To mój pierwszy wpis na blogu, z pewnością nie ostatni. Stosunkowo niedawno tu trafiłam. Z jednej strony żałuję, że dopiero teraz, a z drugiej cieszę się, że nie później.

Zaczęłam od czytania bieżących wpisów, jednak szybko się zorientowałam, że jeśli chce wyciągnąć „jak najwięcej” z wiedzy, którą dzielisz się z czytelnikami (jak również z, często bardzo interesujących, komentarzy pod postami) muszę zacząć moją lekturę od samego początku.

Mimo, iż minęło kilka lat od kiedy rozpocząłeś prowadzenie tego bloga, wpisy nie tracą na aktualności – co więcej, wciąż są inspiracją dla młodych ludzi takich jak ja ( 24 lata), za co bardzo serdecznie Ci dziękuję.

Wpis dotyczący odpowiedzialności, jest jednym z tych, które zapadną mi głęboko w pamięć, zwłaszcza część dotycząca założenia a priori, że jestem odpowiedzialna za wszystko co mnie spotyka. Od najmłodszych lat rodzice wyrabiali we mnie poczucie odpowiedzialności – miałam wpływ na bardzo wiele aspektów mojego życia, przez co nauczyłam się, że każda akcja wywołuje reakcję i muszę z góry przewidywać konsekwencje decyzji, które podejmuję. Jestem bardzo wdzięczna za te wszystkie lekcje rodzicom, bo z pewnością niektóre nie były dla nich łatwe. Dzięki nim jestem osobą pewną siebie, która nie boi się podejmować decyzji i brać za nie odpowiedzialności, która czuje się kowalem własnego losu. Pomimo tego, czytając Twój wpis uświadomiłam sobie, że w niektórych aspektach szukałam dotychczas usprawiedliwień tam, gdzie powinnam się wykazać większą pracą własną, czy determinacją. Zawsze dużo od siebie wymagałam, Twój post dał mi do myślenia, że może niewystarczająco. Nawet jeżeli nie do końca jest tak, że na wszystko co mnie spotyka mam realny wpływ, to jednak nie powinnam się poddawać i wciąż próbować zmieniać kwestie, które do tej pory odpuszczałam.

Wiem, że piszę dość enigmatycznie – po prostu muszę przemyśleć jeszcze kilka spraw.

Pozdrawiam serdecznie,

Alicja

PS Kiedy zaczęłam pisać, poczułam, że jest jeszcze mnóstwo wątków, które chciałabym poruszyć. Ze względu na porządek i fakt dużej liczby wpisów do przeczytania przede mną, pozwolę sobie zostawić je na kolejne komentarze.

Alex, dziękuję za ten post, jeszcze nie wiem, o co chodzi, ale tekst mnie wewnętrznie poruszył – podobnie jak odświeżenie w pamięci informacji o wyuczonej bezradności (szczególnie o eksperymentach).

Idę sobie o tym wszystkim spokojnie pomyśleć

Dziękuję Autorowi, polecam innym Czytelnikom, pozdrawiam,

Ewa

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Były 2, wg. zamówienia. Oczywiście mogę wskazać więcej, ale to ostatecznie subiektywny osąd, w dodatku będącego w wyraźnej mniejszości.
Owszem, przyznaję (bez bicia!). Kiedy trafiłem na ten blog, pisywało się tu inaczej.

Przeszukałem stronę po “roz*” – faktycznie, nie ma. Gotów jestem odszczekać pod stołem, ale jestem pewien, że było – stąd, że jestem przeczulony na takie analogie. Podobnie jak (choć w nieporównanie mniejszym stopniu) na objawy “dyskryminacji za mundur”.

Pozdrawiam, Piotr

Napisałeś też: “Z wątku o odczłowieczaniu : porównanie Policji do hitlerowców. Dziwnym trafem, nie zmoderowane…”

Podaj proszę konkretny link do komentarza. na całej stronie nie znalazłem nawet stringu “hit” nie mówiąc już o “hitlerowiec”

Pozdrawiam
Alex

Służę uprzejmie. Z pamięci (bo czas w Kafe goni :/ ) – będzie później dokładniej (Sam bez problemu będziesz mógł w międzyczasie odnaleźć więcej.):

Z Twoich:

Wpis o podległości : “duszne polskie obyczaje”
Określnie polskiego systemu edukacji (szczególnie zaocznej) “oszustwem” (kilka miesięcy temu).

