“Im mniej masz, tym ważniejsze jest aby robić rzeczy posuwające Cię do przodu minimalizując przy tym koszty stałe”

przepiękna kwintesencja minimalizmu, zasady pareto, bycia tu i teraz oraz efektywności

podziwiam tych, którzy np płacą za studia zaoczne czyli najpierw ciężko pracują w najciekawszym momencie ich życia a potem studiują niekoniecznie coś co ich interesuje a potem na końcu nie mogą dostać pracy w tzw zawodzie

Kurcze – to jest normalnie blog wychowawczy (dzięki jeszcze raz Alex )
nie dość, że czuję jak się zmieniam i zmienia się moje podejście do życia to zarażam tym innych dopytując o ich motywacje oraz swoje dzieci

Podnoszę przy jakość swojego życia i cieszę się z tego coraz bardziej

PS. Witam wszystkich. To mój pierwszy post tutaj, bardzo mi się podoba ten blog, Aleksie. A ponieważ mało piszesz ostatnio, to wziąłem się za czytanie archiwum

Obecnie mam do wszystkiego trochę większy dystans. Traktuje to jako różne strategie. Jednie z nielicznych bowiem są z pewnością inne, bardziej skuteczniejsze i efektywniejsze.

Wracając do samego obliczania wartości za jaką sprzedajemy nasz czas to mogę powiedzieć, że jest to świetna rzecz. Szczególnie w przypadku gdy dążymy do niezależności finansowej, a chyba większość osób, która jej jeszcze nie ma chcę ją uzyskać. Wynik takich obliczeń można wykorzystać w wielu różnych sferach (co pokazał w przykładach Alex). Ludzie często myślą, że zarabiają na godzinę tyle ile mają w umowie nie zdając sobie sprawy z kosztów jakie ponoszą. Psychiczne, fizyczne. Długo i krótkoterminowe.

Niedługo sam przekonam się za ile obecnie jestem w stanie sprzedać godzinę swojego czasu. Mam nadzieję też, że dowiem się jak mogę zainwestować w siebie by zwiększyć tą stawkę z X do Y i moje zadowolenie o (Y-X) do kwadratu.

Alex, a czy przy tym wyliczaniu mam brać pod uwagę czas spędzony na hobby? CHodzi o to: teraz znów tańczę, dużo czasu na to poświęcam ok 6 godzin tyogodniowo i z jednej strony robię to, bo potrzebuję, chcę, uwielbiam etc. Ale z drugiej, to tez w pewnym sensie “czas spędzony na dojście do siebie po pracy”. gdyby to była godzina-dwie tygodniowo, to pal licho,a tak pokaźna liczba się zbiera. Jak bym ją doliczyła, to pewnie bym się już nie uśmiała, a popłakała;)

Olga

Napiszę, jakie widzę rozwiązania kiedy trzeba się samemu utrzymać, studiować i rozwijać sie w dziedzinach nie związanymi ze studiami.

1. Trzeba zmienić albo kierunek studiów, albo swoje zainteresowania, tak, by jedno było zbieżnie z drugim, bo inaczej szkoda czasu na takie studia.

2. Postarać się o pracę dobrze płatną i rozwijającą, tak, jak to zrobiło kilku moich znajomych studentów studiów dziennych pewnej dużej uczelnii na Śląsku. Jeden z nich jest pracuje jako główny programista pewnego dość poczytnego portalu internetowego, inny pisze regularnie artykuły do popularnych pism komputerowych i właśnie wydał swoją pierwszą książkę, jeszcze inny ma zlecenia z przemysłu jako ekspert zewnętrzny, gdzie za weekend zarabia znacznie więcej, niż pracownik hipermarketu za miesiąc.

Wszystko pasuje: zarobki przyzwoite, praca ciekawa, rozwijająca, zgodna z zainteresowaniem i kierunkiem studiów, dająca możliwość zdobywania kontaktów w branży i wyrabiania sobie pozycji eksperta. Cóż za problem zrobić tak samo?

pozdr.
Mirek

Oczywiście, można marzyć o “złotym strzale”, ale ja wolę jednak dążyć do czegoś i sukcesywnie “zdejmować” kolejne milestones, niż marzyć i czekać na okazję, która może, ale nie musi się pojawić…

Pracuj zatem tam, gdzie możesz “rozwijać się w dziedzinach nie zwiazanych ze studiami”. A jeśli byś jeszcze napisała, jakie to dziedziny, może znalazłby się jakiś czytelnik tego blogu, który byłby zainteresowany wykorzystaniem Twojej wiedzy i zainteresowań ku obopólnej korzyści. Czas na reklamę. Tu oprócz studentów bywają także pracodawcy.

