Errare humanum est….
Poprawiłem to tylko dlatego, aby Twoja wypowiedź nie zmyliła jakiegoś Czytelnika
Pozdrawiam
Alex

Mam nadzieję, że moje zaćmienie umysłowe już minęło.

Oczywiście, że nie należy “‘karać’ wpadek bez względu na ich przyczynę”.

Nie wiem, co sprawiło, że zrozumiałem Twój komentarz na opak. Najwyraźniej “nie dołożyłem wszelkich możliwych starań”.

Pozdrawiam
Alex

Z tym “bez względu na ich przyczynę” trudno mi się zgodzić. Czasami popełniamy błędy rekrutacyjne i w naszym otoczeniu pojawiają się osoby z natury leniwe, pozoranci, kłamczuchy, wypaleni, zgorzkniali, a nawet dywersanci. Tego tolerować nie można, chociaż sprawcy tych wpadek będą przedstawiać swoje porażki jako nieuniknione ryzyko bycia “myśliwymi” (którymi tak naprawdę nie są).

Pozdrawiam serdecznie
alex

Alex
Ad1. Inicjatywa jest nagradzana. Jeśli mam dobry pomysł i zostanie on wdrożony to w dłuższym okresie mogę “załatwić” kilka ważnych dla mojego zespołu spraw (podwyżkę, klimatyzator, fajne szkolenie, wyjazd na konferencję itd.) Oczywiście szef wyraża też werbalnie, że coś jest ekstra. Gorzej że zwykle skoro mam dobry pomysł to będę go musiał sam zrealizować.

Ad2. Tu jest gorzej. Nawet małe odchylenie od oczekiwanych rezulatatów projektu oznacza wiele problemów dla mnie jako PMa. Jestem odpytywany z wszystkich moich decyzji, muszę nadrabiać wieczorami. Zmniejsza się moja samodzielność. Bywają też krzyki na zebraniach (co akurat mnie śmieszy). Przyczyny problemów nie mają żadnego znaczenia. W dłuższym okresie manager z wieloma “wtopionymi” projektami ma tak ciężki żywot, że sam odchodzi (na szczęście jest na nas popyt).

Tak więc skutek jest taki, że lepiej nie ryzykować: cicho siedzieć i udawać zapracowanego. Zgłaszać propozycje ale tylko te 100% pewne. I co najważniejsze nie dać się “wrobić” w nic trudniejszego. Taki kierownik odnosi sukcesy w mojej organizacji.

pozdrawiam
Bartosz
P.S. Z niecierpliwością czekam na Wasze opinie

Alex ujął to znacznie jaśniej niż ja, pisząc: “staram się działać jak najbardziej pragmatycznie, co między innymi oznacza dopasowanie stylu komunikacji do “odbiorców” przy jednoczesnym zachowaniu wewnętrznego spokoju.”

W filmie “Gliniarz w przedszkolu” obserwujemy ewolucję sposobu komunikacji głównego bohatera z podopiecznymi, która prowadzi do skutecznego współdziałania w sytuacji kryzysowej.

Alex:
W tej akcji byłeś jedynym amatorem, czyli miałeś do czynienia ze zgraną grupą profesjonalistów. Ja niestety wśród profesjonalistów w czasie akcji nie byłem. Nawet kiedy były to akcje mniej lub bardziej rządowe, to byłem w grupie woluntariuszy przemieszanych ze zmuszonymi do pomocy. Także Twoje doświadczenie ma większą wagę w tym wypadku. Do grupy gapiów nigdy się nie dołączam, dlatego nigdy nie widziałem profesjonalistów w dużej akcji z bliska. Akcje z moim udziałem były raczej w skali mikro, aczkolwiek zdają się potwierdzać twoje obserwacje. A jak jeszcze dołożę mojego moralnego kaca to wnioskuję:

Kaltblütigkeit, Anstand über Alles!

MfG,
Marcunio

Jeśli chodzi o Twój przypadek, to potrzebujemy co najmniej dwóch dodatkowych informacji:

1) czy takie ekstra działania są w ogóle dostrzegane i doceniane w jakikolwiek sposób (ew. w jaki?)
2) co się dzieje, jeśli ktoś bierze ambitny projekt i tenże kończy się niepowodzeniem (fiasko, przekroczenie terminów lub budżetów)?

Po uzyskaniu odpowiedzi mogę w jakikolwiek sposób ustosunkować się do tego

Pozdrawiam
Alex

Otóż pracuje w korporacji na kierowniczym stanowisku i wiem, ze muszę bardzo ostro walczyć o to aby każdego dnia nie dostawać trudnych i ryzykownych projektów do realizacji, takich, które inni menadżerowie też nie chcą przyjąć.
Nasz szef potrzebuje dobrze zrealizowanych projektów (na których zarabiamy) i jeśli tylko zobaczy że któryś z nas ma wolne moce lub chęci do zrobienia czegoś to natychmiast dostaje nowe, czasami bardzo trudne zadania. Niestety zasoby do ich realizacji nie są lokowane zgodnie z trudnością projektów.

Podsumowując. W dłuższej perspektywie, mój zespół i ja działamy lepiej gdy nie jesteśmy ekstremalnie obciążeni (ciężko jest wychodzić z pracy zawsze po 20). Więc jeśli bronie się od dodatkowych zadań to wygrywam. Jeśli zgadzam się na zwiększanie zakresu projektów lub na podjęcie ryzykownych i trudnych to przegrywam (po prostu nie wyrabiamy się i siedzimy po nocach i ryzyko błedu rośnie).

