Kiedyś chciałam pracować jako tłumacz, ale kiedy miałam praktyki i tłumaczyłam teskty, zrozumiałam, że jest to dla mnie praca za nudna. Jestm bardzo energiczną osobą, dużo podróżuje, czasami wyjeżdzam sama, nie boję się ryzyka, uprawiam baardzo duzo sportu. Kocham być w ruchu, w lekkim napięciu/stresie. Oczywiście stres z umiarem (żeby nie osiwieć:)
Jednak od pewnego czasu wątpie w to, że znajdę pracę marzeń. Sama nie wiem, jak sukać tej pracy. Nie wiem tak naprawdę, czym chcę sie zajmować w przyszlości. Może konkretne rady? Chcę mieć plan, ale żeby mieć plan, tzreba mieć cel..Ja na tym etapie jeszcze go nie mam..

Po pierwsze – wspaniale, że zastanawiasz się nad sobą – z tej mąki będzie chleb!

Po drugie – w wielu przypadkach “chamstwo” jest oznaką bezradności. Reagujemy agresją, gdy boimy się, że przegramy starcie, że nasze argumenty są zbyt słabe. Wniosek? Należy popracować nad argumentami.

A którym sobą chcesz być?

Pozdrawiam serdecznie
Alex

Nic z tych rzeczy. Promotor chyba nie chciał dyplomanta, który potrzebowałby sporo konsultacji, który zabierałby dużo czasu. Nad tym już się nie rozwodzę – przeszłość

Dlaczego promotor nie wierzył w Twoje możliwości? Czy dałeś mu ku temu jakiś szczególny powód? Czy po prostu nie odróżniał Cię od “szarej masy leniwych studentów”? A może rzeczywiście był tylko złośliwym, zakompleksionym, gnębiącym innych, sfrustrowanym człowiekiem?

Orest

Co do uczelni, to różnie można trafić – ja trafiłem (wybrałem taką) gdzie na ćwiczeniach mówiono mi o rzeczach, które mają wątpliwą jakość użytkową (na kierunku zarządzanie przedsiębiorstwem). Na Informatyce byłem już na etapie wyboru tematu pracy inżynierskiej – jeden temat bardzo ambitny, drugi średnio ambitny a trzeci odtwórczy (nieambitny). Promotor doradzał wybór nieambitnego, bo nie wierzył, że mógłbym zrobić pierwsze dwa, że miałbym problemy… że on woli tendencyjne tematy. U mnie więc bardzo zniechęcali do uczenia się rzeczy poza programowych (gdy przedstawiałem inne, skuteczniejsze metody w zarządzaniu, a ćwiczeniowiec: “Panie Oreście, ja wiem, ale ja mam taki podręcznik, tak muszę uczyć i nie chcę grupie zamieszania robić”) lub do poznawania, gdy mój ambitny temat pracy inżynierskiej był niemile widziany przez promotora. Z opowiadań, rozmów i komentarzy (chociażby tutaj, na blogu) odnoszę wrażenie, że wiele jest takich “niszczących” uczelni. Napewno są też dobre uczelnie, o których też czasem słyszę.

Co do własnego mieszkania to wiem co masz na myśli. Będę chciał być na swoim, gdy będę tego potrzebował. Nie mam potrzeby “imprezowania”, nie potrzebuję świec. Teraz mam trochę inne potrzeby, które mogę zaspokajać mieszkając z domownikami. Zastanawiałem się dwa miesiące temu nad wyjazdem do innego miasta, na stancje… lecz stwierdziłem, że to nie zwiększy mojej swobody, bo teraz mam tyle ile mi potrzeba

Jakby tak człowiek miał zdobywać wszelkie doświadczenia, to powinienem w wieku 18 lat wziąć pleczak, wyruszyć świat, przejechać Europę za 5 €, zatrzymać się w swoim miejscu na ziemii, wykonywać tysiące różnych prac, rozmawiać z ludźmi z dziesiątek krajów itd. Za kilka lat opiszę Wam moją drogę – może będzie ciekawa, może nie, lecz napewno mnie wielu rzeczy nauczy

Pozdrawiam,
Orest

jesli chodzi o nauke to jak dla mnie nie tyle ‘studia maja wade’, co po prostu wybrales nie najlepsza uczelnie.

nawiazujac do wyprowadzki to chyba nie dosc jasno sie wyrazilem, wyjasnie wiec: nie chodzilo mi o wolnosc, chodzilo mi o kontrole nad swoim zyciem i wynikajaca z tego koniecznosc wziecia odpowiedzialnosci za to co sie w nim dzieje. wolnosc to bardzo mily efekt dodatkowy odwaznej decyzji.

a co do samej wolnosci to faktycznie jest jeszcze jeden ‘bonus’. mowisz, ze teraz masz jej wystarczajaco?.. czy chcesz powiedziec, ze domownicy nie mieliby nic przeciwko tygodniowej imprezie na kilkadziesiat osob?.. albo, z drugiej strony, ze obecnosc domownikow nie bedzie ograniczeniem gdy mowa o kolacji przy swiecach?.. to oczywiscie retoryczne pytania

Nigdy nie żałowałem, że studiowałem elektronikę na Politechnice Warszawskiej.

Miałem doskonałych kolegów w grupie, i kilku wykładowców, którzy podsycili moją żadzę wiedzy (i to nie tylko w wąskim apekcie technicznym). Byli też oczywiście ludzie, którzy odrabiali pańszczyznę, ale nie przeszkadzało mi to zbytnio. Jedynym ograniczeniem, jakie odczułem, były biurokratyczne blokady w możliwościach wyboru przedmiotów obieralnych.