Z komentarzy innych (nie pisałem tylko o Twoich wypowiedziach, przypominam):

Z wątku o odczłowieczaniu : porównanie Policji do hitlerowców. Dziwnym trafem, nie zmoderowane…

Pozdrawiam
Alex

“Wszędzie” = ostatnie może 10 wpisów… a także komentarzy do tych i innych.
Z ich lektury można wyciągnąć wniosek, że w Polsce (i tylko tu) jest wszystko co najgorsze. Co – jak pisałem w wątku o edukacji – jest oczywistą nieprawdą. No, ale po prostu modnie jest twierdzić że “realia złe”, że “kastraci”, że “oszustwo”, że “wyuczona bezradność”. Ja rozumiem, że moda i w ogóle… n

[b]@Kuba[/b]
” “Chwal publicznie, reprypendy dawaj w cztery oczy” ”
- to wyjątkowo kontproduktywne podejście. Sankcjonuje przewinienia i nie daje innym punktu odniesienia co do pewnych działań. Uczciwa, zasłużona, konkretna reprymenda to ważny składnik sprzężenia zwrotnego. Jej upublicznienie znacząco zwiększa jej kategorią wagową – dlatego też powinno być stosowane po zastanowieniu i z umiarem. Ale nie wykluczane z definicji !

________________________________________________________________

Witajcie,

W temacie odpowiedzialności również i ja wrzucę kilka zdań, głównie dlatego, że temat ogólnie jest przerabiany przeze mnie od x czasu i bynajmniej nie chodzi mi o samo podejście do odpowiedzialności, które już dawno mam wykształcone, lecz o sytuacje, w których odpowiednio należałoby zareagować.

Wewnętrzne poczucie kontroli łączy się z omawianą tu odpowiedzialnością, bo czyż nie jest tak, że decydując się na pewną opcję z naszego drzewka decyzyjnego, to my decydujemy o wyniku i godzimy się (mamy świadomość) jednocześnie na ten najmniej satysfakcjonujący wariant w przypadku plamy? No może nie wszyscy się ze mną zgodzą, ponieważ np. wciąż panuje nieświadomość i syndrom patrzenia przez różowe okulary;), jednakże chciałam zauważyć, że przyjmowanie na siebie odpowiedzialności pozwala nam nie być takimi owieczkami, które ślepo podążają za swoim pastuchem i jak w Alchemiku (chyba, ?) do ostatniej chwili (nawet krwawej rzezi) ufać swemu przewodnikowi (czyt. przeznaczeniu, innym ludziom, innym zewnętrznym okolicznościom. etc). Tylko czemu to nie jest takie łatwe? Z pewnością ze względu na to, że czasem trzeba stanąć w oko w oko z samym sobą i przyznać się do upadku, słabości, partactwa, a to o wiele trudniejsze, niż jakaś słaba, wskakująca na sferę emocjonalną wymówka udzielona przełożonemu.

Szczerze mówiąc Alexie ja dość często zastanawiam się na ile ja osobiście odpowiadam za wszystko, co mi się przydarza. Zawsze sobie tłumaczyłam, że w każdym aspekcie to ode mnie zależy gdzie, jak, kiedy pójdę, co osiągnę, jednakże często też zastanawiam się czy oby na pewno tak jest ze wszystkim? W przypadku zrzucania odpowiedzialności wyuczamy w sobie postawę, że cokolwiek zrobimy, to i tak będzie tak, jak miało być – los, inni ludzie, etc. A czy w postawie – wszystko ja, ja, ja nie będzie odwrotnie? Dla przykładu podam tutaj pracę w grupie, gdzie różne osoby odpowiadają za pewne działania, które składają się na całość. Poruszam to iście prywatnie, ponieważ już od najmłodszych lat miałam problem z dzieleniem odpowiedzialności na wielu i jednocześnie przez dłuższy czas walczyłam z postawą „ja chcę sama”, ponieważ w taki sposób byłam w stanie kontrolować i doprowadzać do efektu, na jakim mi zależało.