W organzacji której pracuję lepiej być “zarobionym” i “niedostępnym” niż otwartym na rosnące wymagania naszego klienta (dyrektora w tym przypadku). Bycie sympatycznym nic nie pomoże – twarde argumenty albo siedzisz po nocach…

jakaś rada ?

W trudnych sprawach biznesowych też staram się działać jak najbardziej pragmatycznie, co między innymi oznacza dopasowanie stylu komunikacji do “odbiorców” przy jednoczesnym zachowaniu wewnętrznego spokoju
Pozdrawiam
Alex

Alex:
Dowodzenie akcją kryzysową lub ratowniczą to mój ostatni konik. Udawały mi się w życiu podobne rzeczy w skali mikro a coraz częściej myślę o przejściu na większą i komercyjną skalę. Stąd moje pytanie.
Ogólnie istnieje stereotyp dowodzącego takiej akcji to zazwyczaj wąsaty gość który swoje decyzje komunikuje wrzaskiem, a ich moc podkreśla …[ do ewentualnej cenzury ] NieśmiertelnąWojskowąKurwąWasząMacią [ / do ewentualnej cenzury ]. Jest on na tyle silny, że często bez tego trudno o skupienie na sobie uwagi.

Moje osobiste doświadczenia są ambiwalentne. Podczas długiej sesji życia w stresie i zagrożeniu ludzie stają się łagodniejsi i bardziej uprzejmi (zaobserwowane podczas powodzi we Wrocławiu). Tłum gapiów słucha się wyłącznie wulgarnych przekleństw [ akcja przy falochronie w sercu sezonu - miałem potem moralnego kaca]. Krótkie akcje zazwyczaj rozgrywa się w milczeniu ( małe pożary, wyciąganie topielców, ewakuacje rannego z niebezpiecznych miejsc) bo oddychanie zajmuje za dużo czasu. Za mało mam doświadczenia aby mieć jakąś własną receptę na wszystko.

Mam pytanie, czy w “kryzysowym” biznesie lepiej pokazać się jako człowiek do załatwiania trudnych spraw z “Pulp Fiction” (zimny i perfekcyjny) czy jako łowca lwów z “Duch i Mrok” (gorący i wymagający) czy może jeszcze inaczej?

Chociaż obawiam się, że odpowiedź będzie “to zależy” to mimo wszystko wysłucham opinii na temat: “Wpływ bycia miłym i przyjemnym na biznes Disaster Managera”.

S pozdravem,
Marcunio

Zyczę wszystkim miłego dnia
Alex

Odnosząc powyższe stwierdzenie do swojej „kobiecej” osoby stwierdzam, że pracując w grupie nad projektem gotowa jestem przyjąć wszelakie niszczące interakcje, zaciekłe kłótnie, i deptanie uczuć… w imię stworzenia czegoś naprawdę dobrego!

Marcunio

Napisałeś :”Pragnąłbym zaznaczyć, że “bycie miłym, łatwym i przyjemnym” pomimo swej oczywistej mocy nie przyniesie żadnego efektu o ile nie wykonamy naszego zlecenia w terminie i w odpowiedniej jakości.”
To jest oczywistość i Czytelnikom tego blogu nie trzeba chyba tego tłumaczyć
W moim poście nie pisałem też nic o “nienagannych manierach”, tylko o byciu miłym i bezproblemowym partnerem, a to dwie różne rzeczy.
jeśli chodzi o ostatni akapit Twojego komentarza, to proszę wyjaśnij dokładnie o co Ci chodzi.

pozdrawiam serdecznie
Alex

Wyjątkowo wrócę do meritum posta :

Pragnąłbym zaznaczyć, że “bycie miłym, łatwym i przyjemnym” pomimo swej oczywistej mocy nie przyniesie żadnego efektu o ile nie wykonamy naszego zlecenia w terminie i w odpowiedniej jakości. Nie powiesz przecież, że masz wielu zadowolonych klientów tylko dlatego, że praca z Tobą jest miła. Zabrakło, moim zdaniem, kilku słów o tym co jest daniem, a co przyprawą. A’propos: Tutaj często spotykam się z kobietami które nad osiągnięcie celu przedkładają utrzymanie dobrych relacji z grupą za wszelką cenę. To też niezdrowa orientacja.

Absolutnie zgadzam się z Tobą w kwestii bycia miłym i uprzejmym w ogóle. Przypomina mi się słynne wiejskie przysłowie o słomie wystającej z butów. [ Dla miastowych: Słoma włożona do butów: wynik niskiej kultury. Nie mylić za słomą na butach: skutkiem ubocznym wykonywanej pracy.] To naprawdę działa: kiedy jesteś uprzejmy zawsze, to nie sprawi Ci żadnego problemu uprzejmość wobec klienta.

Aleksie: a jak widzi ci się problem “nienagannych manier” i “łatwości i przyjemności” w fachu “Disaster Managera” ? Kiedy przyjeżdżasz na miejsce to spotykasz wielu zestresowanych i wystraszonych ludzi. Innych w stanie apatii lub zupełnego zrezygnowania. Wielu z nich nie potrafi już kontrolować emocji. Czy nie należałoby nieco zrelatywizować wtedy pojęcie “miło” i “przyjemnie” ? Poproszę o kilka sugestii.

Pozdrawiam serdecznie,
Marcunio