Otoz mam ich cale masy – ze szkoly, pracy, okolicy itd. Na samej liscie Gadu-Gadu mam z 250 pozycji. Gdybym mial kazdej z tych osob poswiecic choc minutke, to okazaloby sie, ze dziennie zajmuje mi to ponad 4 godziny. Dawniej staralem sie utrzymywac ze spora grupa tych osob w miare ciagle relacje, ale kosztowalo to tyle czasu, ze odpuscilem. Teraz nie odzywam sie prawie do nikogo i wiele osob ma mi to za zle, piszac, ze je “olewam” itp.

Jakies sugestie? Wyszukiwac kluczowe/wplywowe/takie ktore moga cos dac osoby a reszte porzucac? Tylko jak wytlumaczyc tym wszystkim ludziom, ze nie bede sie nimi zajmowal – “bo nie sa dla mnie w zaden sposob wazni”?!

Ponadto sam nie mam takiego problemu i jesli ktos nie odzywa sie do mnie nawet pol roku a po tym czasie da znac, to nie czuje sie obrazony, wkurzony czy smutny – po prostu nie potrzebuje az tak zazylych kontaktow, tym bardziej ciezko mi zrozumiec ludzi, ktorzy czuja sie olewani.

Pozdrawiam,
Piotrek

Dziękuję za obszerne wyjaśnienie. Z braku osobistych doświadczeń w chowaniu niemowląt nie czuję się zbyt kompetentny do zabierania głosu, niemniej to, co napisałeś brzmi dla mnie rozsądnie.

Co do wpisu, to myślę, że tutaj będzie to czytać więcej osób

PS: Jeśli inni ojcowie/mamy chcą się wypowiedzieć na ten temat to można nawet otworzyć nowy wątek, dajcie mi znać

W sposób o którym pisałem w dzienniku ojca na alexrc.com – poprzez taką postawę, w której dziecko jest jednym z członków rodziny, wzrasta przy rodzinie i posiada swoje prawa i obowiązki (na razie trudno mówić o obowiązkach) jak każdy jej członek, lecz rodzina nie jest podporządkowana TYLKO wychowaniu dziecka, a każdy z jej członków jest tak samo ważny. Zdawałoby się, że piszę o czymś oczywistym jednak praktyka pokazuje, że wiele małżeństw wychowuje w sposób skrajny swoje pociechy, bez jakiegoś rozsądku. Wokół siebie zauważam dwa sposoby wychowania dzieci, których ja nie chcę stosować:
-skupianie się tylko na dziecku kosztem reszty rodziny, oddawanie mu niemal czci, w tym własna śmierć obywatelska; nie jest to korzystne ani dla rodziny (kłopoty małżeńskie), ani dla dziecka (syndrom jedynaka)
-nadmierna aktywność zawodowa sprawia, że niewielka ilość czasu jaki mogą poświęcić dziecku rodzice zamienia się w festiwal rozpieszczania. Efekty są łatwe do przewidzenia.
Tyle wywodów. W praktyce nie pozwalamy małemu na wszystko, na co ma ochotę. Gdy głośnym płaczem i wyciąganiem dłoni domaga się mojego modelu ze ściany – nie dostaje go. To zabawka taty i nie chciałbym, by została przez bobasa zepsuta. Znam natomiast rodziców, którzy zrobią wszystko, by ich dzieci nie płakały nawet 30 sekund (bezstresowe wychowanie?). Kolejny przykład – od urodzenia wprowadziliśmy harmonogram dnia – jest czas na zabawę, odpoczynek, poznawanie świata i co ważne sen. Jedną z największych bolączek młodych rodziców jest niedobór snu. My od początku tak ustawiliśmy małego, że o godzinie 19:30 znikają zabawki, jest kąpiel, jedzenie i sen we własnym łóżeczku bez bujania i noszenia na rękach. Efekt – mały jest zadowolony, że ma zdrowych i wypoczętych rodziców. Tym czasem znajomi usypiają na rękach swoją pociechę do późnych godzin nocnych, a rano biegną do pracy.
Ojej, bardzo odbiegłem od tematu. Już się uciszam
PS Chyba powinienem zrobić wpis do dziennika ojca, co o tym sądzisz Alenie?
Pozdrawiam
PiotrP

Rodzice, którzy przekazują swoim dzieciom taki sposób “radzenia sobie” skazują swoje pociechy na takie życie pełne przepychania się i deptania po sobie. Trudno ich obwiniać, bo najczęściej działają w dobrej wierze i sami nie wiedzą co czynią.
Z drugiej strony trzeba uważać, aby nie przesadzić w drugą stronę. Moje podejście jest takie: moc jest z tobą, ale używaj jej tylko w razie absolutnej konieczności

Piszesz o uczeniu siedmiomiesiącznego synka szacunku dla potrzeb innych. To nie całkiem temat tego postu, niemniej interesujem mnie jak to praktycznie robisz.

Pozdrawiam
Alex

Ta część społeczeństwa, która była wychowywana w duchu “walki o przetrwanie” to znakomita większość, niżej podpisanego doliczywszy. W dzieciństwie i szkole otrzymujemy bardzo wiele kontraproduktywnych programów, które powodują, że większość ludzi nie prowadzi potem szczęśliwego życia. Dodaj do tego wzorce z mediów a szczególnie żałosnej w swoim poziomie polskiej telewizji i masz przyczyny.
Taki program, to oczywiście tylko software, więc każdy może go sobie zmienić, czego jestem najlepszym przykładem (bo pod wieloma względami byłem kiedyś “ciężkim” przypadkiem )

PrzeoR

To myślenie negatywne pojawia się, bo jesteśmy tak zaprogramowani, patrz powyżej.

