Po krótkiej lekturze bloga jestem pod wrażeniem wysokiego poziomu wypowiedzi, zarówno Autora, jak i Użytkowników – gratulacje.

Przyznam, że w wieku 28 lat uświadomiłem sobie, że nie wiem czego pragnę od życia. Mam nieodparte wrażenie, że dopadł mnie kryzys wieku przedśredniego (ang. quarter-life crisis), nostalgia za tym, co nie wróci. Utknąłem w miejscu i nie wiem jak ruszyć do przodu.

Pozdrawiam serdecznie.

“mam 32 lata i mieszkam na emigracji od 9 lat, przez te 9 lat zmieniałam prace wiele razy.”

To jest bardzo ciekawe doświadczenie – mam na myśli zarówno emigrację, jak i wiele firm po drodze.

Możnaby zadać sobie pytanie, czy to były zmiany, aby nauczyć się nowych umiejętności, czy tylko kosmetyczne – z tego samego, na to samo?

Co do pytania, czy to jest to (biznes), weź pod uwagę, że myślenie biznesowe dotyczy nie danej branży, ale sposobu zarabiania pieniędzy. Dziś może to być odzież, jutro SPA, a za kilka lat np. warsztat samochodowy.

Najważniejsze – moim zdaniem – jest sprawdzenie, już na samym początku, czy posiadamy umiejętność pomnażania pieniędzy. Nie potrzeba do tego żadnych inwestycji finansowych, a nawet formalnego zakładania firmy. Gwarantuję Ci, że świat stoi przed Tobą otworem, a większość zmian, które wcześniej wydawały się niepotrzebne, zaczniesz doceniać.

Pozdrawiam, Sokole Oko

Gratuluje wspaniałego bloga !

doszłam do wniosku że też opisze mój problem.,
niby wiem co chcę ale nie jestem pewna czy to rzeczywiście jest to .
mam 32 lata i mieszkam na emigracji od 9 lat, przez te 9 lat zmieniałam prace wiele razy,
zbyt wiele……..co było błędem.
Przez te wszystkie lata nie zdobyłam konkretnego doświadczenia,niektórzy złośliwie pytali czy znowu nie zmieniłam pracy, zamknelam się w sobie , przestałam w siebie wierzyc , czułam się sfrustrowana, zazdrościłam innym ze robią kariery w jednym kierunku -zgubiłam się.
Zaczełam się jakby tego wstydzić, może dlatego że wielu moich znajomych robi calkim fajne kariery.

Musze przyznać że pod wieloma innymi względami moje zycie nie jest najgorsze, jest calkiem ok.
ale problem prac musi się skonczyc, zawsze chcialm miec firmę, byc niezależna,
np miec sklepy z ubraniami , ostatnio pomyslalam o otworzeniu spa i ukończeniu kosmetologi,

ale jak mam odpowiedziec sobie na pytanie czy to jest to …?

moim problemem jest także to ze nie jestem specjalista w żadnej dziedzinie, mam skończone bardzo ogólne studia.

Czuje że moje życie pod względem zawodowym to totalna porażka.

Oprócz tego moja komunikacja z innymi też pozostawia wiele do życzenia.

Pozdrawiam

Myślę, że odpowiedź znajdziesz w powyższym, bardzo treściwym poście Aleksa, który wspomina tu o skutecznej profilaktyce życia, i w komentarzach Czytelników.

Najważniejsza sprawa, zaraz po zastosowaniu profilaktyki, to ograniczenie ilości niewiadomych (pytań bez odpowiedzi) i różnorodne działania, celem budowania praktycznego doświadczenia.

Piszesz o sprzedawaniu, które daje Ci “chociaż małą satysfakcję”. Jeżeli myślisz o własnej firmie, to wypadałoby, aby sprzedaż dawała Ci niesamowitą satysfakcję! Aby to zrozumieć, wystarczy sprzedawać więcej.

Pozdrawiam,

Sokole Oko

Przedstawię Wam moją historię. Pochodzę z małego miasta. Już od małego interesowałem się motoryzacją, fotografią, bawiłem się w sprzedaż na allegro, potem psychologia (robiłem sobie takie małe wyzwania – podchodziłem do nieznajomych w przeróżnych miejscach i rozmawiałem, bardzo mi się to podobało bo łamałem w sobie lęki, ryzykowałem i wtedy czułem się bardzo szczęśliwy). Pół roku temu dostałem się na studia to dużego miasta. Mieszkałem w akademiku, pieniądze na życie dostawałem od rodziców. I tutaj pojawił się problem. Zauważyłem, że moje życie opiera się o jakiś schemat(liceum,studia,etat,hipoteka). Nie podobało mi się to, że biorę pieniądze od rodziców. To, że mieszkałem sam bez rodziców było super, ale perspektywa ukończenia studiów i pójścia do pracy na etacie mnie nie zadowala. Poza tym, czułem że te studia mnie nudzą i tracę czas na uczenie się jakiś bzdetów, które mnie nie interesują. Dlatego zrezygnowałem ze studiów i wróciłem do rodzinnego domu. Teraz zastanawiam się jaką drogę wybrać. Mam pewien pomysł na działalność gospodarczą, być może w końcu zobaczę jak to jest być na swoim. Chcę jeszcze poznawać ludzi, podróżować. Tutaj w moim rodzinnym mieście mało się dzieje, jest mało ludzi i nie ma co robić. Zastanawiam się nad wyjazdem za granicę, ale nie chcę być typowym robotnikiem i mieszkać w UK, bo Polska jest pięknym krajem i wolałbym już tutaj pracować. Nie wiem czy znowu pójść na jakieś studia zaoczne, wybrać najłatwiejszy kierunek by poznać ludzi i mieć zniżki z legitymacji? Co o tym sądzicie? Teraz znowu po powrocie staram się coś zarobić z handlu na allegro i daje mi to chociaż małą satysfakcję. Co byście mi doradzili, patrząc na to z boku?

