Dziękuję Ci za tego bloga który stał się dla mnie wielką inspiracją w ostatnich latach.
Piszę moje zapytanie tutaj bo może się też przydać innym czytelnikom.

Jestem 30- letnim emigrantem z ponad 6 letnim stażem w Irlandii. W najbliższym czasie będę powracał na łono ojczyzny (do Warszawy). Od kilku lat moim marzeniem jest pracować z ludźmi w charakterze trenera (w szerokim rozumieniu tego słowa).Moim słabym punktem jest brak doświadczenia w tym temacie. Ukończyłem filozofię i mam za sobą kilka tygodni praktyk w szkole co może być niezłym punktem startowym dla moim planów.

A oto moje pytanie: jakie kroki powinienem poczynić aby nadrobić stracony teoretyzowaniem (książki, internet, rozważania) czas. Wiem że część odpowiedzi znajdę na blogu. Chodzi mi o to czy znasz może jakieś dobre kursy lub ludzi którzy pomogliby mi katapultować się w dziedzinie umiejętności interpersonalnych oraz w ogólnie rozumianym trenerstwie. Czy znasz jakieś miejsca które w zamian za darmową pracę dałyby mi możliwości nabywania i praktykowania potrzebnych mi umiejętności?

Jakie obszary trenerki uważasz za najlepsze do zajęcia się na początek?

Dziękuję Ci Alex za wszelką pomoc jaką możesz mi zaoferować.Pragnę dokonać znaczących i konkretnych zmian w życiu a 30 – stka to najwyższy czas na to.
Bardzo inspirują mnie Twoje słowa: “Największy skok zrobiłem około 28 roku życia decydując się na porzucenie roli ofiary i dość radykalne przestawienie mojej “mapy życiowej”” Tą drogą również chcę podążać.

Dziękuję raz jeszcze i życzę dobrego dnia!

Tomek

Już się wycofałem z mojego nieszczęsnego rozróżnienia między coachem a psychologiem. Alex generalnie wytłumaczył mi różnicę i w dodatku poszukałem sobie informacji.
Zrobiłem to tak, jakbym porównał smak jabłka do smaku gruszki, przy czym gruszki nigdy nie spróbował

Pozdrawiam,
Orest

Orest:
A propos Twojego porównania pomiędzy Coachem, a psychologiem.
Muszę zgodzić się z Alexem w tej kwestii. To znaczy psycholog nie rozwiązuje za nikogo jego problemów – pierwsza zasada dobrego psychologa!. Poza tym uważam, że granica między psychologiem, a coachem jest dosyć cienka i płynna. Często Coach zachowuje się jak psycholog, a psycholog zachowuje się jak coach….będąc dla innych osobą, która wskazuje inne drogi, rozwiązania, które wydają się “nie do rozwiązania” ALE co najważniejsze ostateczną decyzję jak postąpić pozostawia tejże właśnie osobie (tutaj mówię bardziej w kontekście rozwoju osobistego). W innych przypadkach coach bierze sprawy we własne ręce.
Alex poproszę o korektę jeśli się mylę

Pozdrawiam was serdecznie
Marcin

Orest

Nie chciałem przeinaczać cytatu a na dodatek się z nim zgadzam. Ja nie znam osoby, która nigdy nie popełniła błędu: zobaczyła jak chodzą dorośli, wstała i od razu chodziła jak oni; zobaczyła jak jeżdżą dorośli na rowerach, usiadła na rower i jeździła jak oni itp.
Więc jeśli twierdzą, że nie popełniły błędu (bądź tylko błędów w dorosłym życiu) to najpewniej kłamią lub nie robiły nic.

O dziwo w ostatnim roku popełniłem zdecydowanie więcej błędów niż wcześniej… i nie wynika to z tego, że tych błędów jest więcej, tylko do większej ilości się przyznaję (przed samym sobą i przed innymi)… i czuję się z tym szczęśliwszy i pełniejszy życia
Mnie osobiście nie kusi perspektywa współpracy z osobą “idealną” – wolę “rycerzy z bliznami i zbłędami”

Pozdrawiam serdecznie,
Orest

“Boże – chroń mnie przed osobami, które twierdzą, że nigdy nie popełniają błędów…”

Praca z osobami, która naprawdę nigdy nie popełniają błędów i nie mają mi za złe, że ja nie jestem tak doskonały, jak one jest dla mnie kuszącą perspektywą (tyle, że nierealną).

