ciesze sie, ze sprawy sie dobrze ulozyly. teraz pozostaje ‘tylko’ trzymac kurs! pozdrawiam i powodzenia zycze!

-> TesTeq
Myśl, że, takie zachowanie może być dowodem uznania, poprawia nastrój. Ale dowiedziałam się też, że mój przełożony tak się zapędził w swoich złośliwościach i knowaniach, że sam tego padł ofiarą. Jego pozycja w firmie bardzo się osłabiła i za kilka miesięcy zostanie musi przenieść się do innej placówki, a to znacznie pogorszy jego sytuację zawodową i finansową. Kolejny dowód na to, że lepiej rozstawać się z firmą/pracownikiem z twarzą. Mam ogromną satysfakcję, że mnie się do tej pory udaje.

Pozdrawiam Was serdecznie!

“Broń się natychmiast” nie oznacza tzw. “rzucenia papierami”
Raczej chodzi o podjęcie działań w wypadku, gdy druga strona ZACZYNA grać z nami nie fair. Takie delikatne “klepnięcie po palcach” może zablokować niekorzystny rozwój sytuacji (patrz też posty o tresurze) i drastyczne środki wiążące się z paleniem mostów nie będą potrzebne

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Jak ma się rozstawanie bez palenia za sobą mostów do opisanej przez
Ciebie optymalnej strategii postępowania z ludźmi i punktu broń się
natychmiast?

Ewa napisała:

“Niemniej, zachowanie i wypowiedzi mojego przełożonego z ostatniego
tygodnia wywołały u mnie gniew, frustrację i rozgoryczenie, co
spowodowało, że mam ochotę trzasną drzwiami i więcej tu nie wrócić.
Zmuszam się do pamiętania o tych kilku dobrych latach i o chęci
odejścia z godnością i póki co sobie radzę. Ale łatwo nie jest. Przede
mną jeszcze kilka miesięcy i mam nadzieję, że uda mi się wytrwać w moim
postanowieniu.”

Magda napisała:

“W drugiej zaś – myślę, że słowo MASAKRA (i to pisane drukowanymi
literami) jest najlepiej odzwierciedlającym szereg wydarzeń, jakie
miały miejsce. Różnego rodzaje dogryzki, epitety, później obgadywanie
(o czym się dowiedziałam od koleżanki), jaka to ja najgorsza byłam i
czego to złego dla firmy nie zrobiłam.”

Jak postąpić w takich jak wyżej wymienione sytuacjach, gdy jak rozumiem
proces rozstawania jest mocno rozciągnięty w czasie, aby jednocześnie nie
zrujnować sobie opinii bo jak napisałeś powyżej pewnego poziomu świat
nie jest taki wielki.

Pozdrawiam serdecznie.

Grzegorz Kudybiński.

pierwsze spostrzezenie to ze przelozony ma zapewne kogos nad soba?.. i niezaleznie od tego uwazam, ze nie warto przesadzac, to znaczy nie sadze, zeby ‘trwanie na posterunku za wszelka cene’ mialo sens.

jesli chodzi o strategie to nastepujaca sprawdzila sie w moim przypadku calkiem niezle. ze wzgledu na ‘dobrze spedzone chwile’ wspolnie ze wspolpracownikami przygotowuje zwykle dwie listy a) zadan, ktore musze wykonac, oraz b) zadan, ktore dobrze byloby, zebym wykonal. te pierwsze dla wlasnego samopoczucia warto doprowadzic do konca bez wzgledu na sytuacje, a drugie jesli zostanie czas i atmosfera bedzie temu sprzyjala.

slysze jednak, ze stosunki moga sie pogorszyc… postawiony przed taka perspektywa okreslilbym precyzyjnie swoj prog wytrzymalosci (poswiecajac chwile na opisanie sytuacji, ktore beda dla mnie nieakceptowalne) i jesli zdarzyloby sie cos, co podniosloby poziom adrenaliny powyzej okreslonego poziomu poprosilbym o eliminacje owego zapalnego ogniwa z otoczenia, a jesli to niemozliwe po krotkiej rozmowie rozstalbym sie w trybie natychmiastowym, a co do owych ‘koniecznych’ zadan zaoferowalbym prawdopodobnie swoje uslugi na juz moich warunkach, na przyklad w formie zdalnych konsultacji.

