Najsamprzód słowa uznania za blog, że Ci się chce i że robisz to dobrze. Nieprzestawaj.
W kilku zdania moje rozumienie poszczególnych kategorii. Myślałem, że zrozumienie ich jest

oczywiste, ale … po przeczytaniu postów zorientowałem się, że nie

Żeglarz – tu stanął mi przed oczami stereotyp: wolnego zawodu, amerykańskiego pracownika

rzucającego pracę z dnia na dzień (bez strachu), afroamerykanina (który żyje z zasiłku bo tak

woli) – te przykłądy wydają się nietrafne, ale w pewnych warunkach mogą podpadać pod tękategorię

Żeglarz to ktoś kto trzyma ster we własnej dłoni i wykorzystuje okazję jaką daje wiatr – może

nawet pracować na galerze i być żeglażem, bo to go bawi.

Motorowodniak – to na 90% przyszły właściciel galery, na tyle zmotywowany by robić nie to co mu

sprawia przyjemność, ale to co go najszybcie zbliża co celu

Właściciel galer – nigdy nie rozważałem tej opcji i nic mi nie przyszło do głowy… jeszcze

Galernicy – tych wielu wokół, robią coś czego nie lubią i uważają, że to od nich nie zależy, a;bo że nie mają czasu na zmianę

Rozbitkowie dryfujący na falach – to tacy byli żeglarze lub przyszli żeglarze, albo też galernicy tylko zdemotywowani

Jednak ostatnia kategoria nie do końca dla mnie jasna jest.

Te kategorie odbierałbym jako wewnętrzne rozumienie swojego miejsca w życiu, a nie fizyczną

reprezentację miejsca pracy (korporacja, wolny zawód, brak pracy).

Pozdrawiam
Jacek

“….bank czeka na rate kredytu. ”
Wmanewrowanie się w taką sytuacje zazwyczaj nie jest rozsądne niezależnie od sytuacji rodzinnej.

Pozdrawiam
Alex

1) na jakiej podstawie twierdzisz, że to co robię na tym blogu to jest “po prostu reklama”? Twoje wyobrażenia o mojej pracy i klientach są, delikatnie mówiąc, bardzo sztampowe.
2) Nazywasz osoby czytające mój blog ludźmi słabymi. Gdybyś mógł na żywo zobaczyć i posłuchać tych, którzy choćby byli na przedostatnim lub ostatnim spotkaniu, to doszedłbyś do smutnego wniosku, że przyklejasz im taką łatkę na podstawie własnych fantazji, które nic nie maja wspólnego z rzeczywistością. Proszę nie obrażaj mi tutaj Czytelników!
3) W tym punkcie proponuję Ci zapoznanie się z elementarnymi zasadami logiki. To, że napisałem przy galernikach “Wystarczy kombinacja niskiej wartości rynkowej z dużym kredytem na mieszkanie, meble, samochód plus powiedzmy dwójka dzieci i już mamy gotowego kandydata na galernika.” nie oznacza przecież, że pozostałe wymieniane grupy są bezdzietne! Muszę to dokładniej wyjaśniać?

Dalej stwierdzasz: “…jak dla mnie musisz być bardziej wiarygodny…”
Akceptuje ten fakt, całe szczęście, że dla bardzo wielu ludzi jestem wystarczająco wiarygodny, bo to dla nich przecież pisze ten blog. Każdy może sobie wybrać.

Aha, jeszcze jedno pytanie: Skąd wyciągasz wniosek, że “sa wskazówki oparte tylko na Twoim życiu”?
Stwierdzenie, że są one “tak dobrane by się dobrze srzedawały.” pozostawiam bez komentarza

Pozdrawiam
Alex

Na podstawie czego wyciągasz (błędne) wnioski, że:

1) to jest dla mnie “poprostu reklama”
2) w większości trafiam do “słabych ludzi”
3) “tylko galernik ma dzieci! ”