Uważam, że z błędami jest jak z bliznami z postu Alexa, pt: “Pokaż mi Twoje blizny!!”. Jeśli więc ktoś nie popełnia błędów, to albo nic nie robi, albo zwala wszystko na innych lub po prostu kłamie.
Żadnego z tych typów ludzi nie chciałbym blisko siebie

Pozdrawiam,
Orest

Zdecydowanie druga interpretacja. Ciągłe przepraszanie jest oznaką popełniania cały czas tego samego błędu. Taki ciekawy cytat, z którym się spotkałem w swoim życiu:
“Boże – chroń mnie przed osobami, które nigdy nie popełniają błędów i przed takimi, które popełniają ten sam błąd wielokrotnie.”
(niewierny, źródła nie pamiętam)

Pozdrawiam,
Orest

Jak rozumieć tę Twoją zasadę? Że (1) nie przepraszasz w ogóle, czy że (2) za pierwszym razem przepraszasz, a potem postępujesz tak, żeby już więcej nie było potrzeby przepraszania? Ta druga interpretacja bardziej mi się podoba.

Ja wyznaję zasadę: “Nie przepraszaj, tylko nie rób tak więcej” – jeśli już przepraszam, to faktycznie wiem, że źle postąpiłem i w tej kwestii będę się pilnował na przyszłość.

Co do ostatniego zdania… nie starałem się naciskać, poprosiłem tylko o pomoc w wyjaśnieniu. Zaskoczyło mnie to, że będąc tak zajętym człowiekiem nie odmówiłeś mi odrazu, bo raczej tego się spodziewałem
Przez internet nie można mnie obrazić, czy popsuć mi humoru – doświadczyłem już wielu nieporozumień w komunikacji przez internet (pisemnej), które wynikają z kiepskiej możliwości odczytu ładunku emocjonalnego i niemożności bieżącej odpowiedzi.

Spokojnej nocy,
Orest

Ostatnie zdanie mojego poprzedniego komentarza zabrzmiało może nieco ostro, w którymś momencie po prostu nieco się zniecierpliwiłem Tak to jest jak się próbuje na mnie naciskać

pozdrawiam serdecznie
Alex

Dziękuję za odpowiedź. Za “grzech śmiertelny” szczerze przepraszam – kłaniam się pokornie.
Od dziś przyjmę postawę pytającą – nie wniesie to innego (mojego) punktu widzenia, nie wprowadzi nikogo w błąd lecz będę wyglądał bardziej “światle” (a nie na tym mi zależy).

Dziękuję również za ostatnie zdanie – wiem na czym stoję i akceptuję to. W jednym z poprzednich komentarzy ustawiłeś odpowiedź do mnie za zalegającą korespondencją, rachunkami i innymi ciekawymi zagadnieniami – nie oznaczało to odmowy

Pozdrawiam Ciebie serdecznie,
Orest

Nie czytając już tej ostatniej Twojej odpowiedzi rano, celowo wziąłem książkę (moje pierwsze, podstawowe źródło) w podróż (jechałem na ciekawe spotkanie, które nie odbyłoby się gdyby nie Twój blog ) aby jeszcze raz zweryfikować moją wiedzę. Tym źródłem jest książką “Coaching. Poznaj tajniki sukcesu.” autorstwa Scott Blanchard, Madeleine Homan (dzieci Kena Blancharda, założyciele strony coaching.com). Po przeczytaniu początku, stwierdzam, że mój pogląd na coaching jest podobny do przedstawionego w książce. Nie wiem na ile wiarygodnym źródłem jest ta książka, nie wiem nic o Blanchard i Homan.

Co do podziału użyłem go dla ułatwienia wyboru kierunku Paulinie – będąc coachem jest on zbędny, lecz przed wybraniem kierunku warto mieć świadomość, że profesja coacha nie jest zarezerwowana tylko dla buisnessu, lecz też spotyka się w sporcie czy w życiu prywatnym.

Napisałeś w jednym z komentarzy:
“Mam generalną prośbę do Ciebie: Jeśli się na czymś nie znasz (co nie jest żadną ujmą, ja też o wielu sprawach nie mam pojęcia), to na tym blogu albo zadawaj pytania, albo pisz w trybie przypuszczającym, nigdy w oznajmującym.”

Odczytałem to jako podważenie mojej całościowej wiedzy odnośnie coachingu. Zdaję sobie sprawę, że mogę czerpać ze złych źródeł i ciężko oddzielić “ziarno od plew” przy początkach zgłębiania jakiejś dziedziny. Zdaję się więc na Ciebie i proszę Ciebie, jako eskerta i praktyka, abyś wskazał moje błędne przekonania. Do tej pory wyjaśniliśmy kwestię coach vs. psycholog (w której przyznaję, że byłem w błędzie), doszliśmy do punktu, że podział coachów jest mało użyteczny (z czym również się zgadzam).

PS: Być może masz jakąś ciekawą propozycję książkową dla mnie o tym zagadnieniu? Chciałbym być utwierdzony w słusznym postrzeganiu profesji coacha nim zacznę profesjonalnie zajmować sie coachingiem.