Nadal pozostaję z myślą, że ode mnie wiele zależy, jednak nie wszystko;) Popatrzmy np. na partnera życiowego (to tak troszku po wpisie MarcinaS) – czy jeśli nam nie wyszło w życiu we dwoje, to tylko ja ponoszę odpowiedzialność za to? Bo mało poświęcałam czasu, bo miałam problem z mówieniem o swoich oczekiwaniach, bo jestem ekstrawertykiem, bo mam blond włosy, bo jestem asertywna, bo nie potrafiłam… To chyba nie do końca tak działa, w takich sytuacjach odpowiedzialność jest po obu stronach – ja coś…., a tamta osoba coś… i dlatego to, co było pomiędzy nami na dłuższa metę się nie sprawdziło. Wiem, że przedstawiona powyżej odpowiedź na pytanie: dlaczego wielu parom nie wychodzi, jest potraktowana dość górnolotnie, jednak po moich teraźniejszych doświadczeniach w stolicy (to wcale nie jest atak na Warszawiaków/ Warszawianki;)) odnoszę wrażenie, że wiele osób może zrzucać odpowiedzialność za niepowodzenia w związku na drugą stronę – „bo ona/ on coś”, nie zastanawiając się, że może „to moje” nie jest dobrą konfiguracją z „tym jej”. Jest niekompatybilne, czy właśnie jeszcze niekoniecznie dobrze skonfigurowane. „Te moje i te jej” nie pasuje i razem niekoniecznie chcemy dochodzić do wspólnego (najlep. win-win), które byśmy zaakceptowali, więc to nie jest dobry system, nie jest przyszłościowy. I w tym wypadku to my we dwoje ponosimy odpowiedzialność za ten wybór, ponieważ nam się nie chce, bo wierzymy, ze znajdziemy lepsze „to jej/jego”, lub jeszcze z wielu innych powodów.

Równie istotnym w tym temacie jest poruszona przez Alexa manipulacja i próby zrzucenia swojej odpowiedzialności na innych. Tutaj posłużę się doświadczeniem ze swojego podwórka:) To nie jest wcale takie łatwe, by czasem nie ulec, ponieważ sama jestem tego przykładem, prawie przykładem:), a już przed tym doświadczeniem doskonale wiedziałam jakie jest moje podejście w tym aspekcie. Sprawa była istotna, dotyczyła pewnych zobowiązań, w które kiedyś i ja byłam zaangażowana, lecz już jakiś dłuższy czas nie miałam z tym nic wspólnego – wszystko oddane, zdane, etc. Jako, że posiadałam jeszcze bardzo emocjonalny stosunek do tego, co się wydarzyło, podejrzewam, że łatwo było mnie wprowadzić na wody emocjonalnego odbioru sprawy, manipulacji i poczucia odpowiedzialności, pomimo, że odpowiedzialność teraz nie była po mojej stronie. Przez dłuższą chwilę trwałam sobie właśnie na takich wodach, że to ja muszę załatwić, bo wiem o tym dużo i kiedyś to prowadziłam, dopóki moja przyjaciółka nie zwróciła mi uwagi, w jakie emocjonalne bagno weszłam i tak pomału zaczęłam zmieniać kierunek i swoją perspektywę. Na pewno podejrzewacie, że osoba wprowadzająca mnie w takie zobowiązania długo walczyła, by jej się udało, jednak ja zrzuciłam całą odpowiedzialność za decyzję i rozwiązanie sprawy na nią, a może nie zrzuciłam, lecz pokazałam, że tak naprawdę nie widzę powodów, bym przyjmowała odpowiedzialność w tym temacie na siebie.

Pozdrawiam ciepło,
Aleksandra Mroczkowska
„

W temacie odpowiedzialności również i ja wrzucę kilka zdań, głównie dlatego, że temat ogólnie jest przerabiany przeze mnie od x czasu i bynajmniej nie chodzi mi o samo podejście do odpowiedzialności, które już dawno mam wykształcone, lecz o sytuacje, w których odpowiednio należałoby zareagować.
Wewnętrzne poczucie kontroli łączy się z omawianą tu odpowiedzialnością, bo czyż nie jest tak, że decydując się na pewną opcję z naszego drzewka decyzyjnego, to my decydujemy o wyniku i godzimy się (mamy świadomość) jednocześnie na ten najmniej satysfakcjonujący wariant w przypadku plamy? No może nie wszyscy się ze mną zgodzą, ponieważ np. wciąż panuje nieświadomość i syndrom patrzenia przez różowe okulary;), jednakże chciałam zauważyć, że przyjmowanie na siebie odpowiedzialności pozwala nam nie być takimi owieczkami, które ślepo podążają za swoim pastuchem i jak w Alchemiku (chyba, ?) do ostatniej chwili (nawet krwawej rzezi) ufać swemu przewodnikowi (czyt. przeznaczeniu, innym ludziom, innym zewnętrznym okolicznościom. etc). Tylko czemu to nie jest takie łatwe? Z pewnością ze względu na to, że czasem trzeba stanąć w oko w oko z samym sobą i przyznać się do upadku, słabości, partactwa, a to o wiele trudniejsze, niż jakaś słaba, wskakująca na sferę emocjonalną wymówka udzielona przełożonemu.