Zakończenie trochę ckliwe ale otwarte.

Film ma drugie dno szczególnie w kontekście długoterminowości naszego życia i treści zawartych tu na blogu

ciekawym Twoich wrażeń, może ktoś też oglądał

pozdrawiam
Witek

jak myślisz – która potrzeba jest u Ciebie na pierwszym miejscu”

Trafiles idealnie, mysle, ze to nie tylko moj problem ale wiekszosci ludzi “poszukujacych”, bo oczywiscie, ze chec ZYCIA jest na pierwszym miejscu. Po wielu analizach swych pragnien i celow, wiem, ze poddalam sie potrzebie stabilizacji, nie tyle swojej wlasnej, jak mego otoczenia. Kiedy kolejne kolezanki wychodzily za maz i rodzily potomstwo, a ja slyszalam wiecznie “Tobie tez sie w koncu przydazy”. Kiedy kolejne zyczenia urodzinowe ograniczaly sie do uzalania sie nade mna “bo nie mam NORMELNEGO ZYCIA” i z ust moich bliskich wiecznie slyszalam “zycze Ci znalezienia swego miejsca na ziemi”, zaczelam wierzyc, ze to sa moje marzenia.
Teraz zrozumialam, ze to otoczenie zmusilo mnie do przejecia ich pragnien i juz nie wiem gdzie sa te moje ale po Twoim komentarzu wiem, ze najchetniej zapakowalabym plecak i poszla w swiat (bo to jest dla mnie to ZYCIE).
Z jednej strony dzieki, bo to fajne odkryc, ze jeszcze sie czlowiekowi chce, a z drugiej, jak sie ma stala prace i inne zobowiazania, to nie jest to proste…

Co na to powiesz? Jestem ponad 2 razy starszy od Ciebie i te „problemy” nie przeszkadzają mi prowadzić ciekawego, urozmaiconego życia! To chyba dobry znak dla Ciebie.
Generalna rada dla |Ciebie: uważaj aby nie zrobić sobie poważniejszej krzywdy fizycznie, ekonomicznie lub psychicznie. Ale poza tym ŻYJ, staraj się poznać jego różne aspekty, z róznymi ludźmi i kulturami. Świat jest taki pełen sposobności

Pozdrawiam
Alex

PS: Prosze na przyszłośc dostaw do Twojego jakąś literkę, bo mamy juz kilka Magd na blogu

Przede wszystkim zatroszcz się o własne zdrowie – masz potwierdzenie od specjalistów, że psuje Ci się wzrok od komputera? – bo tego nie zastąpi najlepsza praca czy duże pieniądze.

Artysta grafik – to ma być tylko hobby czy także praca zarobkowa? Tworzenie dzieła graficznego odbywa się wyłącznie na komputerze? Graficy nie pracują już ołówkiem, pisakiem, kredą etc.?

Co do studiów, to mam nadzieję, że nie wierzysz w to, iż szkoły artystyczne rozwijają talenty artystyczne – twórcze? Ilu znasz dobrych pisarzy, którzy są po lingwistyce?

Jeżeli czujesz grafikę, po prostu rób swoje, niekoniecznie za pomocą komputera. Swoją drogą, uważam, że komputery nie pomagają w kreacji, ale to temat na oddzielną dyskusję.

Pozdrawiam,

Sokole Oko

A gdyby tak zastanowić się nad tym CO KONKRETNIE w tym “byciu grafikiem” tak bardzo cię kręci? Znam kilkunastu grafików i oni robią zupełnie różne rzeczy! I czy tego co cię tak pociąga da się wykorzystać w jakikolwiek inny sposób?

Pozdrawiam cieplutko
Emilia

Jeżeli masz zainteresowania związane z zawodami reglamentowanymi w Polsce – i nie tylko tu – ale przeraża Cię ilość lat, które trzeba spędzić w murach uczelni, to poszukaj alternatywy zagranicą. Na pewno jest w czym wybierać i nie musi to być drogie.

Piszesz: “Lubię pomagać ludziom, doradzać im, jestem wolontariuszką w pewnej placówce i udzielam korepetycji dzieciom z ubogich rodzin i sprawia mi to frajdę.”

