Pozdrawiam

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Twój artykuł trafia idealnie w sedno sprawy, wiele osób narzeka na to co mają a kiedy im powiedzieć: “zmień pracę”, “zmień stanowisko”, generalnie “zrób coś z tym” to zaraz znajdują mnóstwo powodów dla których nie mogą / nie chcą tego zrobić… a potem przychodzi frustracja. I zgadzam się że przyczyną tego jest nasz system edukacyjny, ale uważam że i rodzice wychowując nas też się trochę do tego dołożyli. Nie świadomie oczywiście, bo oni sami są “ofiarami” tego systemu pozbawiania własnego zdania, woli i pewności siebie(!).

Uważam, że perfekcjonizm jest ważnym powodem zbyt wąskiego wykorzystywania w praktyce wyników prac naukowych (oczywiście sprawa jest w ogólności bardziej złożona). Naukowcy przyzwyczajeni są do dopieszczania niemalże każdego zdania w swoich publikacjach. Z takimi przyzwyczajeniami trudno im się rozmawia z przemysłem, który potrzebuje szybkich i konkretnych wskazówek praktycznych. Im bardziej coś doskonalisz, tym mniej może być to przydatne Chociażby z powodu opóźnień czasowych. A szkoda, bo innowacje mocno na tym cierpią i dużo prac badawczo-naukowych nie jest właściwie wykorzystywana, choć są interesujące. Z drugiej strony, przemysł za bardzo zamyka się na doraźne, szybkie rozwiązania dla danego produktu. Jak zwykle, potrzebny jest odpowiedni balans. Czas to zmienić

Pozdrowienia
Tomek

Pozdrawiam serdecznie
Alex

PS: Siedzą właśnie nad postem o feedbacku, ale idzie mi dość opornie

To po co mój rozmówca wypowiadał swój ‘osąd’? Czy po to, żebym puścił jego słowa mimo uszu? Żebym go zlekceważył? Uważam, że moim obowiązkiem jest dopytywanie się o szczegóły dotyczące ‘osądu’, ponieważ świadczy to o moim szacunku dla rozmówcy i wadze, jaką przywiązuję do jego słów.

Wracając do ścisłego tematu jakości feedback’u to mimo tego że jest to zawsze osobiste i subiektywe zdanie to czasem zdarza się że jest wyrażane wbrew woli rozmówcy (z różnych powodów) i właśnie o takie sytuacjie mi chodzi, wiem że każdy z Nas powiwnien sam umieć takie sytuacjie odróżnić ale … pare ogólnych wskazówek też by sie przydalo

Pozdrawiam

PS. Przepraszam za błędy ortograficzne … jutro utilizuje leoparda i stawiam gentoo …

Monika
Jak się pozbieram (przez 2 dni prowadziłem bardzo intensywne warsztaty) to napiszę jeszcze dziś

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Marcin: Jak miło, że ktoś jeszcze kocha i akceptuje własne dzieci, dając im prawo do bycia oddzielnymi osobami

Pozdrawiam serdecznie

Wspomniany przez Ciebie Alex’ie post wpadł już mi kiedyś w ręce, ale brakuje mi w nim tego jak odróżnić true feedback od fake, czyli takiego który otrzymujemy od nie szczerego rozmówcy. Chodzi mi głównie o to na co zwrócić uwagę podczas rozmowy, na jakie gesty, mimikę czy też słownictwo (?). Gdyż nie zawsze rozmawiamy ze szczerymi rozmówcami…

Czy w ogóle możliwe jest napisanie takiego poradnika ?

Pozdrawiam,
[LocK]

Rad
Miłej i pożytecznej lektury!!

Marcin
Piszesz:” Czy to oznacza, że poszedłeś “drogą na skróty”?”
Dokładnie tak I nie żałiję nawet przez chwilę!!!

Dalej stwierdzasz: “A skąd pewnośc, że nie mogłeś tych piętnastu lat przeżyć jeszcze ciekawiej ”
Do czego mi taka pewność miałaby być potrzebna?? Wystarczy poczucie, że przeżyłem te piętnaście lat bardzo ciekawie, rozwijając się jako człowiek i ekspert w mojej dziedzinie, kochając i będąc kochanym (w każdym tego słowa znaczeniu ), realizując moje różnorodne pasje i marzenia i do tego zarabiając całkiem przyzwoitą sumę pieniędzy (choć to ostatnie nie było moim celem). Jaki więc sens miałoby takie gdybanie?
Traktując życie nie jako docieranie do jakiegoś celu, lecz jako ciekawą podróż mogę powiedzieć, że osiągam to, co w danym momencie jest dla mnie najważniejsze, choć to ostatnie zmienia się w czasie.