PS 2: Może wysłać Tobie maila, który zalegając za jakiś czas przypomni Tobie o tym wątku? Chodzi mi o całościowe spojrzenie na wszystkie moje komentarze (jest ich kilka, dość obszerne) co z pewnością pochłonie trochę czasu. Byłbym niesamowicie wdzięczny i zobowiązany za taką dogłębną wypowiedź

Pozdrawiam,
Orest

piszesz ‘nie trzeba’, co implikuje ‘mozna’ – oczywiscie, ze tak. szczegolnie, ze na dyrektorskich stanowiskach dzieja sie czasem rzeczy nie do ogarniecia

powazniej to mysle, ze wiem o czym pisales. ze przy odrobinie dobrej woli wiedza ogolna wspomagana intuicja pozwola wczuc sie w sytuacje. dobrze rozumiem?

jednak jest to tak samo prawdziwe jak to, ze duzo latwiej jest rozmawiac reprezentujac poziom znajomosci tematu lepszy niz dobry. tak w uproszczeniu to dobrze jest, gdy rozmowca potrafi przytoczyc branzowa anegdote ze soba w glownej roli

widze to rozmawiajac z mlodymi wilkami, swiezo upieczonymi adeptami informatyki. sa chetni do pracy, pelni energii i zapalu. jednak dopiero z uplywem czasu przekonaja sie, ze pewne sprawy staja sie jasne nie w wyniku przeczytanych ksiazek, ale dopiero w momencie gdy sie ich dotknie.

tak na marginesie pamietam zadziwienie, gdy kolejny klient okazal sie byc gluchy na moje przekonywania, iz dopiero z rozbudowanym systemem CMS jego witryna (wiecie… taka przez duze ‘Wu’… bo innymi sie przeciez wtedy nie zajmowalem ) bedzie piekna i wspaniala. no bo klientowi w zupelnosci wystarczala prosta strona, a najwazniejsze mapka dojazdu i numerem telefonu, i tyle. pamietam jak zdziwilem sie dochodzac po dlugich rozmyslaniach do – poprawnego, a jakze! – wniosku, ze warto dostosowac rozmiar kartonu tak, aby jego wielokrotnosc ladnie wypelniala kontener, a jednoczesnie ciezar nie wykluczal bezpiecznego transportu przy pomocy wozkow ktorymi dysponuje magazyn. a przeciez to oczywistosc dla kazdego, kto zajmowal sie logistyka, a prawdopodobnie nawet dla kazdego kto pracowal w magazynie. podobnie bylo ze strefami czasowymi… pamietam, ze dobrych kilka spotkan rozeszlo sie w szwach, gdy okazalo sie, ze nie kazdy zdaje sobie sprawe z roznicy czasow i tego, ze czas Eire/UK to nie zawsze GMT, ze tutaj rowniez jest mamy czas letni/zimowy. nie mowiac juz o takich sprawach jak migracja centrum danych miedzy kontynentami, gdy okazalo sie, ze przy dostepnej przepustowosci nie bedzie mozna przeslac calosci danych w ciagu doby i zostala podjeta decyzja, ze dla tasmy zostana przewiezione samolotem. w kazdym z tych przypadkow mialem swoje zdanie, ktore mimo dobrych checi i niemalego doswiadczenia w jednej dziedzinie upadalo w konfrontacji z doswiadczeniem klienta na jego polu.

ale co chcialem powiedziec… aha! ze jak w kazdej branzy mamy tych mniej i bardziej zdolnych, a trener, ktory potrafi dzialac sprawnie na nieznanym mu polu to bylaby niewatpliwie trenerska elita. niezaleznie od tego i tak bedzie znacznie lepszy tam, gdzie juz byl, czego dotknal i na czym sam zjadl zeby.

ps. tekst napisalem wczoraj, troche sie zdeaktualizowal (ciag dalszy dyskusji wymiany zdan Twojej i Alexa), fragment o elicie podchodzi pod ‘cukrzenie’ gospodarzowi… ale ten akapit naprawde powstal wczoraj no nic, slowo sie rzeklo, kobyłka u płotu! wiec mimo to postanowilem go opublikowac

Starze rzymskie powiedzenie mówi “pomyśl o źródle z którego pijesz”
Nawiasem mówiąc ja kwestionowałem nie “słuszność” takiego podziału (bo to przecież możemy dowolnie robić), lecz jego użyteczność. W myśl jednej z zasad Musashiego: “nie bierz udziału w bezcelowych przedsięwzięciach”

Pozdrawiam serdecznie i do zobaczenia po południu
Alex

Ja mimo wszystko zaczekam, aż ktoś, a najlepiej Ty, naprostuje mnie i moje postrzeganie profesji coacha, zanim zacznę się wypowiadać

PS: Zajrzałem wczoraj do Wikipiedii pod pojęcie “coaching” (o którym wspomniał TesTeq) i z lekkim zaskoczeniem znalazłem tam podział coachów niewiele różniący się od mojego (przyznam, że nie kierowałem się książkowymi podziałami a tylko obserwacjami i przemyśleniami).
Lecz nie będę się przy nim upierał.

Pozdrawiam serdecznie,
Przyjemnego dnia życzę
Orest

Teraz pędzę pod prysznic bo świat czeka…

pozdrawiam serdecznie
Alex