Studia uczą… co prawda czegoś innego niż się powszechnie sądzi (napisałem o tym artykuł na eioba.pl czy chociaż w formie postów na blogu). Mnie nauczyły trzech najważniejszych rzeczy, o których tam można przeczytać. I to duży plus studiowania. Wielką jednak wadą studiów, niezależnie od kierunku czy uczelni (a nawet wadą polskiego systemu edukacji: gimnazjum, szkoły średniej) jest to, że system szkolny zabija w człowieku chęć poznawania, uczenia się. Jakby na studiach się człowiek nic nie nauczył, to pół biedy. Lecz gdy zabija się chęć uczenia się samemu, to jest to duży minus studiów.

Jakby tak, Kazik, przeliczać studia na godziny, to coś to może uświadomić. Teoretycznie moi znajomi spędzają na studiach po 20 godzin (zegarowych) na zajęciach na uczelni, lecz ja poświęcając się nauce, tego co lubię, tylko ok. 10 do 15 godzin tygodniowo zapamiętuję więcej i mam więcej wiedzy użytkowej – ja to wykorzystuję zaraz po nauczeniu się i przez dłuższy czas; im wpada coś do głowy i wypada. W sumie to oni tracą czas lub po prostu marnują go

Rafał:

Nie jestem sztywno przywiązany do mojego planu. Z perspektywy tego tygodnia już widzę, że jest on kiepski, a poza tym będzie mi go trudno wykonać Wpadłem na kilka ciekawych pomysłów, które chcę wdrożyć na dniach (dziś ze spacerku przegonił mnie deszcz). Jeśli chociaż część uda się wykonać, to pewnie przed 25 rokiem życia będę na swoim. Ten plan to bardziej jeden z możliwych wariantów, tak abym po 25 roku nie załamał się, że ja jeszcze na kociołku mamusi i że nikt mnie nigdzie nie chce. Lubię zbierać doświadczenia różnych ludzi i sam wybierać drogę, która mi najbardziej odpowiada. Cenię więc Twoją opowieść, opowieść Kazika i opowieść TesTeq’a. Każda czegoś mnie uczy, z każdej coś dobrego wyciągnę dla siebie.
Co do wolności w domu, ubierania się jak chcę, spię o której chcę itp., więc nie muszę się wyprowadzać, bo mam to tutaj w domu – może czasem brak mi własnego kąta, gdzie mógłbym swobodnie! porozmawiać przez Skype.

Ciekawy przykład z placykiem. Nie obawiam się wyjechać na miasto… choć teraz wydaje mi się, że jestem jak ten pies, co przez 9 lat biegał tylko na długość łańcucha. Gdy mnie spuszczono (pełnoletność) to nadal biegam, jakbym ten łańcuch miał na szyi. Ojj… chyba będę miał o czym rozmyślać dziś w nocy…

Pozdrawiam Was serdecznie,
Orest

ucieklo mi to w poprzednim komentarzu: Twoja historia buduje! czytalem ja z przyjemnoscia!

czy zakladasz, ze przez te 4k godzin czlowiek nic nie robi?.. oczywiscie mowie o sytuacji, gdy studiuje sie zgodnie z zainteresowaniami. mysle, ze w ‘sensie studiowania’ nie chodzi o czas, ale o to czy jest sie ze soba szczerym w kwestii wyboru. i jesli do szczerej decyzji dodamy ‘gramotność’ w wyborze uczelni to studia maja wielka szanse okazac sie udana inwestycja.

widze, ze jestes bardzo przywiazany do swojego planu

takze nie bede z nim dyskutowal, powiem tylko co uwazam za najwazniejsza zalete wyprowadzenia sie z rodzinnego domu: uzyskanie kontroli nad wlasnym zyciem. bo to ja podejmuje decyzje jak zyje, kiedy i z kim sie spotykam, jak sie ubieram, kiedy spie, co i kiedy jem, itd. Ja i tylko ja o tym decyduje. musze powiedziec, ze to jest fantastyczne uczucie! a w ramach bonusu poczucie wlasnej wartosci rosnie z kazdym kolejnym rachunkiem za mieszkanie. czlowiek wypelnia przelew i z usmiechem mysli o pracy wykonal w ostatnim miesiacu. rozglada sie po swoim miejscu na ziemi i wie, ze bylo warto.

co do ‘frame of mind’ jaki towarzyszy wyprowadzce to porownalbym to do nauki jazdy samochodem na placyku i wyjazdu w miasto. niby to samo, kieruje sie samochodem przeciez. tylko ze na placyku nie ma mozliwosci przekroczyc predkosci, wybrac innej drogi, nie ma mozliwosci wejsc w kontrolowany poslizg ani wyjsc z takowego. doswiadczenia zupelnie innej klasy.

Pasja mojej kolezanki, ktora konczy wlasnie etnologie jest taniec. Bardzo zaluje, ze nie poswiecila mu wiecej czasu. Uwaza, ze teraz jest za pozno, nie ma czasu sie tym zajac. Bardzo interesuja ja inne kultury, kraje. Czy nie bylaby szczesliwsza, gdyby poswiecila caly ten czas na nauke tanca? Na przyklad w Argentynie?

Moim zdaniem zycie jest za krotkie, by zajmowac sie sprawami, ktore sa wazne dla _innych ludzi_.

Co do studiów, to nie widzę nic złego w społecznej presji dotyczącej pójścia na studia, natomiast bardzo martwi mnie, że wiele osób marnuje ten czas i po studiach jest w punkcie wyjścia. A mogliby być ekspertami w jakiejś dziedzinie z praktyką odbytą w kilku firmach lub w przedsięwzięciach uczelnianych.