Tak więc przyznaję, że jestem zwolennikiem chodzenia na skróty tam gdzie:

1) doprowadza to do pożądanych rezultatów
2) doprowadza do nich w sposób na tyle zgodny z moimi systemem wartości, że czuję się z tym komfortowo

Pozdrawiam serdecznie
Alex

W pełni się z Tobą zgadzam. Moim zdaniem do trwałych zmian prowadzi jedynie integracja różnych elementów osobowości.

Alex:
Piszesz: “Może tak być, ale nie musi. Inaczej nie przeżyłbym ostatnich piętnastu lat w taki ciekawy sposób i to do tego całkiem realnie.”

Czy to oznacza, że poszedłeś “drogą na skróty”? A skąd pewnośc, że nie mogłeś tych piętnastu lat przeżyć jeszcze ciekawiej – osiągając jednocześnie miłość, szczęście, spokój ducha, realizując swoje pasje i osiągając sukces materialny? Czy jesteś pewien, że osiągnąłeś wszystko to co najważniejsze?

Monika:
Piszesz: “jak kameleon ” który umarł z wysiłku na kocu w szkocką kratę ”

Bardzo mi się podoba to porównanie Odnosząc się do pierwszej części Twojego postu: uważam, że podstawa wychowania dzieci, to miłość, ciepło, wsparcie, zrozumienie okazywane przez rodziców. Jeżeli w relacji rodzice-dziecko jest miłość, to niepotrzebne staje się definiowanie sztywnych zasad, reguł wychowawczych. Granice wyznaczane przez rodziców dziecku, aby uchronić go przed zagrożeniami, są wyznaczane w sposób łagodny ale i stanowczy. Dziecko, żyjąc w atmosferze miłości, jest bardziej skłonne zaakceptować pewne ograniczenia. Poza tym, “niegrzeczne” dzieci często swoim zachowaniem starają się zdobyć zainteresowanie rodziców, którego normalnie by nie otrzymały. Dzieci, żyjące w miłości, nie musza się uciekać do tak “drastycznych środków

Serdecznie pozdrawiam.

Rad
Cieszę się, że ktoś zauważył że spora część tego blogu jest o zastosowaniu Agile w normalnym życiu

a ja cieszę się, że mogę to czytać Alex

Marcin:
Ja zgadzam się z Tobą w prawie 100%. “Szkielet emocjonaly” – wyniesiony z domu, a jeszcze lepiej spokój emocjonalny – nie szarpie nerwów i pozwala skupić się na obowiązkach i przyjemnościach. Jednocześnie, w dorosłym życiu, powrót do spokojnego emocjonalnie i bezpiecznego domu, daję siłę. Czyli buduje nie niszczy.

Generalnie jak pozna sie dobrze samego siebie – to większość słów, myśli, rozwiązań i pomysłów – przychodzi do głowy intuicyjnie czyli jak piszesz “przychodzą same”. Jednocześnie uniezależnienie się od warunków zewnętrznych ( czyjś zły humor, ocena, agresja, piatek 13, pogoda itp ) – daje spokój. Czyli nie jak kameleon ” który umarł z wysiłku na kocu w szkocką kratę ”

Pozdrawiam serdecznie.

Może tak być, ale nie musi. Inaczej nie przeżyłbym ostatnich piętnastu lat w taki ciekawy sposób i to do tego całkiem realnie. Oczywiście warto przy tym pamiętać o słowach Einsteina “wszystko należy tak bardzo uprościć jak to jest możliwe. Ale nie bardziej!!”

Pozdrawiam
Alex

A czy nie sądzisz, że bardzo często droga ‘na skróty’ prowadzi do zmian pozornych, nie płynących z głębi, nie zakotwiczonych w systemie wartości i w związku z tym kruchych i nietrwałych.

Nie przeczę, że czasem taka droga może być zapalnikiem i zainicjować zmiany głębokie, ale znacznie częściej pozostaje jedynie ścieżką na skróty, która ma tendencję do zarastania chwastami.

Marcin
Piszesz: “Zła wiadomość: moim zdaniem nie ma “zmiany siebie na skróty”.”
mam dobrą wiadomość: są drogi “na skróty”, co prawda nie tak doskonałe jak ta “głęboka”, ale zgodnie z zasadą Pareto…….

Rad
Cieszę się, że ktoś zauważył że spora część tego blogu jest o zastosowaniu Agile w normalnym życiu

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i rozpoczynam kolejny długi dzień
Alex