Justyna:
Zgadza się. Ja najciekawsze prace wykonywałem za darmo, a te najlepiej płatne (50 czy 70 zł/h) nie szczególnie dodawały mi radości. Stąd też moja strategia skłania mnie ku pracy non-profitowej z zapłatą uznaniową. Ktoś uzna po fakcie, że dostał ode mnie wartościową wiedzę to będzie mógł się odwdzięczyć pieniężnie.

Oczywiście nie chodzi o to, że w każdej godzinie robiąc coś co lubimy bądź nie musimy zarabiać. Chodzi o to, aby znaleźć taki sposób, w którym będziemy pracować tyle ile chcemy (np. tylko 4 godziny dziennie i 3 razy w tygodniu) i po takiej cenie za godzinę, abyśmy mieli środki na prowadzenie naszego wymarzonego życia.

Tutaj odnoszę się do innego postu Ile pieniędzy potrzebujesz aby być szczęśliwym? – wyliczyłem, że jak dla mnie to niedużo

A ewentualne nadwyżki będą służyć wspieraniu innych.

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Samo pytanie jest dla mnie prowokujące. Za ile sprzedaję godzinę swojego życia?…

Obliczyłam i uśmiałam się:-))) Zdarzyło mi się w życiu pracować za niewiele ( i to niewiele mi wystarczało) i za o dużo więcej ( też mi starczało:-), ale nigdy nie robiłam niczego, co musiałabym robić. Nie, wcale nie byłam przysłowiową szczęściarą. Dokonywałam wyborów, np. zamiast “na kasie”, udzielałam korepetycji:-) Dużo rzeczy robiłam za darmo, bo praca to dla mnie była przyjemnością. Nadal się staram tego trzymać:-)

Życie uważam za zbyt cenną rzecz, aby sprzedawać je na godziny i rozmieniać się na drobne:-). Nawet jeśli godzina mojego życia wg wzoru Alexa jest droga, to co z tego? Mam być dumna, że jest tak wysoka? Mam dojść do absurdalnego wniosku, że im droższa moja godzina, tym moja wartość wyższa, tym jestem z życiem za pan brat, tym lepiej???

Praca powinna być wynikiem naszej decyzji, chęci, pasji i wiary w to, że robimy coś ważnego dla siebie i innych. Nawet gdyby taka godzina kosztowałaby grosze, to zupełnie nie ma znaczenia, jeśli to jest TO. Kiedyś “traciłam czas” na dojazd do pracy, gdzie zarabiałam grosze,ale ta praca sprawiała mi przyjemność, dawała mi satysfakcję, pozwalała rozwijać się, była wyzwaniem. Tak, wg tego wzoru moja godzina życia kosztowała niewiele. Nisko się ceniłam:-)))

Życie jest limitowanym doświadczeniem i to, co “możemy zarobić” nie ma nic wspólnego z pieniędzmi. Zdobyć możemy jedynie wspomnienia i wiedzę…

Oj, może mnie nieco poniosło:-))), ale po prostu marzę o tym, aby nikt z was nie czuł potrzeby skorzystania z wzoru Alexa. Może jedynie z ciekawości:-)

Justyna

Rada moja – znaleźć pracę taką, że się rozwijasz. Że robisz coś innego. Zmęczyć się możesz, ale liczy się radość z tego. Mi się zdarzały sytuacje, że cały weekend byłem gdzieś w Polsce – praktycznie to wyglądało tak:
czwartek: praca 6-15 studia 16-21
piątek: praca 6-10, wyjazd do gdanska, 16-23 szkolenie + “impreza integracyjna”
sobota: 8 wyjazd z gdanska do koszalina 13-23 szkolenie + “impreza integracyjna”
niedziela: 10 wyjazd z koszalina + odwiedzenie znajomej ze szczecina + 16 wyjazd ze szczecina, 22 w domu w tychach
poniedziałek 6-15 praca studia 16-21…

Naprawdę, ja się ciągle cieszę, że tyle mogłem, że potrafię to wszystko przerobić i mieć możliwość kontaktu z masą ludzi, że robię coś, co daje wymierne skutki, jednocześnie się rozwijając.

