Ja używam określenia “Błogosławiona socjalizacja”.
Z jednej strony ludzie dają nam siłę by stawać się jak oni, gdy spełniają się w naszych wzorcach.
Z drugiej zaś dają siłę by nie stawać się jak oni, gdy są ich zaprzeczeniem.

Tak czy inaczej człowiek definiuje się poprzez otoczenie.

Pozdrawiam
Tymoteusz

Pozdrawiam
Alex

oczywiście przebywanie wśrod takich osób to tylko półśrodek. Najlepiej byłoby SAMEMU BYĆ taką osobą, w towarzystwie której inni zaczynają rezonować na lepszych częstotliwościach.

I teraz pytanie – czy taką osobą trzeba się urodzic, czy można się nią stać?
Ciekaw jestem jaka była Twoja historia, Alex – czy decydując się na bycie trenerem rozwinąłeś swoje naturalne, wrodzone umiejętności – czy też dokonałeś jakiejś poważniejszej, świadomej zmiany charakteru?

Pozdrawiam serdecznie
Alex

PS: Wybacz zwłokę w odpowiedzi, miałem ostatnio bardzo absorbujące, “prototypowe” zajęcia

Pozdrawiam serdecznie
Alek

Piotr
Pytasz: “a czy zastanawiałeś się może nad tym, czy takie zjawisko nie zachodzi na tym blogu, w komentarzach ?”
Oczywiście że tak, chciałem nawet o tym napisać jako o nietypowym przykładzie

Jeśli chodzi o wspominane przez Ciebie “fair trade”, to zgodzę się z tym, co pisze Wojciech. Praca “wyłącznie dla kasy (mieszkania, samochodu, jachtu itp.)” jest marnowaniem przynajmniej 1/3 naszego życia

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Co do rezonansu tutaj w komentarzach to rzeczywiście można się doszukiwać pewnych oznak takowego choć w tym wypadku jest to zjawisko pozytywne

Pozdrawiam

Odnośnie samego rezonansu: Alex, a czy zastanawiałeś się może nad tym, czy takie zjawisko nie zachodzi na tym blogu, w komentarzach ?

wczoraj rozmawialem ze znajomym, ktory byl w sytuacji dokladnie takiej jaka opisales, czyli doswiadczony programista przenosi sie z Warszawy do Dublina (wczesniej przeprowadzil sie z Mazur do stolicy). zadalem mu Twoje pytanie i uslyszalem odpowiedz mniej wiecej taka:

“do Warszawy bylo latwo, po prostu firma okazala sie swietna, nawet pomogla mi w przeprowadzce. co do zagranicy to pierwsza moja koncepcja bylo zahaczenie sie w polskim oddziale miedzynarodowej firmy, ale to by zajelo co najmniej dodatkowy rok, zapewne wiecej. zaczalem wiec szukac na wlasna reke, pytalem znajomych gdzie i jak szukac. okazalo sie, ze agencje rekrutacyjne dzialaja naprawde sprawnie i dostalem kilka propozycji. poswiecilem dobrych kilka dni na lekture materialow w internecie, to nie bylo trudne, bo celowalem w solidne i znane firmy. w sumie tak wlasnie wyrobilem sobie zdanie o propozycjach. jedna mi sie szczegolnie podobala, ale powiem szczerze, ze nie bylem przekonany, bo oprocz mnostwa informacji ‘na tak’, znalazlem rowniez rzeczowe teksty ‘na nie’. no ale potem nastapil wielokrotny screening telefoniczny, miala miejsce nawet telekonferencja, no i lot na calodzienna rozmowe on-site. wydaje mi sie, ze zadalem im co najmniej setki pytan juz na miejscu (dotyczyly firmy, zakresu obowiazkow, szczegolow z konkretnych projektow, itd.). i wtedy bylem juz zdecydowany, ze chce podjac te prace.”

wydaje mi sie, ze moglbys sie dowiedziec ‘jak jest’ jesli znalbys kogos z wewnatrz. a nawet jesli to mysle, ze warto miec swiadomosc, ze takie oceny sa zwykle mocno subiektywne. wez pod rozwage podejscie Kuby Jedrzejka, jak pisze o tym co i jak robil w korporacji, jak ciekawe to bylo doswiadczenie. a przeciez kreatywni ludzie generalnie krzywia sie na korporacje… takze jesli juz pytac to ludzi, o ktorych myslimy, ze sa do nas podobni.

podsumowujac mnie osobiscie wydaje sie, ze nie ma rady, po prostu przy duzym dobijajacym wietrze (bezwladnosc i inne obiektywne powody trzymajace w dotychczasowym miejscu) trzeba zarzucic kotwice i sie na niej wyciagac (zasiegac jezyka, zaczac szukac i sie do tych poszukiwan solidnie przykladac). czasem sie czlowiek zmoczy (jesli wybor okazal sie chybiony), ale bez tego raczej trudno bedzie odbic od brzegu.

ps. dzieki za cynk (w komentarzu do innego tekstu) o ksiazce MS!

