ad 1) czy ktoś wzbudza moją sympatię, czy też nie, to niewiele ma wspólnego z tym, czy zgadza się on ze mną czy nie.
ad 2) często ludzie mi przychylni polemizują ze mną wyświadczając mi w ten sposób przysługę. Ostatnio pewien przesympatyczny Czytelnik w rozmowie telefonicznej ze mną w 2 zdaniach “ustrzelił” pewien mój pomysł i chwała mu za to
Pozdrawiam
Alex

1) osoby sympatyczne i spontaniczne
2) osoby sympatyczne i mało spontaniczne
3) i 4) osoby niesympatyczne niezależnie od ich spontaniczności

Widzisz to inaczej?

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Pozdrawiam

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Pozdrawiam serdecznie
J.

Pozdrawiam
Alex

Na początku naszej rozmowy głos mi się ścisnął, były emocje i wogole, ale w końcu jakoś poszło i teraz ogólnie myślę, że dobrze postąpiłem. Względem siebie napewno dobrze.

To nie było łatwe, bo mój przyjaciel jest bardzo za tą osobą, bo w końcu to jego żona i szczerze życze mu z nią szcześcia, ale sam tez nie chcę więcej niepotrzbnego psucia swoich nerwów przez kontakty z tą osobą.

Żałuje tylko, że nic takiego jak ten post mnie do tego nie zainspirowało wcześniej – jakieś pare lat temu i pozwoliłem, żeby sprawy w moim życiu tak bardzo się zapusciły :/

Pozdrawiam serdecznie
J.

“Inteligentne szyderstwo” to rzeczywiście coś okropnego, czego nie lubię. Jednak skutkiem przystosowywania się i czegoś takiego nauczyć się musiałem. Co z kolei niestety czasami skutkowało tym, że raniłem nim osoby, które takie nie są. Na szczęście, mam nadzieję, nie wynikły z tego większe problemy w relacjach naszych.

Alex:

Też myślę, że “inteligentni szydercy” mają problemy z poczuciem własnej wartości. Jednak pozostaje fakt, że od czasu do czasu muszę sobie i z takimi ludźmi radzić. Choćby doraźnie. I to jest dopiero sztuka

Usłyszane na szkoleniu z komunikacji

Przepraszam że odpisuje po tylu dniach, ale czasami dnia nie starcza, ale do rzeczy.
Piszesz Alex ‘…to Twoja suwerenna decyzja, w jakim świecie chcesz żyć…’ trochę to zrozumiałem jakbym miał narzekać na swój świat, a tak zupełnie nie jest, nie narzekam na niego, moja jakość życia jest w pełni zadowalająca dla mnie patrząc z mojej perspektywy.

Uważam jedynie, że każde środowisko/społeczność ma ludzi niesympatycznych obok których człowiek się obraca.
Meritum moich twierdzeń było to, że potrafie patrzeć na ‘niesympatyczność’ jakby przez palce, dzieki czemu nie muszę koncentrować sie na rzeczach nieistotnych.
Zwyczajnie nie wyprowadza mnie to z równowagi, staram sie mieć pewien dystans do siebie jak i do innych. Mając świadomość, że jak ktos mi nie pasuje, tak ja moge nie pasować innym.

Napisałem ‘…Człowiek musi mieć wokół siebie ludzi niesympatycznych…’ gdyby tak nie było nie wiedziałby co jest przeciwieństwem do cytatu czyli sympatyczność, nie potrafiłby jej docenić.
To tak jakby wszyscy na świecie byli uczciwi , tak nie wiedziałby czlowiek kto to jest złodziej. Czy jakby czlowiek był organizmem idealnym to nie wiedziałby czym są choroby, dzięki którym możemy docenic wartość zdrowia dla człowieka.

Teraz chciałbym o Ameryce, która jak dla mnie jest moją pasją jeśli chodzi poznawanie społeczeństwa, kultury (tylko nie od strony hollywood).
Odpowiadając sobie na twoje pytania kompetencyjne, wychodzi że moja kompetencja jest żadna. Więc odpowiadam:
1. okres czasu: 2,5 miesiąca (5 lat temu)
2. otoczenie: polonijne/meksykańskie(praca, oni to już zupełnie inny świat)
3. stany: Illinois(2 miesiące); Dystrykt Kolumbii/Wirginia, Nowy Jork, Massachusetts (podróż dzięki 2 mies w IL)
4. kontakty z rodowitymi amerykanami: przelotne w żadnym wypadku nie moge
napisać że intensywne
5. poziom języka: (nie mnie oceniać) niski, ale nigdy nie mialem kłopotu aby sie dogadać(nie mówie o polnusach), z tym że większy niż meksykanów z którymi pracowalem arrrrriva….

Uwierz mi Alex, z powyższych podpunktów prawdy nie odczytasz, bo nie da sie tej podróży życia (do dzisiaj) do nich sprowadzić. Tych przygód w IL, a przede wszystkim w drodze i pomiędzy miastami wschodniego wybrzeża.
Pisząc ‘…piszesz powtarzając zasłyszane stereotypy…’ to tutaj się nie zgodze, bo to jest moja ocena subiektywna zachowań które widziałem( nie tylko w dziwnym środowisku polonusów) i w żadnym wypadku zasłyszana

tak na koniec ‘…domniemana natura Polaków…’ , ja jednak zaryzykuje że taka jest, gdyż taką naturę posiada każdy naród (co szczególnie widać w USA).