Szczerze mówiąc Alexie ja dość często zastanawiam się na ile ja osobiście odpowiadam za wszystko, co mi się przydarza. Zawsze sobie tłumaczyłam, że w każdym aspekcie to ode mnie zależy gdzie, jak, kiedy pójdę, co osiągnę, jednakże często też zastanawiam się czy oby na pewno tak jest ze wszystkim? W przypadku zrzucania odpowiedzialności wyuczamy w sobie postawę, że cokolwiek zrobimy, to i tak będzie tak, jak miało być – los, inni ludzie, etc. A czy w postawie – wszystko ja, ja, ja nie będzie odwrotnie? Dla przykładu podam tutaj pracę w grupie, gdzie różne osoby odpowiadają za pewne działania, które składają się na całość. Poruszam to iście prywatnie, ponieważ już od najmłodszych lat miałam problem z dzieleniem odpowiedzialności na wielu i jednocześnie przez dłuższy czas walczyłam z postawą „ja chcę sama”, ponieważ w taki sposób byłam w stanie kontrolować i doprowadzać do efektu, na jakim mi zależało.
Nadal pozostaję z myślą, że ode mnie wiele zależy, jednak nie wszystko;) Popatrzmy np. na partnera życiowego (to tak troszku po wpisie MarcinaS) – czy jeśli nam nie wyszło w życiu we dwoje, to tylko ja ponoszę odpowiedzialność za to? Bo mało poświęcałam czasu, bo miałam problem z mówieniem o swoich oczekiwaniach, bo jestem ekstrawertykiem, bo mam blond włosy, bo jestem asertywna, bo nie potrafiłam… To chyba nie do końca tak działa, w takich sytuacjach odpowiedzialność jest po obu stronach – ja coś…., a tamta osoba coś… i dlatego to, co było pomiędzy nami na dłuższa metę się nie sprawdziło. Wiem, że przedstawiona powyżej odpowiedź na pytanie: dlaczego wielu parom nie wychodzi, jest potraktowana dość górnolotnie, jednak po moich teraźniejszych doświadczeniach w stolicy (to wcale nie jest atak na Warszawiaków/ Warszawianki;)) odnoszę wrażenie, że wiele osób może zrzucać odpowiedzialność za niepowodzenia w związku na drugą stronę – „bo ona/ on coś”, nie zastanawiając się, że może „to moje” nie jest dobrą konfiguracją z „tym jej”. Jest niekompatybilne, czy właśnie jeszcze niekoniecznie dobrze skonfigurowane. „Te moje i te jej” nie pasuje i razem niekoniecznie chcemy dochodzić do wspólnego (najlep. win-win), które byśmy zaakceptowali, więc to nie jest dobry system, nie jest przyszłościowy. I w tym wypadku to my we dwoje ponosimy odpowiedzialność za ten wybór, ponieważ nam się nie chce, bo wierzymy, ze znajdziemy lepsze „to jej/jego”, lub jeszcze z wielu innych powodów.

Równie istotnym w tym temacie jest poruszona przez Alexa manipulacja i próby zrzucenia swojej odpowiedzialności na innych. Tutaj posłużę się doświadczeniem ze swojego podwórka:) To nie jest wcale takie łatwe, by czasem nie ulec, ponieważ sama jestem tego przykładem, prawie przykładem:), a już przed tym doświadczeniem doskonale wiedziałam jakie jest moje podejście w tym aspekcie. Sprawa była istotna, dotyczyła pewnych zobowiązań, w które kiedyś i ja byłam zaangażowana, lecz już jakiś dłuższy czas nie miałam z tym nic wspólnego – wszystko oddane, zdane, etc. Jako, że posiadałam jeszcze bardzo emocjonalny stosunek do tego, co się wydarzyło, podejrzewam, że łatwo było mnie wprowadzić na wody emocjonalnego odbioru sprawy, manipulacji i poczucia odpowiedzialności, pomimo, że odpowiedzialność teraz nie była po mojej stronie. Przez dłuższą chwilę trwałam sobie właśnie na takich wodach, że to ja muszę załatwić, bo wiem o tym dużo i kiedyś to prowadziłam, dopóki moja przyjaciółka nie zwróciła mi uwagi, w jakie emocjonalne bagno weszłam i tak pomału zaczęłam zmieniać kierunek i swoją perspektywę. Na pewno podejrzewacie, że osoba wprowadzająca mnie w takie zobowiązania długo walczyła, by jej się udało, jednak ja zrzuciłam całą odpowiedzialność za decyzję i rozwiązanie sprawy na nią, a może nie zrzuciłam, lecz pokazałam, że tak naprawdę nie widzę powodów, bym przyjmowała odpowiedzialność w tym temacie na siebie.