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Zawsze zastanawia mnie tyle uporu u ludzi, którzy raz podjętej decyzji nie cofną nigdy, okopując się bezsensowną determinacją i nie dają innym drugiej szansy gdy:
a) ci, wyraźnie się zmienili
b) nie podejmujesz ryzyka, albo to jest minimalne, a potencjalne straty jeszcze mniejsze

Myślę, że nawet cynikom przydało by się trochę wiary w ludzi, bo jeśli nic nie tracą, to w czym im ta wiara przeszkadza?

Zamiast tego prowadzę ten nieco chaotyczny blog, na którym jak widać z reakcji Czytelników pojawiają się bardzo aktualne tematy, które natychmiast można wykorzystać. Tak też będę to kontynuował, bo jestem przekonany, iż w ten sposób dostarczam Wam największą wartość dodaną. Co Wam da fakt, że kiedyś kupowałem komputery za 50.000 szylingów, sprzedawałem za 100.000 i jeszcze wydawało mi się że mam 50% przebicia

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Uważam, że wielu czytelników odniosłoby znaczącą korzyść, gdybyś “opowiedział swoją historię”, podkreślając kluczowe momenty, decyzje i wynikające z nich wnioski. Post “Historia pewnej rekomendacji – jak wykorzystywać kontakty” jest świadectwem, że w znakomity sposób potrafisz przedstawić konkretne zdarzenie i jednocześnie wysnuć z niego wskazówki ogólne. Myślę, że jeśli nie jest to jakaś tajemnica i jeśli nikomu nie wyrządzi to krzywdy, czytelnicy z przyjemnością poznaliby szczegóły Twojego sukcesu. Pozwoliłyby one zakorzenić opowieść w realnym świecie.

Wiem, że to sporo pracy, ale sądzę, że historia tego projektu IT to skarbnica wskazówek dla osób, które nie wiedzą, “od którego miejsca zacząć” swoją karierę zawodową. No i znakomity materiał na kolejnego PDF-owego e-booka.

Pozdrawiam
Alex

Alex:

” ale przecież to jest serwis dla młodych managerów i, jak się w międzyczasie okazało, studentów ”

No no . Ja pracuje – no dobra, szukam teraz pracy – a jednocześnie studiuje . Kto wie ? może któregoś pięknego dnia awansuję na managera .

” Inaczej będzie tu głównie pisał TesTeq , Ty i ja, a tego z pewnością nie chcę”

Przepraszam, przepraszam. Ja się tak łatwo nie poddam

Z radosnym pozdrowieniem
szczęścia życzy
Marcin

TesTeq
W opisanym przez Ciebie przypadku mamy do czynienia z formalnym/nieformalnym przywództwem. Zastosowanie tutaj konkretnych rozważań Krzysztofa (bo do tego odnosiło się moje pytania) nie daje mi żadnego praktycznego wsparcia w rozwiązywaniu takiego problemu. A coś takiego muszą czasem robić, więc chyba wiem o czym piszę
Pozdrawiam serdecznie
Alex

W sytuacjach prawidłowych – żaden. W sytuacjach patologicznych – istotny. Przez sytuację patologiczną rozumiem układ, w którym nominalnie zespołem kieruje “słaby osobowościowo lub merytorycznie” menedżer, a właściwą władzą dysponuje “silny osobowościowo lub merytorycznie” podwładny. Wówczas menedżer nie jest liderem. Obserwowałem tego typu zjawiska w swojej karierze zawodowej.

Pozdrawiam
Alex

Rafal slusznie mi uswiadomil, ze nie odpowiedzialem Ci na pytanie.

Napisalem: “lidera, osoby z definicji skupionej na innych sprawach niz bezposrednie relacje z ludzmi.”

Pytasz: “Z definicji ?????????? Gdzie taką znalazłeś???
W przywództwie relacje z innymi ludźmi to podstawa!!”

Nie potrafie Ci podac zrodla mojej definicji lidera, ktora opisalem w poscie wyzej. Przeczytalem dosc duzo ksiazek z zakresu zarzadzania. Zastanawialem sie nad roznica polskich terminow przywodca, lider, menedzer i rozumiem je tak jak opisalem w poscie wyzej. W tej chwili mam przed soba Covea – 7 nawykow skutecznego dzialania. Szukalem w tej ksiazce tej definicji. Jest tu opis jak lider wspina sie na najwyzsze drzewo, analizuje sytuacje i krzyczy “To nie ta dzungla”. Lidera postrzegam jako osobe skupiona na wypracowywaniu wizji i realizowaniu jej za posrednictwem menedzerow. Opisowa definicja Covea mi wystarczy. Zapewne sa i inne, dlatego prosze nie polemizuj ze mna tylko ewentualnie przedstaw wlasne zrozumienie powyzszych rol.

Pozdrawiam