Pozdrawiam
Piotrek

PS.1 Wiem, że pewnie w stanach byłeś nie raz, stąd masz z pewnością wiele spostrzeżeń na temat, z innej perspektywy niż moja (chlopaka z dachów). Gdybyś kiedyś miał ochotę napisać jakiś post o USA, chociaż zdaję sobie sprawę, że ten blog podróżniczym nie jest. Może więcej ludzi czytających twój blog chciałoby sie podzielic swoimi spostrzeżeniami na temat ziem Geronimo i gen.Cartera.
PS.2 Ciekawe spostrzeżenia na temat USA bedzie w ‘Lapidarium VI’ Kapuścińskiego.
dzis dostępne fragmenty drukowane w Wyborczej.

To Twoja suwerenna decyzja, w jakim świecie chcesz żyć. Jeśli, aby docenić ludzi miłych, potrzebujesz kontaktu z ludźmi niesympatycznymi, to proszę bardzo Ja osobiście się jakoś bez tego obywam i w bardzo dobry sposób wpływa to na jakość mojego życia.

Piszesz: “Sympatyczność można sprowadzić wręcz do poprawności politycznej, tak jak jest w USA , tam każdy do każdego jest uśmiechniety, z tym plastikowym uśmiechem nawet jak mu matka umarła. stad wśród kontaktów brak naturalnej szczerości bo wszyscy sa happy. czy my musimy robić ze wszystkiego amerykańską kalkę , nie sądze.”
Przykro mi, ale teraz muszę zadać Ci kilka pytań kompetencyjnych, a mianowicie: przez ile czasu mieszkałeś w USA, w miarę możliwości nie w polonijnym otoczeniu? W jakich konkretnie stanach to było? Z jakimi rodowitymi Amerykanami utrzymywałeś intensywne kontakty (co wymaga też pewnego poziomu języka=? Nie gniewaj się, w tym wypadku mam wrażenie że nie wiesz o czym piszesz powtarzając zasłyszane stereotypy.

Jeśli chodzi o domniemaną naturę Polaków, to zaryzykuję stwierdzenie, że takowej nie ma, zbyt duże są indywidualne różnice.

Pozdrawiam
Alex

Współpracuje rownież z ponurakami/smuciarzami/niesymaptycznymi itd. tylko jedynym kryterium dla mnie w pracy jest uczciwość, na całą resztę patrzę przez palce. ktoś ma zadanie, sprawdza sie, jest ok. a to że jest niesympatyczny to juz mniej jest wazne, ważne że uczciwy.
właśnie dzięki nim doceniam tych, co mają w sobie pozytywną energie którą potrafia się dzielić ze mną

Sympatyczność można sprowadzić wręcz do poprawności politycznej, tak jak jest w USA , tam każdy do każdego jest uśmiechniety, z tym plastikowym uśmiechem nawet jak mu matka umarła. stad wśród kontaktów brak naturalnej szczerości bo wszyscy sa happy. czy my musimy robić ze wszystkiego amerykańską kalkę , nie sądze.
my, polacy nie mamy takiej natury, nie badźmy komiczni. bo tylko wtedy słomę jeszcze bardziej widać z butów kiedy zapatrzeni robimy coś na siłe wbrew naszej naturze.

W komentarzach do tego postu Rita pisze o pesymistycznym przyjacielu. Parę razy miałam do czynienia z takim typem bliskiego wówczas mi człowieka, przy czym relacje te były długoletnie. Za każdy razem po definitywnym, radykalnym rozstaniu się czy to z partnerami życiowymi, czy z wieloletnią przyjaciółką odczuwałam wyraźną poprawię mojej jakości życia i psychicznego komfortu. Oczywiście nie zachęcam do stosowania takich metod, jednak jeśli relacja z bliskim człowiekiem jest daleka od bliskości, to warto zastanowić się nad tym “co jest w tym dla mnie dobrego?” W moim przypadku rachunek wypadał na minus. Rozstając się z przyjaciółką niewiele straciłam a zyskałam spokój. W przypadku partnerów to koszty takiej decyzji były zdecydowanie większe, przy czym zysk na dziś jest kolosalnie większy.
Rita pisze w punkcie “c) pustka będzie, bo tyle lat… ” Otóż życie nie znosi próżni i owa pustka szybko się wypełnia. Zyskując spokój stałam się jeszcze bardziej pogodna niż na ogół. Zyskując czas dla siebie zyskałam czas na poznawanie naprawdę dobrych ludzi.

Pozdrawiam Ewa

Poruszasz ważny temat – jeśli zbyt długo dajemy oparcie innemu człowiekowi, to pozbawiamy go okazji nauczenia sią stania o własnych siłach.