Pozdrawiam ciepło,
Aleksandra Mroczkowska

nota bene – Alex mi również stronka zrobiła psikusa i skasowała połączenie, ale może to zasługa wstawienia nowego postu w tym samym czasie?

Muszę też zaprotestować, jeśli twierdzisz że wszyscy za wyjątkiem Seby poszli w kierunku aspektów biznesowych. Czytałeś dokładnie mój post i komentarze?
Zgadzam się z Tobą, że “nie wszystko w życiu jest sterylnym kejsem” (Shrew słusznie poprawiłaby to ostatnie słowo na “przypadkiem” ), tylko, wracając do angielskiego pytam: “what is your point?”
Zgadza się też, że większość ludzi większość czasu spędza na autopilocie, stąd też na całym blogu możesz spotkać zalecenia “zastanów się nad tym co robisz”

Z zainteresowaniem przeczytam po południu Twój cdn. teraz idę na miasto

Pozdrawiam
Alex

Przeczytałem wszystkie posty i mam pewien niedosyt co do kierunku w którym poszły rozważania. Wydaje mi się, że wszyscy za wyjątkiem Seby poszli ku biznesowym aspektom odpowiedzialności, omijając sferę prywatną.
Proponując Alexowi temat, podświadomie spodziewałem się, że wzbudzi on większe emocje związane ze zdarzeniami z prywatnego życia, które stawiały nas w sytuacji być albo nie być i w których odpowiedzialność odgrywała dużą rolę. Nie wszystko czego doświadczamy w realnym życiu jest sterylnym kejsem i jakoś nie przekonują mnie oświadczenia z powyższych postów, że ja to w takiej a takiej sytuacji kieruję się tym i tym itd. Myślę. że często są to nasze pobożne życzenia a w rzeczywistości w życiu prywatnym działamy tak jak na to pozwolą nam nasze własne emocje. Oczywiście powiększanie sfery samoświadomości sprzyja bardziej logicznym reakcjom ale niewiele osób jest tak świadomych by być w stanie przeprowadzić tak szybką analizę dziejącego się właśnie zdarzenia, by być w stanie określić jego daleko idące skutki oraz to czy możemy wziąć odpowiedzilnośc za to co właśnie robimy (pomijam oczywiście sytuacje na które w jakiś sposób się przygotowujemy i mamy czas na wcześniejsze przemyślenia).
cdn. niebawem
pozdrawiam – Marcin

Poprawcie mnie jeśli moje rozumowanie jest błędne.

Pozdrawiam

Ale mi uciekasz
“adekwatna” jest znowu wyrażeniem, pod którym każdy będzie rozumiał coś innego
gdybym chciał być jak Bellois to po czym rozpoznałbym, że dana odpowiedź jest adekwatna do sytuacji?

Przeczytałem wszystkie posty i mam pewien niedosyt co do kierunku w którym poszły rozważania. Wydaje mi się, że wszyscy za wyjątkiem Seby poszli ku biznesowym aspektom odpowiedzialności, omijając sferę prywatną.
Proponując Alexowi temat, podświadomie spodziewałem się, że wzbudzi on większe emocje związane ze zdarzeniami z prywatnego życia, które stawiały nas w sytuacji być albo nie być i w których odpowiedzialność odgrywała dużą rolę. Nie wszystko czego doświadczamy w realnym życiu jest sterylnym kejsem i jakoś nie przekonują mnie oświadczenia z powyższych postów, że ja to w takiej a takiej sytuacji kieruję się tym i tym itd. Myślę. że często są to nasze pobożne życzenia a w rzeczywistości w życiu prywatnym działamy tak jak na to pozwolą nam nasze własne emocje. Oczywiście powiększanie sfery samoświadomości sprzyja bardziej logicznym reakcjom ale niewiele osób jest tak świadomych by być w stanie przeprowadzić tak szybką analizę dziejącego się właśnie zdarzenia, by być w stanie określić jego daleko idące skutki oraz to czy możemy wziąć odpowiedzilnośc za to co właśnie robimy (pomijam oczywiście sytuacje na które w jakiś sposób się przygotowujemy i mamy czas na wcześniejsze przemyślenia).
cdn.
pozdrawiam – Marcin

Pozdrawiam serdecznie
Alex