Pozdrawiam
Alex

Blizny to wyleczone rany. Moim zdaniem to jest “no big deal” mówić o swoich porażkach, gdy już je przezwyciężyliśmy. Zupełnie nie mogę zrozumiec ludzi, ktorzy ukrywają swoje potknięcia i wolą o nich milczeć. Nie myli się tylko ten, kto nic nie robi!

Ja ostatnio spróbowałem czegoś bardziej hardkorowego – bezspośrednio po tym jak zostałem znokautowany przez życie (utrata firmy budowanej przez kilka lat), postanowiłem pokazać swoje siniaki i zapowiedzieć, że walczę dalej Obwieszczenie zamieściłem na moim blogu:
http://blog.plowiec.pl/index.php/2009/03/15/recepta-na-kryzys-i-czarne-mysli/

Pomimo, iż pokazywanie się światu z podbitym okiem nie należy do najprzyjemniejszych rzeczy, to dla mnie było zdarzeniem dość symbolicznym i oczyszczającym. Oznaczało ono wzięcie 100% odpowiedzialności za własny los i zaakceptowanie bieżącej pozycji.

Dzięki takiemu “coming out” znalazło się wiele życzliwych osob, które podniosły mnie na duchu i zainspirowały do dalszych działań.

Pozdrawiam
Alex

Pozdrawiam
Alex

Bardzo fajny post. Jak najbardziej zgadzam sie ze stwierdzeniem:

“ktoś, kto jako inwestor nie przeżył recesji niewystarczająco wie o inwestowaniu
ktoś, kto jako przedsiębiorca nie był skonfrontowany z poważnymi problemami, i stratami niewystarczająco wie o prowadzeniu firmy
ktoś, kto nigdy nie miał złamanego serca niewystarczająco wie o miłości”

Pozdrawiam

Np cóż… każdy może mieć własne zdanie, dobrze przy tym dokładnie czytać tekst, który się komentuje
Uważna lektura zapewne sprawi, iż zobaczysz że ani nie pisze o jakimkolwiek modelu lidera, ani nie snuję żadnej teorii, lecz po prostu dzielę sią tym co sam praktycznie robie za każdym razem, kiedy ktoś chce przejąć przywództwo nade mną. Chyba, że Twoje zrozumienie słów “teoria” i “model” odbiega od tych, które można znaleźć w Slowniku Języka Polskiego, ale wtedy mamy problem natury leksykalnej.

Generalnie mówiąc, to co napisałem przynosi dobre rezultaty dla mnie i kilku innych ludzi i tym po prostu się dzielę

Pozdrawiam
Alex

masz rację, dziękuję za zwrócenie uwagi

Tak jak słusznie zauważyłaś, to o czym piszesz jest też dobrym filtrem, który może nas uchronić przed późniejszymi problemami. Często widzę jak ludzie niepotrzebnie próbują wykreować się na osoby, którym nigdy nie przytrafiło się potknięcie. Potknięcia są rzeczą ludzką i ci, którzy tego nie rozumieją rzeczywiście lepiej, żeby pozostali poza naszym osobistym światem.

Dlaczego ?
Ano dlatego, ze jesli ja juz osiagnelam taki poziom rozwoju, i wiem, ze blizny sa “orderami” a nie porazkami i, ze sa bardzo cenna informacja nt. mojego potencjalnego partnera,
to niestety spotykajac osobowosc niedojrzala moge liczyc sie z tym, ze blizny zostana spostrzezone jako porazki ….
aczkolwiek jest to bardzo cenna informacja , swiadczaca o tym, ze nie jest nam na razie po drodze … moze kiedys gdy ta osoba dojrzeje

Wracając do “blizn”, to jest oczywiste, że zyskujemy doświadczenie, które czyni nas ekspertami w wychodzeniu z “sytuacji, z których można wyciągnąć wnioski”
Inną kwestią jest także umiejętność przyznawania się do “porażek”. Zbyt wielu ludzi chętnie zrzuca odpowiedzialność za nie na czynniki zewnętrzne, bo umiejętności przyznawania się do nich nie nabyło. Dlatego też tak często słyszymy: to nie ja, to oni, to …” – nawet już od małych dzieci.

Masz rację, byłem nieprecyzyjny w wyrażaniu się. Powinienem był napisać “to, co większość ludzi nazywa porażką”, a dla takich ludzi jak Ty mówić o “rezultatach dramatycznie odmiennych od oczekiwanych”