Kuba

Wiesz jak to jest z dawaniem rad na odległość bez dokładnej znajomości okoliczności.
Jeśli ktoś z uporem maniaka powtarza jakieś niekorzystne dla siebie zachowanie, do tego zdając sobie intelektualnie sprawę z nieskuteczności swoich działań, to zazwyczaj ma w takim postępowaniu tzw. korzyść wtórną (jak np. dziecko kiedy choruje to nie musi iść do szkoły i otrzymuje ekstra uwagę i ciepło rodziców). Zastanów się jaka mogłaby być korzyść wtórna tej osoby z takiego zachowania. Dopóki tej korzyści nie zaspokoisz w inny sposób wszelkie próby trwałej zmiany zachowań będą bezowocne, chyba że precyzyjnie kogoś przetresujesz
Nie bardzo chcę dawać tutaj dalszych wskazówek terapeutycznych, bo wymagałoby to dokładnego ecology check itp. i nie jest też celem tego blogu.
Artur

naturalnie, że niesympatyczność na ogół nie jest cechą wrodzoną. Po prostu w jakimś momencie życia dana jednostka stwierdziła, że w ten sposób może osiągać swoje cele i poprzez uogólnienie stosuje dalej. Można też nad takimi cechami pracować i zmienić je, najlepiej jeśli robi to osoba, która ma ten problem.
Możesz oczywiście inwestować Twój czas na próbę wskazania komuś lepszej drogi, choć w ten sposób rezygnujesz na rzecz tej osoby z części twojego życia. Oszacuj sam, czy naprawdę warto.

Pozdrawiam

Alex

Rita poruszyła tu bardzo ważny dla mnie dylemat. Niesympatyczność tych osób moim zdaniem nie jest cechą wrodzoną to kwestia ich stylu bycia i nastawienia do świata (uwarunkowane np. przez środowisko, w jakim ten ktoś dorastał). Tak więc są to cechy, nad którymi można pracować i zmienić. I tu jest moje rozdarcie, czy my jako osoby posiadające tą wiedzę powinniśmy dla własnego bezpieczeństwa unikać takich osób, czy zainwestować trochę czasu w próbę wskazania im lepszej drogi. Wiem też, że bez dobrej woli drugiej strony taka zmiana jest nie możliwa, ale zanim wysondujemy tę wolę trzeba z pacjentem trochę poprzebywać.
Pozdrawiam czekając na opinie
Artur Jaworski

Najpierw należałoby zdefiniować, co autor wypowiedzi miał na myśli mówiąc “twarda dyskusja”. Twarda w stosunku do dyskutowanej sprawy, czy też twarda w stosunku do jej uczestników? To nie jest to samo!! Sam pamiętam, jak w pewnej firmie po całorocznym moim działaniu (a było co robić) powiedziano kiedyś o mnie “ekstremalnie twardy w stosunku do problemów, łagodny w stosunku do ludzi” i uważam że tak jest OK. Druga część stwierdzenia cytowanego przez Ciebie człowieka (ta o “inteligentnym szyderstwie”) raczej sugeruje tę twardość w stosunku do ludzi.
“inteligentni szydercy” (a paru takich zrobiło nawet “karierę”, patrz Kuba W.) to często rzeczywiście inteligentni ludzie z kolosalnymi brakami w poczuciu własnej wartości. To poważny problem i jak widzę takie zachowanie, to mi jest człowieka po prostu żal. Mamy wokół nas mnóstwo ludzi z kompleksami, stąd takie rozpowszechnienie tych postaw, które obserwujesz. Dostosowanie się do tego nie jest dobrym pomysłem, bo nabywasz przy tym nawyków zamykających Ci drogę do znacznie lepszego, sympatyczniejszego świata. Stąd, jeśli jesteś miły i przyjazny, a Twoje otoczenie uważa to za dziwactwo, to zmień swoje otoczenie. Wiem że łatwiej to powiedzieć, niż zrobić, ale stawką jest Twoje życie (versus udawanie, że żyjesz).
Całej tej sympatyczności nie należy mylić ze słabością, co robi wielu ludzi. Moje bycie miłym i uczynnym człowiekiem, nie wyklucza, że zaatakowany, po próbach “porozumowania” i odpowiednim “strzale ostrzegawczym” mogę zrobić agresorowi poważną krzywdę (fizycznie, werbalnie, emocjonalnie, gospodarczo). Na szczęście takie konieczności zdarzają się bardzo rzadko, ale dobrze jest wiedzieć, że w razie potrzeby i to potrafisz. Taka właśnie kombinacja łagodności na co dzień (gentle+man=gentleman, w przeciwieństwie do pospólstwa) jest tym czynnikiem, który, cytując pewną reklamę, “separates the men from the boys”. No ale to jest temat do dyskusji o byciu mężczyzną, Panie wśród naszych Czytelników wybaczą mi tę małą dygresję
Co do Irlandii, to może poruszymy ten temat w przyszłości., bo to trochę złożona sprawa.

Raf, Kuba

Do waszych wypowiedzi wrócę wieczorem, mam dziś serię bardzo ważnych spotkań

Pozdrawiam wszystkich
Alex