Ktoś może powiedzieć “a gdzie czas dla siebie”? Byłem wtedy singlem, mogłem to robić, więc robiłem, nikomu nigdy nie narzekałem, że “firma mną rzuca po całym kraju” jak to dwóch marketingowców w firmie lubiło czasem rzucić Mnie cieszyło, że robię coś niezwykłego, coś odmiennego.

Każdy musi znaleźć coś co lubi robić, wtedy to co robi go nie nudzi, nie denerwuje, nie niszczy go wewnętrznie. I pogodzi to ze studiami jeśli je ma, to da radę.

Tak, ale ja zarabiam w efekcie więcej niż “typowy student na kasie”, a i tak są to pieniądze stosunkowo małe do potrzeb – bo niestety ja prócz tego co Orest wymienił jednocześnie muszę myśleć o innych rzeczach jak rachunki, opał, itp. Pracy “dla studenta” za 1200 na rękę nie mogę przyjąć, bo bym wręcz “zarabiał ujemnie”…

Ala, poważnie, student może pracować, może znaleźć ciekawą pracę – jeśli tylko tego chce. Nie lubię teorii “o pracę jest tak ciężko” (słyszę to non stop odkąd pamiętam). Ruszyć zadek i poszukać. Wiem, twarde słowa dla niektórych, ale taka jest prawda. Nie od razu zostaje się CEO koncernu światowego, ale kiedy należy zacząć pracę? Jak najwcześniej, jeśli chce się do jakiejś pozycji dotrzeć…

pozdrawiam serdecznie
WW

Ciężko mi rzucić pomysłem, bo zbyt ogólnie znam Twoją sytuację. Na szybko przychodzi mi udzielanie korepetycji – jako studentka z pewnością jesteś w stanie pomagać chociażby licealistom (matematyka, polski, angielski, historia czy to w czym czujesz się dobrze). Godzina korepetycji to od 15 do 30 złotych. To trochę lepsza przebitka niż 6 czy 7 złotych brutto na kasie. Zwiększając ilość korepetycji będziesz mogła zmniejszać dwu-, trzykrotnie czas pracy na kasie. 10, 12 godzin korepetycji = prawie tydzień wolnego. Ten czas możesz spożytkować na rozwijanie się w czym chcesz… podcasty, książki, rozmowy z ludźmi z danej dziedziny.

PS: Zawsze możesz napisać maila do mnie.

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Orescie! Przeczytalam na blogu, ze zyjesz na koszt rodzicow. Ja staram sie utrzymywac samodzielnie. Praca na etacie jest latwo dostepna dla studenta, ktory jak zawsze potrzebuje pieniedzy i nie widze raczej innego wyjscia. Byc moze pomozesz mi je znalezc?

Z pozdrowieniami – Ala.

No i masz dużego pecha. Trafiłaś na ten blog, a on ma tendencję do “wciągania” i robi a la “pranie mózgu” dla tych, którzy chcą je przejść. Oj Ty nieszczęsna… właśnie zostałaś stracona dla firm, w których dominuje monotonna praca

Pozdrawiam Cię radośnie,
Orest

Moja “kariera” zaczynała się od sprzedawania gazet na skrzyżowaniu, więc wiem jak to jest. Im mniej masz, tym ważniejsze jest aby robić rzeczy posuwające Cię do przodu minimalizując przy tym koszty stałe. Da się

Dobrej nocy

Alex

Z pozdrowieniami – Ala.

“jest malo prawopodobne, zeby zwykly czlowiek byl w stanie dojsc do takiej pozycji do jakiej doszedl Alex pracujac w na etacie przez 5 dni w tygodniu po 8 godzin w nudnej, monotonnej pracy (dojezdzajac do niej), po ktorej trzeba kilku godzin, aby “dojść do siebie”, a do tego uczac sie (studentka UW)?”

Mam natomiast odmienne zdanie kiedy wnioskujesz:

“Radze wszystkim, porzuccie wszelka nadzieje”

Naprawdę nie przychodzi Ci na myśl lepsze rozwiązanie? Może po prostu wystarczy zmienić strategie, którą “stosuje każdy” na efektywniejszą?
Pozdrawiam serdecznie
Alex

Radze wszystkim, porzuccie wszelka nadzieje. Lepsze to niz bolesne rozczarowanie rzeczywistoscia.

Z pozdrowieniami – Ala.