Bartek

Jest mi trudno tak uogólniać, bo jest to bardziej cecha indywidualnej osobowości, niż geografii. Jakoś zawsze mam “szczęście” trafiać przeważnie na właściwych ludzi, myślę że to działa w myśl niemieckiego przysłowia. “tak jak wołasz do lasu, tak las odpowiada ci z powrotem”

Pozdrawiam
Alex

Po przeczytaniu tekstu Alexa zastanowilo mnie jednak to, ze ciezko mi sobie wyobrazic ich praktyczna aplikacje na co dzien, co jest smutne. Czesciej spotykam sie z sytuacjami mniej idyllicznymi, w ktorych ludzie zachowuja sie tak, jakby obowiazywaly reguly zupelnie odwrotne:
1\ Jesli ktos nawiazuje z toba relacje, to znaczy, ze chce cie wykorzystac – zeby mu sie nie udalo, badz szybszy;
2\ Utrzymuj tylko te relacje, z ktorych twoja korzysc jest wieksza niz innych;
3\ Wazne sa tylko twoje wlasne sprawy – reszte zignoruj, bo patrz pkt. 1

Wyglada to tak, jakby jakas czesc ludzi od dziecka byla wychowywana do walki na smierc i zycie, raczej niz do pokojowego ‘wspolzycia’ i powodowania pozytywnych zmian na swiecie… Zastanawiam sie z czego to wynika. Szkola tego chyba nie uczy (przynajmniej te, do ktorych chodzilem). Moze to reguly Stoleczne, a ja po prostu z prowincjonalnej Lodzi jestem?

Takich ludzi trzeba poszukać (da się ich znaleźć) i ….. do ich grona zakwalifikować
Gra jest warta świeczki, bo ma to ogromny wpływ na jakość naszego życia.

Bartek
Ja to robiłem tak, że jak najszybciej szukałem sobie zdrowych alternatyw. Jak się znalazły, to szybki przeskok i żyje się zupełnie inaczej
Współpracowników możesz delikatnie podtresować
Łukasz

Dziękuję za Twój punkt widzenia. Ta zasada pierwsza jest dla mnie oczywista, stąd jej nawet nie wspomniałem. W tym punkcie trzecim staram się traktować innych o “oczko” lepiej

Pozdrawiam
Alex

Taka jest moja odpowiedź na pytanie postawione w temacie tej notki.

Bartek

Cieszę się, że są dziedziny życia gdzie mamy podobne podejście

PrzeoR

U mnie nie ma różnicy między życiem zawodowym a prywatnym. To są po prostu aspekty mojego życia i zawsze dziwią mnie ludzie, którzy je ściśle od siebie oddzielają. Czy nie prowadzi to do rozdwojenia jaźni?

Jarek

Rzeczywiście można doszukać się pewnego podobieństwa z Cialdinim, ale nie określiłby tego bazowaniem na jego przemyśleniach. O ile pamętam tę książkę to nie było tam postulatu “bądź miły i pożyteczny dla innych ludzi nie oczekując niczego w zamian” (choć czytałem ją bardzo dawno temu i może zapomniałem, wtedy podaj mi proszę konkretny cytat).
To że wpływa to pozytywnie na świat w których żyję (a wiąc i na jakość mojego życia) to fakt bezsporny.
Jeśli chodzi o moje pozostałe zasady, to należy podkreślić fakt, że nie oczekuję i nie dopominam się wzajemności, lecz po prostu patrzę co dane osoby robią same z siebie, z ich wewnętrznej motywacji. Czyli jest to u mnie mechanizm selekcji a nie manipulacji (na tę ostatnią szkoda mi czasu )

Pozdrawiam
Alex

A propos zasady pierwszej – robienie czegoś dla innych służy Tobie – robisz to dla siebie Szkoda że niewielki odsetek osób, które spotykam na swej codziennej drodze podziela tą opinię – większość “poczuwa się” dopiero gdy dam im parę “głasków” na zachętę. A mogło by być taki pięknie gdyby…

Chociaż – z drugiej strony reguła wzajemności ze względu na swoją siłę oddziaływania na ludzi może być groźnym narzędziem w rękach sprawnego manipulatora, pozwalając mu na osiągnięcie korzyści w krótkim terminie (pozostałe dwie zasady, wymienione przez Ciebie przed tym nie ochronią). Pomyślałem, że warto o tym wspomnieć.

W swoim postępowaniu stosuję się do zasad, które wymieniłeś, natomiast zachowuję pewną rezerwę. Poza tym w sytuacjach codziennych czasem łapię na tym, że wdaję się w rozmowę z osobą, która “łapie mnie za guzik” i chce się wygadać, gdy niekoniecznie mam na to czas albo ochotę.

Te trzy punkty stanowią odbicie mojego osobistego podejścia do tego zagadnienia i zapewne wielu z Was może robić to w odmienny sposób. Jeśli tak to serdecznie zapraszam do wypowiedzi w komentarzach.

A jeśli nie?
Według mnie całkiem sensowne zasady, którymi też się kieruję mimo iż jakoś nigdy nie przyszło mi do głowy ich sformułować w taki sposób w jaki Ty to zrobiłeś. Aczkolwiek słuszne zasady