Moim zdaniem rezonans limbiczny, powstaje z emocji poszczególnych ludzi wchodzących w jego skład. Są to wszystkie emocje każdej z osób ( strach, uprzedzenia, radość, chęć rywalizacji albo współpracy, poczucie bezpieczeństwa ….. ).

Każde zdarzenie można widzieć bardzo dobrze, dobrze, średnio, żle, bardzo żle.
W zależności od lidera – wydobywającego widzenie zdarzenia – albo grupa tworzy coś wartościowego – skupiając się na tworzeniu i współpracy, albo potwora – skupiając się na wzajemnych relacjach i dominacji ( są jeszcze pośrednie ).

Ze swoich dobrych emocji każda z osób sama ( lub z liderem ) może zbudować coś własnego niepowtarzalnie cennego dla siebie i innych lub zbudować “coś” z emocji złych – pozwalając im odreagować, niszcząc po drodze innych i zostając z pustką nie mającą ani sensu ani wartości.

Chyba lepiej pracuje razem układ do którego każdy może wnieść coś pozytywnego niż pojedyńcze rezonanse tworzące chaos, który można skierować w każdą stronę.

Może zamiast skupiać się na obronie i ataku, można z tym samym naciskiem przy minimalnej energii stworzyć harmonijny układ – który energię spożytkuje na np. układ taneczny .

Pozdrawiam serdecznie

Zgadzam się, że może być ciężko otrzymać naprawdę szczere odpowiedzi od pracowników. Mogliby być przeświadczeni, że to jakaś kontrola. Jestem niemal pewien, że jeśli pracodawca nie ma czego się wstydzić to chętnie umożliwi taką opcję. To już byłby sygnał, że pracownik jest traktowany po ludzku i że warunki w tej firmie są co najmniej dobre.
Jeśli by się nie zgodził, miałby wiele “ale” to jest to sygnał, że coś chce ukryć i poznamy ten “piach” dopiero jak złożymy podpis.

Właśnie utwierdziłeś mnie w tym, żeby zrobić coś takiego (co zaproponowałem) gdy sam będę starał się o pracę

PS: Moja mama ostanio, przy zmianie pracy, po “próbie” miała możliwość obejrzenia i porozmawiania z pracownikami. Dowiedziała się kiedy jest czas na kawę, kiedy pracownicy robią sobie przerwę, w jakim rytmie pracują itp. To świadczy o firmie.

Jakoś trudno mi sobie wyobrazić taką akcję w praktyce. Chodzisz po biurze, zaglądasz do pokoi i pytasz “Jak ci się tu pracuje?” Wątpię, żebyś usłyszał jakiekolwiek negatywne opinie (chociaż w mojej karierze zdarzyło mi się, że już na wstępie usłyszałem od mojego “współpokojowca”, że to wszystko “to piach”, ale nie byłem całkiem obcym człowiekiem).

Ja będę trochę teoretyzował teraz, bo nie mam w takiej sytuacji doświadczenia. W ciekawych książkach jakie czytałem i publikacjach zaleca się właśnie poszukanie opinii o firmie na forach (internet), poznać kogoś kto pracuje tam, bądź przed podjęciem ostatecznej decyzji o zatrudnieniu (przed podpisaniem umowy) poprosić o możliwość “rozejrzenia się”. Z tych publikacji które czytałem, wynika, że pracodawcy na zachodzie, i coraz częściej też w Polsce, bezproblemów zgadzają się na zrobienie takiego rozeznania. Zazwyczaj to się tyczy pracy biurowej, bo tam częściej spotyka się niematerialne bodźce motywacyjne, jakim jest chociażby miła atmosfera w miejscu pracy. Wchodzisz wtedy w okolice swojego stanowiska pracy i starasz się dotrzeć do większości ludzi z którymi będziesz miał bezpośredni i częsty kontakt. Podczas takiego rozeznania zapytałbym tak jak proponujesz z taką różnicą, że nie o pozytywne czy negatywne nastroje, a tylko “jak się pracuje z ludźmi?”, “jakie stosunki panują?”, “jak się Tobie tutaj pracuje?”.

Chętnie poznam też jak to wygląda w praktyce u nas w Polsce.

Pozdrawiam,
Orest

Agnieszka:
Chciałbym dorzucić swoje 3 grosze w sprawie Częstochowy. Mieszkam to od 10-ciu lat, wcześniej mieszkałem w innym nieznacznie mniejszym mieście i także odniosłem (stale odnoszę) wrażenie że z ludźmi w Częstochowie jest coś nie tak.

Pozdrawiam
Kors

pozdr.
Mirek

Pozdrawiam,
Orest

Pozostałym Komentującym odpowiem jutro

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Co do powyższego Twojego postu to w pełni się zgadzam.
Co do Twojego postu do Igora, to może być to sytuacja, gdy awansujemy, przenosimy się do innego działu, a że mamy kontrakt to musimy tam być. Można oczywiście podarować sobię próbę wejścia do grupy, która nas odtrąca lub spróbować “być lubianym” aby nie męczyć się z tymi ludźmi.
Polecam filmik z Miłoszem Brzezińskim, pt: “Przytakuj, a będziesz lubiany”. W zabawny sposób podane różne metody

Dobrej nocki,
Orest