Zapewne jesteś bardzo ciepłą osobą, która znajdzie swoje miejsce w odpowiedniej branży i zawodzie. Mimo wszystko, dobrze jest zarabiać pieniądze, więc z czasem zamień “pomaganie” na “zarabianie na pomaganiu”. Mnie to szło dość opornie, ale w końcu się udało.

Co do doradzania życiowego, to najlepiej, abyś w miarę wolnego czasu (nauka) zaczęła gdziekolwiek pracować za pieniądze, aby poczuć klimat zarabiania. Do prowadzenie własnej firmy nikogo nie namawiam, ale na pewno warto o tym myśleć, podpatrując praktyków.

Nie namawiam także do nie rozpoczynania i nie kończenia studiów. Najważniejszym jest lubić to, co się zgłębia. Ucząc się dalej (teorii), jednocześnie myśląc o pełnej niezależności, warto zamienić swoje nawyki, które większość ludzi posiada – włącznie ze mną. Bycie etatowym pracownikiem, a bycie przedsiębiorcą, to zmiana myślenia prawie o 180 stopni.

Pozdrawiam serdecznie,

Sokole Oko

Olga – zwróciłbym uwagę kiedy powstawały w Twoim życiorysie te potrzeby o których piszesz:
stabilizacja i chęć życia

ta pierwsza jest prawdopodobnie marzeniem/potrzebą, która wykształciła się w okresie kiedy nie znałaś jeszcze samej siebie o ile wogóle to kiedykolwiek nastąpi do końca… zresztą nie to jest celem
a ta druga chęć – ta chęć życia – pojawiła się w późniejszym okresie, większej świadomości

jak myślisz – która potrzeba jest u Ciebie na pierwszym miejscu?

Piotrek – trochę Ci zazdroszczę tego podróżowania w takim wieku ale zastanowiłbym się czy pchać swoje zasoby w płatne studiowanie, kiedy jest tyle wiedzy dookoła

wz

Wpadłam na ten blog kilka dni temu i totalnie mnie wciągnął ; )

UWAGA! Wylewam swoje rozterki, kto nie ma na nie ochoty niech nie czyta

Jestem tegoroczną maturzystką, która nie ma pojęcia co dalej zrobić ze swoim życiem. Nie wyobrażam sobie pracy na etacie z wyznaczonym limitem dni wolnych i pensją, przy której szczytem luksusu byłoby wyjście do kina raz na miesiąc, bo czułabym się jak niewolnik i przeklinałabym tę sytuację. Być może otworzenie własnej działalności byłoby najlepszym dla mnie rozwiązaniem, problem w tym, że nie mam na nią żadnego pomysłu, ponieważ jestem na profilu biologiczno-chemicznym. Interesuję się medycyną, farmacją i kierunkami pokrewnymi i z tym chciałabym powiązać swoją przyszłość, mimo to nie idę na żaden z ww. kierunków, ponieważ nie jestem typem osoby, która potrafiłaby spędzić 10 lat życia z nosem w książkach, mając świadomość, że za ścianą toczy się życie, które mnie przecieka przez palce. Lubię pomagać ludziom, doradzać im, jestem wolontariuszką w pewnej placówce i udzielam korepetycji dzieciom z ubogich rodzin i sprawia mi to frajdę. Jako dziecko marzyłam o tym, żeby być weterynarzem, potem chciałam zostać lekarzem medycyny tylko po to, żeby wyjechać do Afryki i tam pomagać. Jednak dorosłam (w sensie prawnym ) i te idealistyczne plany trochę się zmieniły, teraz wiem, że nie pójdę ani na medycynę, ani na weterynarię i nie mam pojęcia co ze sobą zrobić. Chcę żyć kiedyś godziwie, mieć środki i przede wszystkim czas na podróże, poznawanie nowych ludzi. Najgorszą sytuacją byłaby dla mnie praca od 8-16 od pn-pt i zero czasu i już wtedy nawet chęci na wyjście gdziekolwiek.

Jeśli ktoś ma jakieś sugestie, rady dla mnie to bardzo chętnie poczytam.

Pozdrawiam,
Paulina

Olga
Mam nadzieję, że mimo wszystko się wyspałaś
Piszesz: „ po tych paru latach podrozy i poszukiwan, teraz czasami ogarnia mnie panika, jak pomysle “ze to juz” „
Nie bardzo rozumiem powód tej paniki. Co to jest „to już”? Mam kilka hipotez, ale nie chcę spekulować, może po prostu opisz mi to.
Dalej: „..mialam juz potrzebe stabilizacji ale ta potrzeba czasami walczy bardzo z potrzeba ZYCIA. „
Nie rezygnuj z tej ostatniej!!! Ja jestem ZNACZĄCO starszy od Ciebie a mimo to ta potrzeba jest u mnie na bardzo wysokim miejscu.
Powodzenia w dalszych poszukiwaniach!!
Pozdrawiam serdecznie
Alex