniu pewności siebie, co przyśpiesza dorastanie do nowego (udawanego) ja.

Pozdrawiam serdecznie,
Orest

Resztę pozostawię na swój post.

Pozdrawiam serdecznie,
Orest

Ad 1 – Jeśli udając kogoś dążę do stania sie udawaną osobą, to w moim odczuciu jest to dobra droga do tego, bym stała się “Niesobem”, do utraty spójnosci.
Ja przyglądam sie ludziom, którzy mi imponują, którzy realizują podobne do moich cele, którzy są skuteczni, którzy są szczęśliwi, których życie mnie fascynuje, etc. “Sprawdzam” co takiego jest w ich działaniu, postawie, wizerunku, czego ja nie mam, a co sprawia, że są na takim a nie innym etapie własnego życia, rozwoju.. Czego mogę się od nich nauczyć, czego mogę próbować, czego podobnego mogę doswiadczać w swoim życiu, co mogę zaimplementować do swojego życia w taki sposób, by stało się moim własnym.
Nie muszę adaptować wszystkiego, mogę przemodelować rózne swoje zachowania czy swoją ścieżkę wyciągając wnioski z obserwacji, ale robic to w zgodzie ze sobą. Udawanie i naśladowanie mnie nie przekonuje.

Ad 2 – jak napisałam wyzej – moim zdaniem udawanie jest kiepskim pomysłem bez wzgledu na “pewien poziom”. Na każdym poziomie jest kiepskim pomyłem. Zarówno w kwestiach doboru sukienek, torebek, jak i stylu życia. Udawanie to coś innego niż “próbowanie” nowych rzeczy, sprawdzanie się w nowych kontekstach, odnajdywanie siebie etc.

Pozdrawiam, Ewa

Pozdrawiam,
Orest