Pozdrawiam
Alex

Bardzo ciekawy blog. Jednakże by wziąść na serio to co piszesz, że rzeczywiście dzielisz się swoim doświadczeniem, by pomóc młodym ludziom odnaleźc ich drogę życiową trzeba czegoś więcej. Jakiejś wiarygodności.
Najłatwiej jest skierować takie teksty do młodych ludzi, którzy będą to czytać i nawet Ci uwierzą, w końcu przedstawiasz się jako Life-Mentor. Dla Ciebie to poprostu reklama (zresztą bardzo dobra) i nie wiem na ile jesteś świadomy, że to co piszesz rzeczywiście ukierunkowuje ludzi, wiem, że zaznaczasz w swoich postach, że nikomu nic nie sugerujesz bo wiesz te rady nie są obiektywne, jednak w większości trafiasz do słabych ludzi , którzy to naprawdę przyjmują i w to wierzą. Twój obraz powyższych osób jest nie całkowity, sa tak jakby wybrane w nich fragmenty, które Twoim zdaniem dobrze się będą czytać. Tylko galernik ma dzieci! Na Life-Mentora trzeba byc naprawdę wiarygodnym.

Ale nas to nie zraża – robimy swoje i dobrze nam z tym. Pozdrawiam.

Odkąd trafiłam przedwczoraj na Twój blog, czytam posty i jestem oczywiście pod wielkim wrażeniem porad i doświadczeń. Wiem, że się sprawdzają, bo do części z nich sama się doczołgałam metodami prób i błędów, intuicji, obserwacją innych, jakimiś lekturami…
Przykład: kiedy odchodziłam z firmy i żegnałam się z klientem, którym się opiekowałam – sam zaproponował, że mogę w każdej chwili skontaktować się z nim i udzieli mi referencji. Nasza wspópraca wcale nie polegała na paśmie spektakularnych sukcesów, wręcz przeciwnie – udało mi się przetrwać kilka katastrof. Zatem skąd tak pozytywna relacja? Nie mamy z nim żadnych prywatnych relacji, nie jesteśmy po imieniu, nie integrowaliśmy się na licznych imprezach za firmowe pieniądze. Wystarczyło tylko to, co robiliśmy dla wspólnego biznesu – po jakimś czasie wiedzieliśmy, że możemy sobie ufać, że nie chcemy siebie nawzajem skrzywdzić/oszukać/wykorzystać – niepotrzebne skreslić.

Niestety, w Polsce wciąż ludzie rzadko stosują te “magiczne tricki”, o kórych piszesz ale wynika to chyba z nieufności, lęku przed tym, że padniemy ofiarą niecnych działań wrażych sił / partnerów życiowych czy biznesowych. Jako galernik w stopniu managera niższego stopnia w wielkiej korporacji obserwowałam gry i zabawy folwarczne wykonywane przez szefów i podwładnych oraz na linii firma – klienci czyli “dwór i plebs” w scenkach rodzajowych. Wielokrotnie były to przykłady JAK NIE POSTĘPOWAĆ. Jak zepsuć relacje, jak zniechęcić, zdemotywować współpracowników, jak zniechęcić klienta. I to wszystko mimo tzw kultury korporacyjnej, procedur, ocen pracowniczych, wskaźników satysfakcji, szkoleń itp.

Niestety również zdarza się, że ludzie biorą uprzejmość, życzliwość i zaangażowanie za dowód słabości. W Polsce panuje kult siły, etos: my kontra reszta świata. Czy ktoś nie zna opowieści jak to “się poszło i hukło w biurko i się załatwiło, bo po dobroci to nic nigdzie nie załatwisz”? Jednocześnie jest sporo frustracji, bo każdy z nas bywa “opierdzielaczem” jak i “opierdzielanym” (pardon moi za knajacki język) ale rzadko bardzo Partnerem.

cieszę się, że dobry wiatr przygnał mnie na te wody, bo zaiste, blog pierwsza klasa
z żeglarskim pozdrowieniem
M

Pozdrawiam
Alex

Interesujaca metafora. Otarlem sie odrobine o zeglowanie dlatego, wariant zeglaza wydaje mi sie szalenie interesujacy. Tym niemniej obecnie z otwarta przylbica kieruje sie na galery, z koncepcja wyrobienia tezyzny fizycznej, oswojenia sie z morzem i nauczenia sie jak funkcjonuja duze statki. Jako, ze kontrakt galerniczy gwarantuje przyzwoite wyzywienie, a szczegolnie brak kajdan to licze, ze przesiade sie po jakims czasie na jacht. No chyba, ze sa jakies sposoby, by od razu na starcie zdobyc swoj prywatny jacht?

Pozdrawiam!
Greg

http://biznes.onet.pl/13,1458261,prasa.html
Pozdrawiam
Alex