pozdrowienia i podziękowania dla Gospodarza

Pozdrawiam serdecznie
Michał

Pozdrawiam

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Dziekuję Alex.
Będę walczył. Wiem o szkoleniodporności z własnego doświadczenia. Chcę zacząć od początku, od szkolenia studentów (pewnie za darmo, ale też i dla doświadczenia). O ile instytucja Akademii Medycznej będzie chciała przystać na moje propozycje. Ale w końcu to jest post o marzeniach. Dlatego, jeśli nie zrobię tego, co chcę, w moim mieście, to w innym, a jeśli nie w Polsce, to za granicą.

Pozdrawiam
Michal

pozdrawiam serdecznie
Alex

Dopiero od niedawna przyglądam się wszystkiemu, co dzieje się na tym blogu. Nie przeczytałem jeszcze całości, stąd mogą być błędne moje obliczenia, jednak wydaje mi się, że ten wątek szczególnie zachęca biernych czytelników, by odezwali się na blogu po raz pierwszy. Bardzo się z tego cieszę. Dobrze jest, jak ludzie wypowiadają swoje marzenia…

Kiedyś chciałem zostać jednocześnie muzykiem i pisarzem. Czytałem dużo współczesnej literatury, dużo pisałem, ale też grałem w dwóch zespołach(jako perkusista) i poświęcałem się dla muzyki, rytmu, dźwięków. Wszystko przebiegało wspaniale, ale do pewnego momentu. Pewnego dnia otrzymałem propozycję grania w bardziej znanym zespole (bardziej znanym od tych, w których dotychczas grałem i które poza gronem przyjaciół w ogóle nie były znane), co wiązało się ze zwiększeniem ilości prób i ogólnie dużym zaangażowaniem. To zaangażowanie miałoby być tak duże, że nie mógłbym kontynuować przygody z literaturą, a przynajmniej nie w tak wielkim stopniu, jak tego chciałem. I zrezygnowałem. Powiedziałem sobie, albo jedno, albo drugie i w końcu postanowiłem poświęcić się pisaniu. Jednak, jak się potem okazało, mając dużo wolnego czasu, nie mogłem napisać nic, co by mnie satysfakcjonowało. Słowa stały się przekleństwem, a język, którym się posługiwałem, stał się drętwy i banalny. Nie byłem szczęśliwy. Minęły dwa-trzy lata zanim zorientowałem się, że tak naprawdę nie chcę zarabiać na życie ani pisząc, ani grając w zespole, gdyż jedno i drugie sprawia mi największą przyjemność, gdy jest przeze mnie smakowane powoli, spontanicznie, a nie zgodnie z przymuszonym rytuałem dnia i z konieczności. Gdyby nie wcześniejsza decyzja o porzuceniu jednego kosztem drugiego, być może tak szybko bym się o tym nie dowiedział.
Dzisiaj nie rezygnuję ani z jednego ani z drugiego. Czasami gram, czasami piszę, obie rzeczy sprawiają mi wielką przyjemność i wiem, że każdą z nich robię o wiele lepiej niż kiedyś.

A co do marzeń teraźniejszych, to chcę zająć się komunikacją, a szczególnie komunikacją w medycynie. Sam jestem lekarzem i jak czasami obserwuję, jak przebiegają relacje lekarz-pacjent, lekarz-lekarz, lekarz-personel medyczny, to aż mi włosy dęba stają. Niektórzy twierdzą, że lepiej się w to nie mieszać, bo w służbie zdrowia nie ma pieniędzy… Hmm… Trochę czasu mi zajęło wykombinowanie tego co chciałbym robić i nie porzucę tego ot tak. W tej dziedzinie chciałbym być ekpertem. Ciekawe co Wy sądzicie o trenowaniu lekarzy?

Pozdrawiam!
Michał

Wracając do mojego życia, to było tak, że dla drugiej decyzji porzuciłem pierwszą. Decyzja o zostaniu wolnym trenerem była zarówno logicznym następstwem decyzji opuszczenia kraju, jak też i tej o obraniu drogi samodzielnego przedsiębiorcy w IT.
Za każdym razem chodziło o dalsze zwiększenie mojego osobistego stopnia swobody wyboru. Późniejsza decyzja rezygnacji ze stworzenia sporej firmy treningowej i pójście w kierunku coraz wyższych półek klientów była ciągiem dalszym tej drogi.

Pytasz:
“Czy aby na pewno te miliardy nieszczęśliwych ludzi “są winni” swojej sytuacji i gdyby tylko się postarali, to mogliby wszystko zmienić?”
Nie mnie oceniać innych ludzi, więc się na ten temat nie wypowiem. To, co mogę Ci powiedzieć to fakt, że od co najmniej piętnastu lat przejmuję całkowitą odpowiedzialność za wszystko, co mi się przydarza, jako rezultat moich (świadomych, bądź nieświadomych) wyborów. W ten sposób, tak jak każdemu człowiekowi zdarzają mi się sytuacje kiedy mówię sam do siebie “oh shit!!!” ale nigdy nie czuję się ofiarą. To bardzo konstruktywne podejście.

Nikt tutaj chyba nie twierdził, że sukces w życiu zawdzięczamy wyłącznie sobie (bo często potrzebujemy innych ludzi), ale przy moim podejściu jesteś tego sukcesu architektem.
Cieszę się, że razem z żoną osiągnęliście tak wiele nie czekając aż ktoś Wam to da. To wspaniałe poczucie nieprawdaż?

Napisałeś też:
“Mało tego – czuję dużą odpowiedzialność wobec tych wszystkich “maluczkich”, którzy nie mieli takiego szczęścia i mimo że pracując dużo ciężej, to efekty mają mizerne.”
To bardzo ładnie z Twojej strony. Teraz koleżeńskie wyzwanie pod Twoim adresem
Co konkretnego robisz, aby odczuwając odpowiedzialność pomóc im?
Ja nie odczuwam odpowiedzialności za innych, bo traktuję ich jak dorosłych ludzi, ale mimo piszę ten blog, który najwyraźniej dla sporej grupy jest inspiracją do przemyśleń, oraz bezpłatnie doradzam wielu osobom.
Co robisz Ty? Jak mogę wesprzeć Twoje działania w tym kierunku?

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Pozdrawiam,
Adrian

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Innym przykładem może być historia np. naukowca, któremu w wieku 60 lat przyjdzie do głowy, jak to fajnie było by być bokserem.

to bardzo duże forum o sprawach rodzinnych. Możesz podać konkretne linki i komentarz do nich?
Widziałem tam trochę wątków o bezpłodności i jej leczeniu, co to ma wspólnego z tematem postu?

Pozdrawiam serdecznie
Alex

PS. W życiu decydując się na coś ZAWSZE rezygnujemy z czegoś innego. To prawie prawo natury i dlatego ważne jest, abyśmy wiedzieli jaka cena jest do zapłacenia. Dopiero potem możemy podjąć w miarę wyedukowaną decyzję.

Z galerią możemy poczekać, zróbmy to porządnie

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Pozdrawiam serdecznie
Alex

pozdrawiam, Artur